ശങ്കരോപ്പാഖ ൮) 0൩൩൦.
കന്നത്തു
ജനാര്ദ്ദനമേനോന്
[നി
വി, വി. പ്രസിദ്ധീകരണശാല,
എറണാകേളംം
ശങ്കരോപ്പാഖ 0൩൦.
കുന്നത്തു
ജനാര്ദനമേനോന്൯
[ന്നി
വി. വി, പ്രസിദ്ധീകരണശാലം
എറണമകേളംം
1935
ട്ര
ന
1
ശമരോപ ക)
ഖാരായരത്തിയിരുന്തൂു൨ വര്ഷങ്ങഠംക്കു മുമ്പ ഭാരത-
വര്ഷം നാനമമേതാന്യായികളാല് കലങ്ങിമറിഞ്ഞു കിട
ക്മകയായിരുന്നു. ശൈവന്മാര്, വൈഗ്ണ്ണവന്മാര്, ശാക്തേ
യന്മാര് ഗാണപ്പത്യന്മാര് എന്നു തുടങ്ങി ഗ്രഹഭൂതോപാ
സകന്മാര് വരെ അസാഖ്യ മതക്കാര് പരസ്സ്രു ഘോര
തരം കലഹിച്ചുകൊണ്ടോണു' അന്നു കഴി ഞ്ഞിരുന്നതു”..
ഇരശ്വരനെ സംബന്ധിച്ച വിശ്വാസത്തില് മാത്രമല്ല
ശരീരത്തില് ധരിക്കുന്ന ചിഹാങ്ങളുടെ വിഷയത്തില്
പ്പോലും അവര് തമ്മില് രോഷത്തോടെ പ്ിണങ്ങിയിരു
ന്ന. മൃഗബലി മാത്രമല്ലാ നരബലിയും ഈശ്വരാച്ചന
യായി അന്നു കരുതുന്നവരുമണ്ടു", "നന്നല്ല ഭൂലേകവൃത്താ
ഒ്മമോതുവാന്; മന്നിടം വല്ലാതെ കെട്ടുപോയി വിഭോ!"
എന്നു“ ഈശ്വരനെ നോക്കി സുമനസ്സുകഠംക്കവിഷാടിക്മേ
ണ്ട നിലയായി, അന്നു ബെരദ്ധമതാ അനാഥമായ്ക്ിന്
വെവം വേദനിന്ദകന്മാരായതിനാല് അവരോടു വൈദിക
ന്മാക്ട വെപ്പു വളന്രമിരുന്നു.
ശങ്കരവിജയമെന്ന കാവ്യ പ്രകാരം സുധന്വാവെന്ന
രാജാവിന്െറ കാലമാണപവ്പ്യോഠം. സല്ഭരണത്താല് ഭൂ
മിയെ അദ്ദേഹം സ്വക്ലമാക്കിപോല്, ബുദ്ധമതസ്ഥനാ
ണു" ആരാജാവു്. ബെരദ്ധമതത്തെ അദ്ദേഹം എല്ലാ
വിധത്തിലും വര്ദ്ധിപ്പിച്ചുപോന്നു. എപ്പോഴും ആ രാജ
സദസ്സ ബെൌദ്ധപണ്ഡിതന്മാരാല് അലംകൃതമായിട്ടംണി
അന്നതു.
2
ഇക്കാലത്തു കുമാരിലഭട്ടന് എന്ന മഹാപണ്ഡിതന്
പുതിയൊരു മതത്തോടക്രടി ആവിര്വിച്ചു. വേദത്തിലെ
കമ്മകാണ്ഡത്തെ ആധാരമാക്കിയ പൃര്വ്വമീമാംസയാണ്
അദ്ദേഹത്തിന്െറ മതം. അദ്ദേഹം വില്ലാഭ്യാസം ചെയ്തു
തു ബെദദ്ധഗുതറിര് നിന്നാണ്. അങ്ങിനെ ബെൌദ്ധമ
തതത്വങ്ങളെല്ലാം അദ്ദേഹം പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവയാല്
തനറെറ മനസ്്തിന്നു തൃഡ്തിയാകായ്ക്കുയംല് അദ്ദേഹം വേദാ
ഒൃയനം ചെയ്തു. വേദത്തില്നിന്നു പുതിയൊരുമതത്തെ
സ്ഥാപിക്കുവാന് അവ്വ്യോം അദ്ദേഹം സമത്ഥനായി.
ഭാട്ടമതം എന്നു" അതു വിശ്രുതമായി വന്നു.
സ്വന്തം മതത്തെ പ്രചരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു" കുമാരില
ഒട്ടന് പുറപ്പെട്ടു. വേദമാണു' തത്വശാസ്സ്രുങ്ങറംക്കെല്ലാഠ
പ്രമാണമെന്നും അതിന്നെതിരായ ബെരദ്ധമതം സത്ച്യ
മല്ലെന്നും വാദിച്ചുകൊണ്ടു' അദ്ദേഹം നാടുകളെയെല്പാഠ
ജയി ല്ുതുടങ്ങി. ശൈവവൈഷ്ണുവാടികളായ വൈദിക
ന്മാരെ തന്റെറ പൂവ്ൃമീമാംസാസിദ്ധാന്തംകൊട്്ടു: അദ്ദേ
ഹം വശീകരിക്കയം ചെയ്തു.
അപ്രകാരം മഹാബലനായിത്തീന്൨ കുമാരിലഭട്ടന്
ബെരദ്ധപണ്ഡിതന്മാരോടു വാടിക്കുന്നതിലേക്ക്” ഒരു
നാഠം രാജസദസ്സില് ത്തന്നെ ചെന്നു. ആ പണ്ഡിതാഗ
ണിയെ രാജാവു" ഏതിരേറവചെന്നു* രാജധാനിയിലേക്കു
ക്രൂട്ടിക്കൊണ്ടെപോന്നു” യഥാവിധി സദ്ൃരിച്ചു. ഭട്ട൯
രാജാവിനെ ആഗീവ്ൃദിച്ചു" സ്വത്സസപരീഠത്തിന്മേല് ഉപ
ലേശിച്ചതില് പ്പിന്നെ, ബുദ്ധമതാനുയായികളായ സൌ
ഗതന്മാരാല്, ആവൃതമായ ആ സദസ്സ് ആകമാനം കേറം
.ക്ഷമാവ്' രാജാവിനെ ഉദ്ദേശിച്ചു” അസ്വ്യേക്തിയായി ഇ
അങിനെ പറഞ്ഞു:
ി
ട് ചൊല്ലെല്ലാണ്ട നീം. ശ്രുതി ദൂഷകനിഗ്ലോഷ-
യുക്ത്രായ്, നീചരാ,യേററം മലിനരായ്
വത്നിക്കുമിബ്ബലിമക്കുകഠം തമ്മോടു-
മൊത്യയവാണീടുന്നതെന്തിനാണിങ്ങിനേ?
കോകിലമേം നിനമക്കൊട്ടുമിസ്തംസറ്റു- [
മകോത്തതാണ്ിതില്ലെങ്കില് നീ ഗ്്ാഘ്യനാം."
ഭട്ടന് ഇതില് അന്മഭവിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതു് എന്താ
ണെന്നു രാജാറിന്നു മനസ്ത്സിലംയി. ബെരദ്ധന്മാ ഇതു
കേട്ട ചവിട്ടുകൊണ്ട സദ്ദ്വയങ്ങളെ പ്പോലെ അഷ്ടരാക്ക്ിന്.
കൂട്ടനാവട്ടെ, യുക്തികുഠാരാകൊണ്ടു ബുദ്ധസിദ്ധാന്തവൃക്ഷ
ത്തെ മദിച്ച ബവെരദ്ധന്മരേടെ ക്രേധോഗ്നിക്കു വിറകിട്ടു
കൊടുത്തു. അപ്പ്യോഠം ആത സദസ്സ്ം മൃഗ്രരോഷത്താല്
പാടലവമ്്റംപൂണ്ട. ഖൈരദ്ധമുഖാവലിയാല്, ബാലാ
അപംകൊണ്ടു് തആൃതാമ്േമായ താമരപ്ല്ൊയ്ക്കുപോലെ ശോ
ഭിച്ച. പരസ്സരാ ആക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ടു് അവിടെ വാദ
പ്രതിവാമം വ൭൯. അവിടത്തെ നിശ്ലോഷം രസാതല
ത്തെപ്പോലും പിളന്നേക്കുമോ എന്നു തോന്നത്തക്കവണ്ണം
ഘോരമായി. ഒടുവില്, സെരഗതന്മാരൊക്കെയും പരാ
ജിതന്മാരായ് | മെരനത്തില് അടങ്ങി, അപ്പ്യോഠം രാജാവു“
ഒട്ടനോട പറഞ്ഞ താവിത്ത്.__
അഞ്ങേക്കുണ്ടായ ഈ വിജയത്തെ ഞാന് അത്ര പ
ഭിഗണിക്കുന്നില്ല. അങ്ങയോളം വക്സാമത്വ്യം ഇവ
ക്ടാക്ഷമില്ലെന്നു മാത്രമേ ഇതില്നിന്നു ധരിക്കുവാനുള്ള.
അങ്ങയുടെ മതമാണു ദൈവസമ്മതമെജ്കില് അതു് എ,
നിക്ക ഘോദ്ധയമാകുവാന് അങ്ങു" അത്ൂതകമ്മം വല്ല
തും ചെയ്യണം. ഇക്കാണുന്ന പ്ലതശ്രംഗത്തില്നിന്നു*
“അപായംക്രടാതെ താഴെ ചാടിനില്ല്ാമെയ്കില് അങ്ങ
ടര്
ഡടെ മതത്തി ന്ന്" ഇരശ്വരസാന്നിധ്യദു ൩ ഞാന്.
വിശ്വസിക്കും."
മലയുടെ കൊടുമുടിയില് നിന്ന ഭൂമിയിലേക്ക് ചാടി
വരികയെന്നത്ുു് സാഭ്ജ്യമല്ലെന്നും ഒട്ടന് തില് നശിച്ച
വെന്നും ബെരഭ്ധന്മ€ നിശ്ചയിച്ചു” പരസ്ത്രര. നോകി.
ഭട്ടന്ന് ഇത രാജവിധ കേട്ടപ്റേംഠം ഒട്ടം പസ ലണ്ടായി
ല്ല. ഉടനെ. റി ത്ചന ബുദ്ധിയോടെ അദ്ദേ എഴുന്നേ
റവചെന്നു' തത പവ്യതത്തിനെറ ശൃംഗത്ത് ലക്കു കേറി
അവിടെ വേദങ്ങളെ ഭക്തിപൃവ്വം സ്തരില്ച നിറ നിന്ന്...
ടവേദപ്രാമാണ്യം സത്യമാണെന്നിരികില് പനിക്കു: ആ
പായമുണ്ടാകുന്നതല്ലം" എന്നു വിശവാസോറട ഗജ്ജി
ച്ചു” അദ്ദേഹം ഭൂമിയിലേക്കു ചാട്. പഞ്ഞി ക്കുട്ടെന്ന
പോലെയാണു് ആ വേദഭക്തന് ട്രരമിയില് വീണതു.
ഈയ അത്ഭുതം കണ്ടു", ആശ്രയിക്കുന്നവരെ ഇങ്ങിനെയാം
ണു വേദം രക്ഷിക്കുകയെന്നു ഘോഷിച്ചുകൊട്ടെ വൈദി
കബ്ബാദ്മണന്മാര് വിജയഫഷ്ടത്തോടെ കൂട്ടം മായി അ
വിടെ വന്നുക്രഭി. **ദജ്ജനസംസര്റ്റുംകൊണ്ടു ഞാന്
എന്നെത്തന്നെ ഇത്രനാളും കെടുത്തുകൊണ്ടോണല്ലെ കഴി
ഞ്ഞയ്തു് ,"" എന്നു രാജാവിന്നു തോന്നി. ഹാന്നാല് ബെ
ദ്ധന്മാര് മാത്രം അവ്ല്ോഴ്ചം പിണങ്ങിനിന്നതേയുള്ളൂ.
മണിമന്ത്രെഷ ധങ്ങളെക്കൊണ്ടു” ഇങ്ങിനെ ഗാത്രഗോപ
നം ചെയ്യുവാന് ചിലക്ക കഴിഞ്ഞേക്കുമെന്നും ഇത്ത് അ
തളതമോ ദൈവികമോ അല്ലെന്നം അവര് വാദിച്ചു. അ
തുകേട്ടപ്പേംഠം രാജാവിന്ന് അവരോടു ദേഷ്യമുണ്ടായി.
&ഹന്ന-ല് , ഞാന് ഇനി വേറെയൊരു പരിക്ഷക്ര
ട്രിയം ചെയ്യേക്കാം. ഇരുകക്ഷികളില് ആരു തോല്ലുന്നു
ലോ അവരെ ഞാന് ചക്കി ലിട്ടാട്ടിച്ച കൊല്ലിക്കുമെന്നും
അറിയേണ്ടതാണ്,” എന്നു രാജാവു പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു.
ഡൈ യപണ്ഡിതന്മാരുടേയം കനാ ലഭട്ടന്േറയം
മുമ്പില് ൦ വു" അകത്തുവെച്ചു വയ കെടിയ ഒരു കുടം
എടുത്തു ണ്ടുവന്നുവെച്ചു" ഇതിന്നുദ്ധില് എന്താണ
ഭളതെന്ന: ദൃം പറയന്നതാരോ അവക്ടാണെ ജയം എ
ന്ന റിധ്! 4. കടത്തിന്നുള്ളിലുളതു' പവന്താംണന്നു് അ
പ്ലോഠംത്തടന്ന പറയവാന് ആരും മന്നിടിപ്പ. നാല
പുറഞ്ഞുഷെമ്ളാമെന്നേററ് അന്നു" അവരെപ്പാവരും പി
രിഞ്ഞു.
പിന്നാം ഇരുകക്ഷികളും യ കാലം രാജസ
ഒൂസ്സ്റില് പ്രവശിച്ചു. ആ കുടത്തിന്നുള്ളില് സഡ്ല്യുമാണു
മളതെന്നു സെതഗതന്മാ൪ പറഞ്ഞും അല്ല പന്നഗശാ
യിയായ ഇന്ദിരാകന്തേനാഅകടത്തില്, ഹന്നാണ്ട വിപ്ര
ജനാവൃതനായ ഭട്ടപാദന് പറഞ്ഞതു്. സെൌഗതന്മാര്
പറഞ്ഞല്ല വാഡ്ക്രവരെന്നും, മട്ടന് പരജിതനാ
യി നധിക്യല്ലോ ഫന്നും വിചംഭിച്ചു പജവിനെറ മു
ഖം വാടിഅമന. ത്തു കടത്തെ തൂഠനാകാംനികേകേണമെ
ന്നു നിര്ബ്ബന്ധമുണ്ടാകയാല് മാത്രം അ ഹം അതിന്നൊ
അങ്ങി.
അടച്ചിരുന്ന വായ തുറന്നു കടത്തിവാക്ളിലേക്കു രാ
ജാവ) നോകി. അത്തഭുതമെന്നേ പറയേണ്ടു. താ൯ അ
ട്രക്കിയിരുന്ന സഡ്റ്യത്തെ അതില് കാണുന്നില്ല. വിക്സൂവി
ഗ്രഹം ഭട്ടന് പറഞ്ഞതുപോലെ, അതിലുണ്ടുത്രാനും.
ഭട്ടനില് രാജാവിന്നു പൂഴ്റ്ററിശാരസമുണ്ടായി, ആ
പ്പ്യോഠംത്അന്നെ വേദനിന്ദകന്മാരുടെ നിഗ്രഹഫത്തിന്നായി
രാജാവു കാപ്പുകെട്ടി. സേതുമുതല്ക്കു ഹിമാലയംവരെ
സ്ല്യള്ള സര്വ്വ ്ധൌദ്ധന്മാരേയം കൊന്നൊടുക്കുവാ൯ ആ.
ദ്രേഹം തന്റെറ കിങ്കരന്മാശ്ട ആജ്ഞ കൊടുത്തു.
6
ദൃഷ്ണദോഷന് പാരരമിഷ്ണനാണെങ്കിലം
ശിഷ്ടനാല് വഭ്ധ്യനാകുന്നു നിസ്സുംശയംടട
സന്മാന്ന്യനാകുമാജാമദഗ്ക്യ൯ തന്റെറ-
യമ്മയെക്രടിയം പണ്ടു കൊന്നില്ലയോ?"
എന്നാണു" ഈ ഘോരസംഭവത്തിന്നു തല്കഥ പാടിയ
ഒരു കവിയുടെ സമാധാനം.
സുധന്വാവു” ഭാട്ടമതത്തെ അനുസരിച്ചു" ആ മതു
ത്അിന്നു രാജ്യമെങ്ങും പ്രചാരമുണ്ടാക്കി. തത്വാവലംബി
യായ യോഗീന്ദ്ന് തനിക്കു" യോഗനാശനങ്ങളായെതിരി
ടുന്ന വിഘ്ലുങ്ങളെയെന്നപോലെം ധമ്മദേവഷികളയേ
ബെദദ്ധന്മാരെയെല്ലാം രാജംവു നശിപ്പിച്ചു. ഇഡ്വകാരംക
കമാരിലസിംഫനാല്,, സൌരഗതവാരണഡ്യൂഹം വിധ്വം
സിതമായപ്പേംം ത്രുതിശാഖകളെല്ലാം ബ്സ്യൂഫംക്രടാ
തെ വര്ദ്ധിക്കുമാറായി.
ഇക്കാലത്തു കേരളത്തെ ഭരിച്ചിരുന്നത് രാജശേഖ.
ര൯ എന്ന രാജാവാണ്. അദ്ദേഫം, പൂണ്ണാനദീതീരന്തു
ള്ള. വൃഷഭാചലത്തില്, ലിംഗരൂപിയായെഴന്ന മഹാദേവ.
ന്നവേണ്ടി വിചിത്രമായി ഒരു ക്ഷേത്രം പണിയിച്ച
അവിടെ വേണ്ടുന്ന പൂജാദികമ്മങ്ങളെല്ലാം വിധിപേം.
ലെ നടത്തുവാന് ബ്രാവ്മണരെ ഏല്ലിച്ച. ആ വവ്മത.
ത്തിനെറ അരികെ മഹാദേവനന്െറ അനുഗ്രഹത്താല് പ.
രിപംവനമായി ഏററവം വിശ്രുതമായ കാലടിഗ്രാമം പ്ര
ശോഭിക്കുന്നു. അവിടെ വിദ്യാധ'രാജനന്െറ പുത്രനായ
ശിവഗുരുവെന്ന വിപ്രന് ഭാജ്യയായ ആയ്യ്യയോടുക്രടി സ.
സുഖം വാണു. സതിയെന്നു" ആയയും, മറെറാരു പേരു
കരടിയും ഉണ്ട്. സവഗുണസമ്പുണ്ണ്രായ ഗിവഭക്തരാണ്
ആ ദമ്പതികഠം. വാക്കിലും ജ്ഞാനത്തിലും ശിവസദ്ദശ
7
നായ ശിവഗ്ശുരു ഭൂരിവി്തസാധ്യ ങ്ങളായ പല യജഞങ്ങ
ഭം അനുഷ്ഠിച്ചു ദേവന്മാരെയം മനുദ്യയരെയും ഒരുപോ
ലെ സംപ്രിതരാക്കി. ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കല്പവൃക്ഷ
മാണു് ശിലഗുരുവെന്നു ജനങ്ങഥം പുകക്ണിത്തുടങ്ങി.
സുന്ദരരൂപനും, പണ്ഡിതാഗ്രേസരനും മഹാധനവാന്ത
മാണു് ശിവഗുരുവെങ്കിലം ഒട്ടും ഗവ്മില്ലംതെ ക്ഷമയോ
ട്ടം വിനയത്തോടംുകൂടിയാണ്ട് അദ്ദേഹത്തിനറെറ ജീവി
തം. ഇതില്നിന്നു" അദ്ദേഹം മഹായശസവിയായി,
എല്ലം സൌഭാഗ്യങ്ങളും ശിവഗുരുവിന്നു" മുണ്ടെന്നി
രുന്നിട്ടും അതെല്ലാം അപുത്രത്വംകൊണ്ടു” അച്ഛശോഭ
മായിട്ടാണു തീരുന്നതു”. വയോധികനായിട്ടും അദ്ദേഹ
്ഞിന്നു പുത്രനുണ്ടായില്ല. ഇതില് അദ്ദേഹത്തിന്നു സ
"തം സന്താപമുണ്ടായി. ഒരുനാഠം അദ്ദേഹം ഭാധ്യയെ
നോക്കി,
അയി, വിമലകമലദളരചിരനയനേ വയ-
സ്ത്രായീ നമുക്കേറവയമെന്തിനിച്ചെയ്വു ഞാന്!
തനയനുടെ മൂദവദനമകമലിയുമാ൨ നാം
താരാധിപനേനോേ, കണ്ടില്ലിതേവരെ.
ഇഹം തനയസുഖമതിനു സദൃശമൊരു ലസ്ത്ൂവി--
ല്ലേന്നെ ചൊല്ലുന്ന മാലോകരെല്ലംവതം.
മകനുടയ മുഖകമലമഴക്നൊടു നാം കണ്ടു
മാനിനീമെയലേ, മരിക്കില് ശുഭം വരും.
അതിനു വഴിയിതുവരെയുമവനിയതിലൊന്നുമേ.-
യന്വേഷണം ചെയ്തു കണ്ടീല ഞാനെടൊ.
മമജനനമിതുകരുതും ഉവിലിഹ നിഷ“ഫലം
ലഗ്േളശീലേം സുഭഗേ, ധരിക്ക നീ'__
എന്നിങ്ങിനെ വിഷാദത്തോടെ പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട
പ്പോ ആ സാധവീരത്തമായ തആആദ്യ തന്െറ തത്തോവി
നോടു പറഞ്ഞതാവിതു്
രളിലെഴുമഴലിതുടനകലുവതിനിശാഖ്യ
കല്ലദ്രൂമത്തെനാമാത്രയി ച്ചംല്മതി;
കഴല്ചണിയുമവരിലലര്ശരരിപുവിനോളമുഠം-
ക്കാരുണ്യമേവന്നതാക്ക പാക്ടംവിധെര.
ഡ്ധിമയൊരുപൊഴുതുമിഫ നഫി ശിവനുനിള്സ്്റയം
ജാഡ്യ്യമേവന്നതി! മാനൂഷന്മാക്ടതോന്.””
ഇവ്രകാരംഭാഷ്യയ പ്രറഞ്ഞതുകേട്ടു ശിവഗുര കുടനേത
ന്നെ ശിവനെ പ്രസാടിപ്പിക്കുവംന് തപ്പസ്ണ്ിന്നൊരുങ്ങി.
അദ്ദേഹം വിഷയസ്പഖങ്ങളെ യെല്ലാം പരിത്യജിച്ചു” ഭാ
രൂയോടക്രടി വൃഷ്ധഭഗിരിയല് പാതു പുത്രായ്ഥം മഹാ
ദേവനെ ഭജിച്ചു. അങ്ങിനെ, കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞു
പ്പേംം, പ്രഭാതത്തിലൊരുനാഠം, ശിവന് പ്രയ്യ്യക്ഷമായി
അഭിഷ്ഠംപോലെ തനിക്കു പുത്രനുണ്ടാകുമെന്ന് അനുഗ്ര
ഹഫിപ്പത്ായി അദ്ദേഹം സ്വപ്ലത്തില് കണ്ടു. അതോടേ
കൂടി ആ ദമ്പതികഠം തപ്പസ്സുകാം നിത്തി, കൃതാത്ഥത
യോടെ ഗൃഫത്തിലേക്കു പോന്നു.
ഇരശ്വര്വസാദത്താല് ആമ്യയസ്തക്.് ഗഭമുണ്ടായി,
തേജോമയനായ ഒരു കുമാരനെ ആദ്യ യഥാകാലം പ്രസ
ലിച്ചു. ആ .സന്ദര്ത്തില് പ്രകൃതി മുഴുവന് സെരദാഗ്യയ
ത്തോടെ പ്രശോഭിച്ചുകാണുമാറായി. കനകശൈലത്തോ
ടടക്ൂടിയ ഭൂമിയേയും, വിനയത്തോടുകൂടിയ വിദ്യയേയും
പോലെയും. സൂദ്യനോട കൂടിയ ലോകം പോലെയും പ
തൂവതിയായ ആ്യാദേവി വിങ്ങി.
ശാസ്ത്രേഫി തമായ നയോപായങ്ങളാല് രാജാവിന്നു
ണ്ടായ സമ്പറ്മപോലെയും, വ്യസനങ്ങളിലൊന്നിലും.
അകപ്പെടാതെ പണ്ഡിതന് മെ വിദ്യുപോലെയും.,
നിശ്ലേഷം നിരഭൂമായ്ക്ീന്ന ആകാശത്തില് തെളി ഞ്ഞുവി
ഉ്ങന്ന പന്ദ്രനെപ്പേലൈയും ആ കുമാരന് പിതൂജനത്തി
ന്ന് ആഹ്ലാദം വളത്തിക്കൊണ്ടു വളന്നര. ശിവരനുഗ്രഫ
ത്താല് സഞ്ജാതനായയുകൊണ്ടു് ആ കട്ടിക്കു” ഗത.ര൯ എ.
ന്ന് പേര് വിളിച്ചു.
ദില്യപ്രതിഭാശാലിയായ ശങ്കരന് ഖൊല്യത്തില്ത്ത
ന്നെ വിദ്ൃകളിലെല്ലാം കശലിയായി. എന്നാല്, മക
.ന്െറ ആ അമാനുബദ്ധി കണ്ടു" ആനനിച്ചുകൊട്ടെ ഗി
ഖഗുരുവിന്നു" അധികം കാലം ജീവിച്ചിരിക്കുവം൯ യോ.
ഗരമുണ്ടായില്ല. മകന്നു” മപനയനം കഴിയന്നതിന്നുമുമ്പൂ
തന്നെ അദ്ദേഹം മരിച്ചും ഒത്തുതിയെശേത്താല് ശോക.
ക്തി തിറ ആദ്യ" തന്െറ ഖഓമേനമകനുവണ്ടിം
പിന്നെയും ജിവിതഭാരത്തെ വഫ ക്കേണ്ടിവണ. ഗങ്കര
ന്െറ ൭പനയനകമ്മാ ബന്ധുജനത്തിന്െറ സാായ്യ്കു
ത്താ ആദ്യയാണു നടത്തിനത്്. അനന്തരം ഗങ്കരന്.
വദാധ്യയനത്തില് പ്രവേഗിച്ചു.
മുമ്പ്തന്നെ എല്ല പഠിച്ചുവെച്ചിട്ടുകതു” അനായാ.
സേന ഉരുക്കഴിക്കം പോലെയാണു് ശഭ്ംരന് വിദ്യാഭ്യസ.
ത്തില് പ്രവത്തിച്ചതു”. ഭക്ൂുതാനും വര്ഷങ്ങഥംകൊട്ഴ്
വേദശാസ്ത്രങ്ങളി ല് മാത്രമല്ലാ, പൃര്വ്വികയും നവീനവുമാ
യ സദ്വമതങ്ങടിലം ആ ബാലന് വിദശ്ധനായി.
ഇഡ്യകാരാ ഗുരുകുലത്തില് പാക്ടന്നകാപ്പത്തു”ം ഒരു
ണാഠം ഗമകര൯ തനറെറ പഞ്ങാതിമാരോടുക്രടി അവിടെ
യൊരു വിപ്രന്െറ ഗൃഹത്തില് ഭിക്ഷയ്യ്ഛചെന്നു. ആഇ
്ലത്തിലെ അവസ്ഥ ഏററവും ദാരിദ്രൃത്തിലാണു". ആ
10
ത്ഴിച്ചറാന്ന ബ്രാവമണകുമാരന്നു* ഭിക്ഷ കൊടുക്കുവാന് വ
കരയില്ലയ്ക്യാര പാവപ്പെട്ട ഗൃഹിണിക്കു' അതീവ പരി”
തംപ്പമുണ്ടായി. എന്നാല്, അത്ഥിയെ വെവം കൈയോ:
ടെ അയയ്മ്യന്നത്തു് പംപമാണെന്നു” ആ സാധിക്കു തോ
കയാല് ഒരു നെല്ലിക്ക എടുത്തുകൊണ്ടു വന്നു" ശതംരന്നു
കൊടുത്തും ഇതില്നിന്നു" അവിടത്തെ അവസ്ഥായെല്ലാം
ശര്കരന്നു മനസ്സിലായി. ആ, ഗുണവതിയായ ഗ്ൃഫിണ॥!
യില് ആ ബാലന് കരുണാര്ജനായിത്തീന്. അ്ല്ോഠം
ആ അനുഗൃഫീതനില്നിന്നു* ലക്ഷ്മീദേവിയെ ഉദ്ദേശിച്ചു,
കൊണ്ടു വിശ്രുതമായ ്രരീസ്തുതി, അഥവാ, കനകധാരസ്ത്ു
തി കൂടന് പുറപ്പെട്ടു. ഇര സ്ല്ലേത്രുംകേട്ട: ഐശ്വയ്യാധി'
“ദേവതയ്് സംപ്രീതിയുണ്ടായിയെന്നും, ശങ്കരന്െറ ആ.
കീഫ്ഠംപോലെ ആ ബ്രാദ്മണഗൃഹത്തെ തങ്കനെല്ലിക്കു.
കറംകൊണ്ടു് നിറച്ചവെന്നും ഐെതിഷ്യമുണ്ടു്.
ഉത്തമാംഗനകഠം അനുതൂപനായ ഭത്താവിനോടട.
'ചേന്നതുപോലെ, സവ്യകലകളും ശങ്കരനെ പ്രാപിച്ചു
സമല്ലസിച്ചു. വിദവത വംകൊണ്ട്ട് ആ ബാലൃത്തില്ത്ത.
ന്നെ ശങ്കരന് യശസ്വിയായി. ഏഴുവയസ്സാകമ്പോമെ-
ക്കും അദ്ദേഹത്തിന്നു പഠിക്കുവാന് ഇനിയൊന്നേമില്ലെന്നം
ഖത്രെ. വിദ്മയിലെന്നപോലെ രൂപത്തിലും ജഗന്മോഫ
നനായിട്ടാണ് ശങ്കരന് വളന്നതുു്. ദേവലോകത്തിലെ.
കൂപവനത്തിന്നുള്ളില് ഡ്രകാശിച്ചനിപ്ലയന്ന കല്പകവൃക്ഷ,
അഥംപോലെയും, ആ കല്പതരുക്കളില് നിറയെ വിരി
ഞ്ഞുനില്ലയന്ന പൃനിരപോലെയും ആ പഷ്ണവൃന്ദങ്ങളില്.
അണഞ്ഞുകരൂടിയ വണ്ടണിപോലെയും ശമ്കരന്നുള്ള സല്.
ഗുണപരമ്പരയയ" അവസാനമില്ലപോംല്. കമനീയവം
ക്കളുടെ ദോഷങ്ങളെ യോത്ത്മു" അവയെയെല്ലാം അദ്ദേഹം
കൈവെടിഞ്ഞു. ക്രോധവും ഫിംസയും പരുഷവാക്കും,
11
ക്ഷമയാല് അദ്ദേഹം അകററി. ലോഭമോം, ദൈന്യമോം,
കള്ള മോ അദ്ദേഫത്തില് ഇല്ലെന്നായി. അനസ്ൂയയാല്
മാരസദ്യത്തെ നശിപ്പിച്ചു. ധമ്മലോപത്തിന്നു ഹേതുവായ
മടത്തിന്നും, ഞാനെന്ന ഭമ്ളിന്നും അദ്ദേഹത്തെ തീണ്ടു
വാന്൯പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. തന്നെക്കാഠം മീതെയാണു*
സവവജനങ്ങളുമെന്നാണു" അദ്ദേഹത്തിന്െറ വിചാരം.
തൂഘ്ിയാല് തൃഷ്ണുയെ അദ്ദേഹം നീക്കി എപ്പോഴും ശാന്ത.
നായി. ശങ്കരനാല് കലവും, ശീലത്താല് ശങ്കരനും, വി,
ദ്യയാല് ആ ശീലവും. വിനയത്താല് തത വിദ്യയും വ്രശോ.
ഭിക്കുമാറായി. ശങ്കരന്െറ വാഗ്വൈഭവം കണ്ടാല്, പത.
ഞല്വിയം കണാദനും കപിലനും മറവള്ള ദശനകാരന്മാ
അമെല്ലാം താണുപോഷയിയെന്നു തോന്നും. തനന്െെ൨
ജിഹ്വാരംഗത്തില് നത്തനാചെയ്യുന്ന ഭാരതീദേവിയുടെ.
തൃക്കാല് ച്ചിലമ്പൊച്പയോ,, മേഖലാരാവമോ., കങ്കണ.
ത്ധണല്ക്കാരമോ എന്നു തോന്നുംപോലെയാണ് അദ്ദേ.
ഫത്തില്നിന്നു വാക്കുകഠം പുറപ്പെടുക. ഘോരവഷാരം.
ഭത്തില് സംജാതമാകുന്ന മേഘഗംഭീരഘോഷത്തോടു
സദൃശമായി, കൊടുജംറേറടിയേറവ് ഓളംകൊള്ളുന്ന സാ.
ഗരകല്ലോലങ്ങളുടെ തആആ മദമൊക്കെയും നശിപ്പിക്കുന്നതു
യി, തെളിഞ്ഞുവിരിഞ്ഞ പിച്ചിപ്പൂവുകളുടെ നവ൨മണം.
കൊണ്ടുള്ള തുരററത്തെ കെടുത്തുവിടുന്നതായി ശങ്കരവാ.
ണി പരിശോഭിച്ചു, ഇത്രയമെല്ലാം ഏഴുവയസ്സാകുമ്പോ,
മെക്ഷും ആ അത്ഭുതബാലൻ സാധിച്ചുകഴിഞ്ഞു. അ൩
ത്തരം ഗുരുകലത്തില്നിന്നു വിട്ടു്, അമ്മയെ ശുശ്രൂഷിച്ചു
കൊട്ടു” ശങ്കരന് സ്വഗൃഹത്തില് പാര്പ്പുതുടങ്ങി.
രണ്ടാം അധ്യായം
മാതാവിനെ ശുത്രരഷിച്ചുകൊണ്ടും, വേദാച്ച:രണം
ചെയ്തുകൊണ്ടും, അഗ്നിസുയ്യന്മാരെ പൃഴിച്ചുകൊണ്ടും
മഹാതേഭഃസവിയും മഹായശസവിയുമായി ശജ.രനൂ വാ
.ണ. ക്രോധവശന്മാരായ യ്ൃവാക്കന്മാര്പോലും ശങ്കര
൯െറ സാമിപ്യകൊണ്ടു ശാന്തന്മാരായേക്കും. തആആ ബാല!
ന്നു മഹാവൃദ്ധന്മാര്ക്രടിയും ആസനം നത് കുകനെന്നാഡി.
കാണുെന്നവരൊക്കെയും ശ്രങ്കരന്നു വശംഗതരാകുകയെന്നും
വന്നു. ഇങ്ങിനെ തന്റെറ പുത്രന് ഇതുരഡം ബാല്യത്തില്
ത്തന്നെ വിദവത്രചത്താല് സവ്യജനപൃജിതനായതു ക്ട
അമ്മയ, ്ടായ ആഫ്ലാടത്തിന്നു" അളവില്ല,
ആദ്യയമ്വി ഒരുനാഠം നദിയില് ചെന്നു സ്റ്റാനം
കഴിഞ്ഞു് തിരിയെ വരുമ്പോ അന്നു” നടുദവനല്
ക്ാലമായിരുന്നതിനാല്, മാദ്്റമദദധ്യ വെയിലേറ൨ തള
ന" നിഴ ലുള്ള ടത്തു തങ്ങിനിന്നതുകൊണ്ട്, വീട്ടില് എ,
ത്തൂവാന് അല്പം ിടു അമ്മയുടെ വരവുകാണാ
തെ ശങ്കരന് ഉല്ലയണ്ണയോടെ തിരഞ്ഞുചെന്നു. നടന്നു
ലലഞ്ഞും വാടിത്തളന്നംകൊണ്ട വരുന്ന അമ്മയെ കണ്ടു്
(അദ്ദേഹത്തിന്നു വലതായ സകങ്ഃടമുണ്ടായി, അമ്മയെ
ശീതളേംപേചാരങ്ങഥംകൊണ്ടും സാന്ത്വനവാക്കുകഠംകൊ
ണ്ടും സമാശവസിപ്പിപ്പ വീട്ടിലക്കയച്ചതില്പ്പിന്നെം
തന്െറ അമ്മയ്്്്' ഇനിയൊരിക്കലും ഈ ടുഭഖത്തിന്നിട
യാകരുതെന്നു നിശ്ചയിച്ചു", ആ നടിയെ തനറെറ ഇല്ല,
ത്തിന്നരികേക്രടി ഒഴു കമാറാക്കുവാന് ശങ്കരന് മുദ്മിച്ചു.
അഞാനാലയമായ ആ തേജോമയന് മനൂ പ്രഭാവത്തോടു.
18
ക്രടിയ പദ്യങ്ങളാല് പൂള്ണ്ണാനടിയെ സ്ത്രോത്രംചെയ്തു സമം.
തൃഘ്യക്കി.
പിറെറന്നംം രാവിലെ സുഖശീതമവായവിന്െറ
സം മമ്പില്ലംതതവണ്ണം ഏല്ല്യുകയാല് വിസ്യത്തോട
ക്രദിയാണു” ആളു കഠം മണന്തു". അവര് വെളിയിലേ
ക്കു കടന്ന ഭനോക്കമ്പോഠം, ആയ്യയടെ ഭവനത്തിെറ
അഭികില്ക്രടടി പൂള്ാനടി തിരിഞ്ഞൊഴുകന്നതു കണ്ടു.
അവക്ടണ്ടായ അത്തഭുതത്തിന്ന” അവധിയില്ല. ശങ്കര
ന്െറ പ്രഭാവത്താലാണു” ഇങ്ങിനെ സംഭവിച്ചതെന്ന
റിഞ്ഞു' തആആ ബപേനെ എല്ലാവരും സ്തൂതിച്ചു.
ഗധ.രന്െറ മഹതവത്തെക്റിച്ചു പ്പലരും പറയുന്ന
തുകേട്ട് ആ ബ്രാഹഫ്ണകുമാരനെ കാണുവാന് കേരകൃരാജാ
വിന്നു അഗ്ംറമുണ്ടായി. തന്െറ രാജ്യത്തിലെ ഏറ൨
വും വിശിഷ്ടവും വിലക്രടിയതുമായ ധനം തആനയാക
യാല്, ശടംരന്നു ചില ആനകളെ കാഴ്ചവെച്ച സംപ്രീതി
ചേതു്യ്, ആ അത്ഭുതഖാലനെ തറെറ രാജധാനിയിലേ.
ക്ഷ ക്ഷണി ചു ക്രട്ടിക്കൊണ്ടുവരുവാ൯ തനന്റെറ സചിവോം
ത്തമനെ രാജാവു നിയോഗിച്ചു. അപ്രകാരം സചിവൻ,
ചെന്നു ശമ.നെ കണ്ടു വിനയാന്വിതം ഉുണത്രിച്ചതാ.
വിത”.
മഹാത്മാവേ, ധീരനും വീരനും യശസ്വിയുമായി
(വാഴുന്ന കേരളമഹാരാജാവിനെറ ആജഞ്ഞയാലാണു്
'ഞാന് അങ്ങയെ കാണുവാന് വന്നിരിക്കുന്നതു”. എന്െറ
പണ്ലകമ്മയേഗേത്താല് എനിക്കു് അങ്ങയെ കാണുവാന്,
ഭാധ്യമുണ്ടായി. സവ്ൃദം പൂജിതന്മാരായ സൂരീന്ദ്രന്മാര്.
പ്രലരും വിരാജിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹാസദസ്സാണു്*
രാജാവു" എഴുന്നരുളുന്നതു". ഇതതി ബാധകളെല്ലാം നീക്കി.
14
'നിതിമാനും ഭൂത മാന്േമായി മഹാരാജാവു ഭൂമിയെ പരി
പാലിക്കുന്നു. യമ്ധത്തില് ശരത്രുക്കളെയെല്ലാം ജയിച്ച
കലദിപനാണദ്ദേഹം. ഭവഭയത്തെ നശിപ്റ്ിക്കുന്നതായ
അങ്ങയടെ പാദപത്മധുളിക്കായി സാരജ്ഞനും കീത്തി
മാന്ുമായ രാജാവു കരാക്ഷിക്കുന്നു. അങ്ങേയ്, കാഴ്സ്േയായി
അദ്ദേഹം അയച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ദന്തിന്രന് ഈ രാജ്യത്തു
കള വയില്വെച്ചു' ഏററവും മികച്ചുതാണ്ട്. ഇതിന്നു
മദംക്രടുമെയ്കിലും ദോഷം തെല്ലമില്ല. സ്റ്റേഫത്തോടെ
രാജാവു തന്നയപ്പിരിക്കുന്ന ഈ കാഴ്സ്ുയെ അങ്ങു സാദരം
കൈക്കൊണ്ടാലും. തന്െറ പാദപാഠസുമളൊല് രാജ
ന്മിരത്തെ പരിപൃതമാക്കന്നതിന്ന് അമങ്രേയ്മു്ച കാരു
ബ്ലമുണ്ടാകുണം.
ഇതിന്നു” ആ ബ്രദ്മവിയ്യ്യനായ ശങ്കരനുണ്ണി നല്കി
ബ ഉദാരമായ മുത്തരം ഇങ്ങിനെയാണു: .
ബ്യഹ്മചാരികളാണു ഞങ്ങഥം. ഭിക്ഷാന്നം മാത്ര
മാണു ഞങ്ങറം ഭക്ഷി ല്ുകഴിയന്നതു്. മുടക്കുവാന് ഞ
അങറംക്കു മാന്തോല് മാത്രമേ വേണ്ടതുള്ളൂ. ഈ മട്ടില്,
ഞങ്ങറം ജീവിച്ചുപോംരുമ്പോഠം ഈ ആനയേയും മറ൨൦
കൊണ്ടു ഞങ്ങഠംക്ക് എന്തുകായ്യമാണുമ്ളതു്* ഇതൊക്കെ
യും തിരിയെ ഫൃടുത്തുകൊണ്ട് അങ്ങു" യഥാസുഖം പൊ
യ്യ്ലയൊണ്ടാലും! നിഷ്ടരാമന്മാരായ ബ്രുവമചാരികഠംക്ക" ഈ
(വക രാജകീയാഡബരമൊന്നം അപേക്ഷിതമല്ലെന്ന്
അഞ്ങു" ചെന്നു രാജാവിനെ ഗ്രഫിപ്പിക്കണം. വണ്ണ്ാ്രമ
്മ്മത്തെ രക്ഷിക്കവാ൯ ചുമതലപ്പെട്ട ആളാണു രാജാ
വു". വണ്ണുവ്യവസ്ഥയുയംം ആശ്രമവിധിക്കും പ്രതിക്രല
മായി രാജാവു് ഒന്നുകൊണ്ടും പ്രവത്തിക്കരുതക്. ധമ്മ.
6ിവ്യഹ ണത്തില് നിന്നു" അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും വൃതിചലി
15
ക്കാതിരിക്കട്ടെ. ഇതു” അദ്ദേഹത്തെ വഴിപോലെ മൂണ
ത്തിക്കയം വേണം."
ഇത്രയം കേട്ടതോടക്രടി മന്ത്രിക്ക പിന്വാങ്ങേണ്ടി
വന്നു. അദ്ദേഹം ചെന്നു രാജാവിനെ കങ്ള് മുണ്ടായ
തെല്ലാം അറിയിച്ചു. “എന്നാല്. നാംതന്നെ അമ്ോട്ട
ചെന്നേക്കാ” എന്നു നിശ്ചയിച്ചു രാജാവു" യഥാകാലം
പുറപ്പെട്ടു
വിപ്രകുമാരന്മാരോടക്രട। മേവുന്ന ആ ഭാസുരഗാത്ര
(നായ ശങ്കരനെ രാജാവു കണ്ടു. ബാലനാണെങമ്മിലും
“ബ്രവമത്തേജസ്സുമൂദ്ധനായ ആ വരദനെ രാജാവ്യ പലവുരു
മസ്തരിച്ചു. ആശിവ്മുദം ചെയ്ത് ശമത്ര൯ കശലപ്പശ്ം
തുടങ്ങിയപ്പോഠം, വൃദ്ധന്മാരെയൊകെയ്യം അതിശയിച്ചു
'കൊണ്ടുമുമു ഭാവം കണ്ട് രാജാവു റിസ്തിതനംയി. അദ്ദേ
ഹം പതിനായിരം വരാഫന്, ശങ്കരന്നു ക്ചേവെച്ചു.
ആ രാജാവ് ഒരു കുരി ക്രടിയുമാണു. അദ്ദേഹം
മൂന്നുനാടകങ്ങം ുണ്ടാക്കീട്ടുണ്ടു. അവ മുന്നും താന്
തന്നെ വായിച്ചു ശ്ംരനെ കേംപ്ഡ്ിച്ചു. ശങ്കരന് ആ
ഉത്തമകാവ്യങ്ങളെ അഭിനന്മിക്കയും, തന്നില്നിന്ന് എ,
ത്തുവരമാണാ വേണ്ടതെന്നു രാജാവിനോടു ചോദിക്കയും
ചെയ്തു. തന്നില് ആ ബ്രാദ്മണപുംഗവന്ന് ഇത്രയും
സംപ്വിതിയണ്ടായതില് രാജാവു" ആഫ്ലാടിച്ചുകൊണ്ടു്*
തന്നോ തുല്യനായി തനിക്കൊരു പുത്രനുണ്ടാകേണമെ.
ണാണ്ട തന്റെറ പ്രാത്ഥനയെന്നു കൈക്രപ്പിനിന്നു: അറി
യിച്ചു. യഥാകാമം ഭവിക്കുമെന്ന ശങ്കരന് രാജാവിനെ
അനുഗ്രഫിച്ചതില്പ്പിണെ, തനിക്കു കാഴ്ച്ചയായി വെച്ഛി'
രിക്കുന്ന ആ പ ടൊ തനിക്കു കാര്യ
മൊന്നുമില്പായ്ക്കുയാല് അതെല്ലാമെടുത്തു വേറെയാക്കെയ്കി,
ലും കൊടുത്തുകൊള്ള വാന് പറഞ്ഞു: മടക്കിക്കൊടുത്തു..
16
പിന്നീടു", വംശവൃദ്ധിക്കായി പരമ:ത്മാവിനെ ആരാധി
ക്കവംന് വേോക്തുവ്രക:രം മ പദേഗിച്ചിട്ടാണ് ശങ്കരന്
രാജാവിനെ അയച്ചതു”.
പണ്ഡിതന്മാരായ പല കുറികളും അമാനുപ്പഭാ
വനായ ഗങ്കരനെ ഗുരുവായി വരിച്ചു ഗാസ്ത്രങ്ങം പഠ
ച്ചതുടങ്ങി. തനിക്കുക്ള തായ സയ്യുസ്ുഖങ്ങളിലും ശങ്ക
ര൯ ആ ഗിഷ്യന്മാരേയും ഉൂംപ്പെടുത്തി. അദ്ദേഹം സ
ംത്ഥതത്വജ്ഞനും സറാസല്ഗുനപുണ്ണന്നമാകയാല് ൭
കൂട്ടം തുമുമ്പാതെ എല്ലാവരോടും ലെരകികരിതിയില്
തുപചരത്തോടെയാണു് ഇടപെട്ട പോന്നത്. സദ്വഥാ
കാത്താവിനെ ഭത്യമോദിപ്പിക്കുന്നതില് അദ്ദേഹം ഉത്സുക.
ണായി വത്തിച്ചു.
“അധ്യയനമെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പേം മകനെക്കൊണ്ടു
ലിവാഫം നടത്തിക്കുവം൯ അമ്മയ്യം ആഗഹമണ്ടായി.
“തന്റെറ ഏകപപത്രനില്നിനവേണമല്ലേം ആ വംശം വര്
ഒ്ധിക്കുവാനെന്നും, ഗുണവതിയായ സ്നുസയണ്ടായാല്
ന വാര്ദ്ധക്യകാലത്തു്” തന്െറ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ആളാകമ
ല്ലോ എന്നും നിശ്ചയിച്ചു" പുത്രന്നായി വധുവിനെക്കുറിച്ചു
.ബന്ധുക്കളോടുക്രൂടി ആയ്യാമേവി ആലോചിച്ചതുടങ്ങി.
ഇക്കാലത്തു ശങ്കരനെ കാണുവാന് അവിടെ വന്ന
ചില മഹാമുനികളില്നിന്നു് തന്െറ പുത്രന്നു മുപ്പത്തിര
ഒ്ടു വയസ്സുവരേയ്ചുമാത്രമേ ആയുസ്സുള്ള വെന്നു ആയ്യ്യ അ
ദിഞ്ഞു. അതു കേട്ടതോടുക്രടി ആ പുത്രവത്സല-
4 അങ്കശം തറയ്ക്യയാല് ഫസ്ത്റിനിയെന്നപോലെ
സങ്കടം സഹിക്കുവാന് ശക്തയല്ലംതെയായാറം;
ഞആഷാഡ്ഥമടുക്കയാല് പത്മിനിയെന്നപോലെ
ഭശാഷിതയായിബ്ഭവിച്ചീടിനാളതിമാത്രംു
17
വയ്ധിച്ചത്രായ വായയവേറെ വീ ുുകയാലേ
രാഭഡെന്നതുപോലെ കമ്പിതയായിടിന ഠം."
അപ്പോം. പ്രാജ്ഞനായ ഗത്രന്൯ അമ്മയെ ഇങ്ങി
നെ സാന്മുവനം ചെയ്തു;
ജന നിസ്ത്ാരമായ സംസാരാവസ്ഥയെയോത്തു" അ
മ്മ ഇങ്ങിനെ അകാണ്ഡത്തില് ഖേദിക്കുന്നതെന്തിന്പണ്്?
കൊടാംകാററില് കമ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കൊടിക്രമറ
ത്തുമ്പപോലെ അത്രയും ചഞ്ചലമായ ഇന ശരിരത്തില്
മുഡ്ഥാത്മാക്കംക്കപോലും സ്ഥിരബുദ്ധി ഭവിക്കുന്നതല്ല.
ഈ ലോകത്തില് ,അഥവാം,ഈ നാട്ടില്ത്തന്നെ എത്രയെ
ത്ര അമ്മമാരും എത്രയെത്ര മകം ഉണ്ടായി? ഇപ്പേ-ം
അവരെല്ലാവരും എവിടെ? പെരുവഴിയില്വെച്ചു പം
ന്ഥന്മാര് തമ്മില് താല്ക്കാലികമായി ഇടപെടുമ്വോലെ
യാണു് ഇത സസേശത്തിലെ സഗേങ്ങളെ ്പാമെന്നു
ഞാന് അമ്മയ്യുയ പറഞ്ഞുതരേണ്ടതില്ലല്ലോ. മോ
ഹത്താല് ഇര സസരത്തില് ഭൂമിച്ചകൊണ്ടിരിക്കുന്നവ
ക്ഴ- ഒരിക്കലും സുഖമുണ്ടാകുന്നുതല്ല. അതുകൊണ്ട്, നി
തൃനന്ത്തിന്നായി സസ്ത്രാസത്തെ പ്രാപിക്കുവാനാണു
ഞാന് യത്ിക്കുന്നതു”."”
മകനെറ ഇത സാന്ത്വനം അമ്മയു ക്ണുശൂലമായി
ട്ടാണ തീന്റതു്. അമ്മയടെ പിന്നത്തെ വാക്കു കണ്ണ്നി
'രോടെ. സഗല് ഗഭമാണു പുറപ്പെട്ടതു.
എന്റെറ മകനേ, നീ എത്ര ഘോരമായ വാക്കാണ്
എന്നോട പറഞ്ഞതു്! ഈ വിചാരം നീ തീരെ വെടി
യണം. ഞാന് പറയന്നതുു് എനെറ മകന് കേഠംക്ഷണഠം
നിശ്ചയമായും നീ ഗൃഫസ്ഥനായി വാഴേണ്ടുന്നവനാണു".
പുത്രോല്പ്പാദനത്താല് വംശത്തെ വര്്ജിപ്പിക്ഷയുംം യ
19
ഗാനുഷ്യാനങ്ങളാല് ദേവന്മാരെ ത്ൃഘ്യരാക്കുകയും ചെയ്തു
തില്പ്പിന്നെ വേണമെമ്മില് നിനക്ക സസ്്ാസിയാകുാമ
ല്ലോ. അങ്ങിനെയാണു പണ്ടുപണ്ടേയള്ള മുറം എന്െറ
ഒരേ മകനാണു നി. നീയില്ലാതെ ഞാന് ഫ്ൃങ്ങിനെയം
.ണു ജീവിക്കുക? ഗോകത്തോടെ ഈ ദൂദഗജീവിതത്തെ
മൊ൯ മരണത്മോളം വഫിച്ചുകൊണ്ടു ചെല്ലുവാന് ത്തൃളാ
യാല്ത്തന്നെ, ഫ്യുനിക്ക ശേഷക്രിയചെയ്യുവന് ആരു
ണ്ട്? ശേഫാക്രിയയ്യ്ച് ആളില്ലാതെ മരിക്കുകയെന്നുവ
ന്നാല് അതിലധികം ദൂദഖം മനുഷ്യന്നു വേറെയൊന്നു
ണ്ടോ? ഇതെല്ലാം നിനുക്ഷ* അറിയാമെന്നിരുന്നിട്ടും ഇര
വൃദ്ധയായ അമ്മയെ നിന്ദ പരിത്ൃജിക്കുവാ൯ തോന്നു
നനവല്ലേം. നിന്െറ അമ്മയുടെ ഇര സമ്കടം കണ്ട നി
൫െറ മന്സ്സു കരേണ്ജത്താല് ഭൂവിക്കുന്നില്ലെന്നോ!"
അമ്മയുടെ ഈ ദീനവാക്കുകഠം കേട്ടപ്പോഠം, പി
ന്നെയൊന്നും പറയുവാന് ശങ്കരന്നു കഴിഞ്ഞില്ല. സം
സാരത്തില് താന് കൂട്ടും ആസക്തനല്ല. അതുകൊണ്ടു
ഗാദ്സ്ധ്യത്തില് വത്തിക്കുവഠന് തനിക്കു കഴികയില്ല. ത
നിക്ക: അപ്പകാലത്തേക്കു മാത്രമേ ആയ്സ്സുള്ളു.. അത്രയും
കാലം ഈ മായയില് മയങ്ങിക്കിടന്നു ജീവിതത്തെ നി
ഷ്ഫാലമാക്കുന്നത്കു് അറിവല്ല. സദ്ധസംഗേപരിത്യാഗി
യായി ലോകസേവനം ചെയ്ത അനശ്വരയശസ്സു നേടുക
യാണു" ഇര കാലത്തിന്നുമ്ളില് ചെയ്യേണ്ടതു്. എ
ന്നാല് സന്ത്സത്തിന്നു വീട്ടില്നിന്നു ലോകത്തിലേ
ക്കിറങ്ങുവന് അമ്മ അനുജ്ഞ തരുകയില്ലെന്നു ീര്ത
ച്ചയായി. അമ്മയുടെ അനുജ്ഞക്രടാതെ താന് സസ്യ
സിച്ചംല് ഗുരുവിനെ അവഗണിക്കുകയെന്ന ദുഷ്ടുമ്മമാതു
ക്ത താ൯ കുത്താവായേക്കും. എന്നാല്, അമ്മയെന്ന
ഒരു നശ്വരജീവിയുടെ വ്യംമോഹഫത്തിന്നുവേണ്ടി, നിഷ്ഠ
19
മമായ ലോകസേവനധമ്മത്തില്ന്നിന്നു പിന്മാവവാ൯
തനിക്കു മനാഴ്സില്ല. അമ്മയ്യമുബേ തന് മഴികയാണെ
ലില് അമ്മ എന്തുചെയ്യും? മരണം എഎപ്പ്യോഴ ണെന്നു"
ആഴ്ടം നിശ്ചയധിപ്ലല്ലോ. താന് സ്വേ ച്ലൂയാ സസ്തസി
ക്കുന്നതിനെ യന്നപ:ലെ, കറലഗത്യയാ ഇന്നു തന് മരി
ക്കയാണെങ്തില് അതിനെ അമ്മസ്തച വിരോധി ക്കുവാന്
കഴിയുമോ? താന് സസ്പ്സിക്കയണെങ്കില് അമ്മയു
തന്നെക്കുറിച്ചു കേട്ടകൊണ്ടെജ്കിലും കഴിയാമല്ലോ. അത്ര
പോലും തന് മരിക്കയാണെങ്കില് സാധിക്കുമോ? എ
ന്നാല്, ഇതെന്നും എങ്ചിനെയെല്ലാം പറഞ്ഞാലും ആ
മ്മയുടെ മനസ്സില് ചെല്ലുകയില്ല. അമ്മയെ ശുപായേ
ത്താല്ത്തന്നെ വേണം വഴിപ്പെടത്തുവംന്-_എന്നിങ്ങി
നെ ശങ്കരന് കുരുതിക്കൊണ്ടും അപ്പോഴത്തെ സംവാദം
നിത്തി.
പൃണ്ണൂജലയായി ഒഴുകന്ന പൂള്സ്രാനേടിയില് പതിവു
പോലെയൊരുനാഠം ശങ്കരന് സ്ത്റംനത്തിന്നായി ഇറങ്ങി.
അദ്വ്യോഠം വലിയൊരു മുതല വായപിളന്രവന്നു ശങ്കര
ന്െറ കാലുകളില് കുടിച്ചുവലിച്ചു. അപ്പോം ശങ്കരന്
അമ്മയെ വിളിച്ചു" ഉറക്കെ മുറയിട്ടു.__.
അമ്മേ, ഒരു ക്രററന്മുതല എന്റെറ കാലില്
കടിച്ചു വെദ്മത്തിലേക്കു വലിക്കുന്നുവല്ലേ-. എന്നെ
ഇതം വെള്ളത്തില് മുക്കാറായി. അയ്യോ, എനിക്കു യാ
തൊരു കഴി വമില്ലാ.
മകന്െറ ഈ വിളികേട്ടു അമ്മ ആവേശത്തോടെ
വീട്ടില്നിന്ന് ആററി൯കരയിലേക്കു പാഞ്ഞുവന്നു. വെ
കുളം നിറഞ്ഞ നടുപ്പൂഴയില് മുതലയുടെ പിടിയില്പ്പെട്ടു
ചുങ്ങാറായി ദീനതയോടെ മുറയിടുന്ന തെറ പ്പിയ
20
പുത്രന്െറ മുഖം കണ്ടപ്പോ അമ്മയുടെ ഹൃദയം വെന്തു
രകിപ്പ്യോയി.
ഫാം മഹാദേവാം ശനെറ ടത്ത വു മരിക്കുന്നതു
വയേക്മം ഇര ലോകത്തില് എനിക്കു" മര ഗത്രി അദ്ദേ
ഡാമായ അന്നു. അതില്പ്പിന്നെ എനിചംശ്രയമായമള തക്
ഇയ ഒരേ മകനാണു. ഈ എനെറ മകന്, അയ്യോ
മുതലയ്യ, തീററയായിട്ടോ ഭവിക്കുന്നത്! ഞാ൯ ഇതി
ന്ൂമ്പ്യതന്നെ മരിക്കാമായി രന്നില്ലേ? ഞൊന് ഇനി എങ്ങി
നെയാണു ജീവിക്കുക!__.എന്നിങ്ചിനെ ആഡാദേവി വില
പിച്ചു.
അപ്പം നടീമ്കൃത്തില് നിന്നു ശങ്കരന് അമ്മയോ
$$ വിളിച്ചു പറയുകയാണു...
4 അമ്മയടെ അനുജ്മവ്രകാരം ഞാന്: ഈ നിമിഷ
അഅില്ത്തന്നെ സന്പസിക്കുകയാണെങ്കില്, ഈ മുതല
യില്നിന്നു എനിക്കു നിശ്ചയമഘയും മോചനം കിട്ടും.
ഞാന് ജീവികേണമെങ്കില് എനിക്കു സസ്പ്യാസത്തിന്ന്*
ഉടനെ അനുമതിതന്നാലും!
4 ജീവിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കില്,, അതു” ഏതു നിലയി
ചലായാലൂ എനക്കു നിന്നെ കാണുകയെങ്കിലും ചെയ്യാ
മല്ലം, മരിച്ചുവെങ്കില് ദഗനസുദ്ധംപോലപം ഇല്ലാതെയ
ല്ലേ വരിക? അതുകൊണ്ടു്, നിന്റെറ ജീവിതരക്ഷയയും
വേണ്ടി സമ്പ്യാസത്തിന്നംയി ഞാന് നിനക്ക്" ഇതാ, അനു.
ജ്ഞ തന്ന് രിക്കുന്നു."
ഇങ്ങിനെ അമ്മയില്നിന്ന്" അനുജ്ഞ കിട്ടിയ ആതു
ക്ഷണാതന്നെ ശങ്കരന് മനസാ സസ്്യസിക്കയും, നക്ര
ത്തിന്െറ വക്രതൃത്തില്നിന്നു വിമുക്തനാകയും ചെയ്തു. അ
ണന്മരം ആ കുമാരന് കരയിലേക്കു കേറിവന്നു*, ശോകാ
21
തുരയായി നിച്ല്യന്ന മാതാവിനെ സാന്ത്വന ചെയ്ത് ഇ
ങ്ങിനെ പറഞ്ഞു:
സസ്ാസിയായ ഞാന് ഇനി അമ്മയ എന്താണു
ചെയ്യേണ്ടതുമ്ള തെന്ന് ആജ്ഞാപിച്പാലാ! അമ്മയസ്ത്ക,
വേണ്ടുന്നതു ചെയ്തുതരുവാന് ഞംന് തയ്യറാണു'. എ,
ന്െറ പൈതുകമ യ ധനത്തെ കൈവശം വെച്ചുകൊണ്ട്
അമ്മയും, വേണ്ടുന്ന അന്നവസ്ത്രദികളെല്ലം യഥാകാലം
തരുന്നതിലേക്കു ഉദാരശീലന്മറരെ ഞാന് ഏറ്റിച്ചുകൊ
കളാ. ആ ധനം കൈവശം കിട്ടുന്നതുകൊണ്ടും മാലോം
രെയുള്ള പേടി കൊണ്ടും അമ്മയെ അവര് സെയമുഖ്യ
ത്തോടെ രക്ഷിക്കും. വല്ല ദീനവും അമ്മയ്യ്ഛണ്ടായാല്
അവര് വേണ്ടപോലെ ചികിത്സിപ്പിക്കും. അമ്മ മരിക്കു
യാണെങ്കില് സംസ്ല്രാരകമ്മമെല്ല.ം അവര് വിധിപോം
ലെ നടത്തും. ഇതെല്ലാം അവര് ഉചിതംപോലെ ചെ
യുന്നുണ്ടോ എന്നു നോക്കുവാന് അമ്വയ്മു വേറെ ജ്ഞാ
തികളമുണ്ട്. അമ്മയെ ഇഷ്ാപോലെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന
വരാരോ അവക്ട എന്റെറ പൈതുകധനത്തെ അമ്മ
എടുത്തു കൊടുത്തുകൊള്ള കടട അതു് എനിക്കു സന്തോഷ
മാണ്."
അമ്മ__മകനേ, കൊടിയ മുതലയുടെ വായയില്നിന്നു
സസ്ത്ാസംകൊണ്ടെമ്മിലും എന്റെറ മകന് ജീവിച്ചു
വന്നതു് എന്െറ ഭാധ്കതേന്നെ. സസ്റ്ാസത്താല്
നി എനിക്കുള്ള വനല്ലാതായിയെങ്കിലും, എന്റെറ
മസ്യ്തിന്നു' ആധിയുണ്ടാക്കുന്നതു' നിനക്കു നല്ലതല്ലെ
ന്നിരിക്കില് എന്നോട നീ വ്ൃതിജ്ഞചെയ്യേണ്ടതാ
യി ഒരു കായ്യമുണ്ടു്. ഞാന് മരിക്കുമ്പോഠം നീ ഏതു
രാജ്യത്തായിരുന്നാലും എന്റെറ അടുക്കല് .വന്നെ
ത്തണം. എന്റെറ ശവദാഹ:ദി ശേഷക്രിയകളെല്ലം.
നീതന്നെ നടത്തണം. നി ഇതു ചെയ്തുയില്ലയോ?
ഞാന് നിന്നെ പ്രസവിച്ച് ഇതുവരെ വളത്തിയതി
" ന്ന നിന്നെക്കൊണ്ടു” ഇത്രപോലും 'ഫലം എനിക്കി.
ല്ലെന്നു വരേണമോ? ശങ്കരാ പറയു!
ഞാന് സസ്ത് സിച്ചതുകരുതി അമ്മ ദൂദഖിക്കരുതു്
ഞാന് ഇവിടെ എവ്ലോഠം വരേണമെന്നുണ്ടോ അപ്പോം
എന്റെ അധമ മനസ്സുകൊണ്ടു വിളിച്ചാല് മതി. ഉടന്.
ഞാന് ഇവിടെ എത്തും. അമ്മയുടെ സാസ്ല്ാരകമ്മ
മെല്ലാം വിധിപോലെ ഞന് നടത്തികൊക്ളാം. ഇതു.
സത്യമാണു്. അമ്മ എന്നെ വിശ്വസിച്ചാലും. വിധവ
യായ അമ്മയെ ഏകപ്പുത്രനായ ഞാന് പരിത്യജിച്ച്
അനാഥയാകകീട്ടത്നേല്ലോ സന്ൃസിച്ചതു്” എന്നു് എന്നെ
ക്ടറിച്ചു” ആക്ഷേപമായി ഒരിക്കലും അമ്മ വിചാരി
ക്കരുത്. ഞാന് അമ്മയോടൊരുധിച്ചു വാഴുന്നതായാ.
ചുണ്ടാകാലുന്നതില് നൂറിരട്ടി അധികം ഗുണം മേലില്,
എന്നെക്കൊണ്ടു” അമ്മയ്മ, ണ്ടാകും.”
ഇവ്രകാരം പ്രതി ജ്ഞാപുവ്വം അമ്മയെ, സാന്ത്വനം
ചെയ്തതി ല്പ്പിന്നെ ശങ്കരന് സന്പ്യാസാത്ഥം വീടും നാടും:
വിടുവംന് ഒരുങ്ങി. അമ്മയുടെ രക്ഷയ്മ, വേണ്ടുന്ന എല്ലം
ഏപ്പ്ംടുകളും ചെയ്തു. സ്വജനങ്ങളെ വിളിച്ചു:, “ഞാന്,
സന്റ്റസിക്കുവാന് നിശ്ചയിച്ചു നാടടവിട്ട് ഇതാ പുറ
പ്പെടുന്നു "വെന്നും *വിധവയായേ അമ്മയെ വേണ്ടും
പോലെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്നു ഞാന് നിങ്ങളെയെല്ലാം
വരേയും ഏറ്ലിക്കുന്നു "വെന്നും ശമംര൯ കൈക്രപ്പിനിന്നു
വണക്കത്തോടെ അറിയിച്ചു. അവര അത്തു” സാദരം.
കൈയേല്ല്യകയും ചെയ്തു. %
ആമ്മയ്്ഛവേണ്ടി മുമ്പൊടി ക്കല് ശങ്കര പൂള്്ാനുടി
യേ സ്വഗ്ൃഫ്ഫത്തിന്െറ അരികേക്ൂൂടി തിരിച്ചുവിടുകയു
്ടായല്ലെം. അപ്പം അവിടത്തെ ശ്രീകൃഷ്ണക്ഷേത്രം
ആ നടിയുടെ തീരത്തിലായിവന്നു. ആററിലെ തിരയടി
കൊണ്ടു കരയിടിഞ്ഞുതുടങ്ങകയാല് ക്രമേണ ആ ക്ഷേത്ര
ത്തിന്െറ നില അപായത്തിലായി. മഴക്കാലത്തു" പുഴ
യില് വെക്കം പൊങ്ങുമ്പോഠം ശ്രീകോവിലിലേക്കു പോം
ലം കടന്നു" ബിംബത്തെ ഇളകിത്തുടങ്ങി. ഈ അവ
സ്ഥയില്നിന്നു ക്ഷേത്രത്തെ രക്ഷിക്കാതെ' അവിടെനിന്നു
താന് പോകുന്നതു തെററാണെന്നു ശങ്കരന്ന തോന്നി.
അദ്ദേഹം ചെന്നു് ആ കൃഷ്ണുവിംബത്തെ കൈകൊണ്ടു.
താങ്ങിയെ ടടത്തു" നിര്ബ്ബാധം പ്രശോഭിക്കുവാന് തക്ക
സ്ഥാനത്തില് പ്രതിഷ്ഠിച്ചു ക്ഷേത്രത്തിന്നു നദീവ്രവാഫ
ത്താല് ദോഷമുണ്ടാകാത്ത, റ രക്ഷാകമ്മങ്ങറം ചെയ്തു
തില്ദ്്പിന്നെയാണു ശഭ സന്പയംസത്തിന്നായി കാലഭി
യില്നിന്നു യാത്രയായത്.
നംതി
മൂൂന്നാഠ അധ്യായം,
സര്വ്വഭൂതങ്ങഠംക്കും അഭയം നല്കിക്കൊണ്ട്, വി
സയവിരക്തനം പരബ്രവ്മനിരതനുമായി ഉത്തരദിക്കി
ലേക്കു ഗുരുവിനെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടു ശങ്കരന് നടന്നു.
ദേവന്മാരെക്കൊ്ടും മദ്യാദയെ ലംഘിപ്പ്ിപ്പ ആ കാമേ
മോഹങ്ങളെ അദേഹം നിശ്ശേഷം അകററി. സംസരേ
മോഫിനിയുടെ വിലോഭനീയച്േഷ്ടകറം കണ്ടു സാഭൂമി
ചു" ഇത്രയം കാലം താന് പഴുതേ കുളുഞ്ഞുവല്ലോ എന്ന
വിഷാദവും അദ്ദേഹന്ിന്നുണ്ടായി. കാമചേഷ്കകളു.ടെ
ലാഞ്ചമനപോല്ില്ലംത്തതും, അവയെ സംബന്ധിച്ച
24
വാത്ത കളൊന്നം പൈല്ലാത്തതുമായ അവന്ധായിലാണ്*
അദ്ദേഹം സഞ്ചരിച്ചത്. ഗൃഹചിന്തയു്്' ആ ബ്രദ്മധ്യം
നൈകപരനെറ മനസ്സില് ഇടര്മ കിട്ടിയില്ല. നാടകം
കാടുകഠം, ജനപദങ്ങംം, നഗരങ്ങം, നടികം, ശൈല
അറം. മൈതാനങ്ങറം എന്നിവയെല്ലാം കടന്നുകൊണ്ടു
ചെല്ലമമ്പോഠം അവയിലൊന്നിലും അദ്ദേഹത്തിന്െറ മന
൦: ട്ടം സക്തമായില്ല. ഐന്ദ്രജംലികന് കാണിക്കുന്ന
ജാലവിദ്യയകഠംപോലെ ബ്ര്മത്തില്നിന്നുണ്ടായ അത്ഭുത
മായയാണ് ഇതെല്ലാമെന്ന് ആ മഹാശയന്നു് മുറപ്പുണ്ടാ
യി, എല്ലാം മരയയാണെന്നുണ്ടായ ബോധത്താല് സുഖ
ദുഭഖാദി ഒവന3വ ഭാവങ്ങളെ യെല്ലാം ദൂരികരിക്കുവംന് അ
ദ്ദേഹം ശക്തനായി. ദുഷ്യഥങ്ങളെയൊക്കെയും അടച്ചു്
അദ്ദേഹം മനുസ്സ്ിനെ നിമ്മലമാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇഞ്ഞ
നലവ ദുര്വ്വിദം്അന്മാര് വെവഠ വാധവാദംകൊണ്ടു് അവ
രവരുടെ മതത്തിലേക്കു വലിച്ചുകൊണ്ടെപോഷചന്ന വേദ
പശ്തുവിനെ അവരില്നിന്നു രക്ഷിച്ച് അദ്വൈതമാര്്റ
.ത്ഞില്ശ്രമടി നയിക്കുവാന് ആ യതീന്്രന് ഭണ്ഡേന്മിയിരി
ക്രയൊണ്ഞ്.
ഇങ്ങിനെ ശങ്കരന് സഞ്ചരിച്ചു ഒരു സായാഫാ
ത്അില് നമ്മദാനദീതീരത്തിലെ ശഗോവിന്ദനാഥാരണ്ജത്തെ
പ്രാപിച്ചു. അവിടെയുള്ള. വൃക്ഷശാഖകളില് ിചിതര
ളായ മരവ്ുരികളും മാന്തോലുകളും തും്ചിക്കിടക്കുന്നതു
കണ്ടപ്പോഠം മുനിജനസേവിതമായ തപപോവനമാണതെ
ന്നു ശങ്കരന്നു മനസ്സിലായി. പിന്നെ അവിടെ അന്വേ
ഷിച്ചപ്പോഠം ചില താപസന്മാരെ അദ്ദേഹം കണ്ടു. അ
ലരില്നിന്നു' അതു ഗോവിന്ദാചാജ്ല്യന്െറ ആശ്രമമാണെ
ണറിഞ്ഞു. ഉടനെ ആ മഫാത്മാവു ധ്യനേമഗ്നനായി വാ
ഇന്ന ആ ഗുഫയടെ മുഖത്തേക്കു ശങ്കരന് ചെന്നു. തആഗു
'ഹാദ്വാരത്തിന്നു" ഒരു ചാണോളം മാത്രമേ പഴുതുത്തു. അ
തിനെ മൂന്നുവട്ടം പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു നമസ്തൃരിച്ചു”, ശര
ണാഗതവത്സലനായ ഗുരുവിനെ ഭക്തിപൂര്വ്വം സ്തൂതി ച്ചു.
ടവിഷ്ണുയിനന്െറ പഴ്യങ്കവും ശിവനന്റെറ പാല്ളഷണ-
ലുമായി പ്രശോഭിച്ചുകൊണ്ടു്, പര്വ്വതങ്ങളും സാഗരങ്ങ
മൂം ചേന ഇ ഭൂമിയെ മുഴുവന് ശിരസ്ത്റിലേററി വുന്ന
ആ ആഠിശേഷനെറ അവതാരമായ അങ്ങയെ ഞാന്
ശരണംപ്രാപിക്കുന്മ. പണ്ടൊരിക്കല് തനറെറ രഓാരായി
രം മുഖമ്മോടുക്ൂടിയ രൂപത്തെ കണ്ടു ശിഷ്യവ്ൃന്ദം
പേടിക്കുകയാല്, ആ സ്വരൂപത്തെ വെടിഞ്ഞു” ഏക
മുഖനായി പ്രശാന്തനായി ഈ ദ്രൂി'യില് അവതരിച്ചു
ശിഷ്യന്മാരെ അനുഗഹിച്ചു ആ പതഞ്ജമിയാണ്ട്' അങ്ങും
ഭൂനിനെറ വിവരത്തില്ക്രൂടി നിയം കടന്ചെന്ന്*
ശേഷനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു, ജ്ഞാനത്തെയെല്ലാം നേടി.
യോഗശാസ്സ്രത്തേയം ശബ്ദുഭാ ്യത്തേും ചമച്ചു ലേ
'കോപകാര് യായി സല്ഗുണാലയമായി അങ്ങു വാഴുന്നു.
ഒബ്വാമരായണപ്ൃത്രനായ ത്തു കബ്രവമഷിയടെ ശിഷ്യേത്തേമം.
നായ ഗെരഡപാദനില്നിന്ന്: അങ്ങു" സത്ത്തെയെല്ലാമ
ഗ്രഹിച്ച് സാംസാരികബന്ധങ്ങളില്നിന്നു വിമുക്തന
യി വിങ്ങുന്നു. മഹാത്മാവേ ബ്രദ്മനിഷ്യയെ പ്രാപിക്കു
വാ൯ തപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഞാ൯ അങ്ങയുടെ പാദ.
അങദളെ ഭക്തി പൂവ്വം ശരണംപ്പാപിക്കുന്നു."
ജര സന്ദദത്തില് ദൈവയോഗത്താല് ഗോവിന്ദാ
ചായുന് ധ്യാനനിഭൂയില്നിന്നു' കൂണന്നിരിക്കുയാണട?.
തന്നെ ഡ്യോതരാചെയ്യുന്ന ആളോടാ!, “ന്! ആരു
എന്നു" അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. അതിന്നു ശമംര൯ -പവ
ഞ്ഞതാവി്് ....
286
ടട്രമയംല്ലപ്പംല്ൃഗ്നിയല്ല,, ഞാന് വായവല്ലാം
സ്വാമിന്, ഞാന് ല്യ്യോമമല്ല, തല് ഗുണങ്ങളുമല്ലാട;.
ഇന്ദിയങ്ങളം ഞാന.ല്യാരോത്താലിവയില്നി.-
ണസ്ത്നായ", സര്വ്വോത്തമനായ്ം ചിദാനന്ദനായി ;,
കത്തൃത ഭോക്തൃതവാദിഫീനനായ് ഭറിക്കുസു
നിത്യനായ" ഗുദ്ധനായമ്കായവനാകന്നു ഞാന്."
ഇതു കേട്ടപ്പേംം ഗോവിന്ദയതിക്ക്: ആമോദമുണ്ടമം
യി. ശിവവ്രഭാവപൂണ്ണനായ ശങ്കരനെ അദ്ദേഹം ജ്ഞ
ട്ടി കൊണ്ടു മനസ്സിലാക്കി. ലോകമമ്ലാദയ്യ്യവേണ്ടി
മാത്രം ശങ്കരന് ശിഷ്യനായി വന്നിരിക്കയാണെന്നും അറി:
കത്തു. അദ്ദേഹം ശജ്ക.രന്െറ പ്രാത്ഥനയെ കൈക്കൊ
്ടിരിക്കുന്നുവെന്നതിന്നു* സൃചനമായി തന്െറ പാദങ്ങ
“ളെ ഗുഘാദവരരേത്തില് കരടി വെളിയിലേക്കു നീട്ടിക്കാണി”
ചു. ശങ്കരന് മുടനെ അടുത്തുചെന്ന് ആ ഗ്ുരുപാദാ
ബ് ജങ്ങളെ, ലേകേത്തിന്ന് മാത്ുകാകമ്മമാകുവാന്, ൭
ക്തിപൂര്വ്വം പൂജിച്ചു. അനുന്തരം, വണക്കത്തോടുക്രടി
ച ഉപചാരങ്ങളെ ക്കൊണ്ടു” അദ്ദേഹം ഗുരുദേവനെ സം
പ്രിതനാക്കുകയും ചെയ്തു.
ഭക്തിശ്രദ്ധകളോടെ ചെയ്ക പരിചയ്യ്യകളാല് പ്രസ
മാനസനാഷ്ക്ീന്ന ഗോവിന്ദാചാഷ്യ്യന് പ്രംജ്ഞനായ ശ
ആരന്നു" നാലു മഹാവാക്യങ്ങളെക്കൊണ്ടു ബ്രഹ്മോപദേശം
ചെയ്തു. വേദവ്യാസപ്രേ്തമായ വേദാന്തസൂത്രതത
മെല്ലാം ശത്കര൯ ഗുരുവില്നിന്നു. ധരിച്ചു. അതിന്നുപുറ
മെം പല ശാസ്ത്രങ്ങളും അദ്ദേഹം അവിടെവെച്ചു" അഭ
സിക്കയണ്ടായി.. ഗബ്ദധാസ്്രേത്തില് അദ്വിതീയപണ്ഡി
നാണു” ഗോവിദോചാജ്യന്. ആ ഗാസ്ത്രം സമ്മൂള്സ്റമം
ല്
യി അദ്ദേഹം ശേഷനില്നിന്നാണു ഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നുതു്,
അതും അദ്ദേഹത്തില് നിന്നു ശങ്കരന്നു കിട്ടി.
വേദശാസ്സ്രങ്ങളിലെല്ലാം വിശാരദനായതില്പ്പിന്നെ.
പൃര്വ്വപുണ്യ സഞ്ചയത്താല് മാത്രം പ്രാപിക്കത്തക്കുതും
പരമഹംസദ്രേഷ്ഠന്മാക്ട” ആരാധനീയവും സര്പ്പോല്ൂ
ഷ്ലവുമയ സസ്ത്രസാത്തുമത്തില് ശങ്കരന് ഗുരൂപദേശം
പോലെ പ്രവേശിച്ചു. ആ മന്ന.തപദത്തിൽ അദ്ദേഫം
്രവനെവ്വ്യോലെ പ്രശോഭിക്കുമാറായി. ദിനാന്തത്തില്,
പാടലാഭയോടുക്രടിയ മേഘങ്ങളാല് ആവൃതമായെഴുന്ന.
ഫിമവല്ത്ൃംഗംപോലെ കാഷായവസ്രത്താല് ആക്ല്ാദ
നം ചെയ്ത ശങ്കരനെ ജനഞ്ങറം കണ്ടു. അജ്താനമത്തേ
ഭത്തെ ഫനിച്ചു്, അതിന്െറ ചെഞ്ചോരപുരണ്ടെ ചമ്മ
ത്തേയാണു കാഷായവസ്രു വ്യാജേന ശങ്കരന് ധരിച്ചിരി
ക്ഭന്നതെന്നു തോന്നും. ദുഷ്ടയമ്മമേഘങ്ങഥം ഇടതിങ്ങി ഇരു
ഒന്ടുപരന്നും, ഉൂക്കോടെ ശോകവൃഷ്ടിയോടുക്രടിയുമുള്ള.
അതിദാരുണമായ സസോരവര്ഷാകാലത്തെ അകലെ
വെടിഞ്ഞു", ഉ ദാരവൃത്തനായ ഫംസത്്രേഷ്ഠന് മാനസസര.
ഗ്ലരീല് ഇറങ്ങി വാദിപണ്ഡിതയശസ്ത്സുന്ന പങ്ംജനാളാങ്കു
രങ്ങളെ സാമോദം ഗ്രസിച്ചുകൊണ്ടു സ്വ്ലുന്ദം വിഹരി
അതേ, ഫാംസമ്രേഷ്ടന്തന്നെയാണു ശങ്കരാചമ
യന്. ബ്രദ്മം ക്ഷീരവും ജഗത്തു ജലവുമാണെന്നു കല്ലി.
ഒരാ. ഈ ക്ഷിരനീരങ്ങറം പരസ്തുരം താദാത്്ൃത്തോടെ
വത്തിക്കുന്നു. ഇവയെ വേര്തിധിക്കുന്നതു ദുസ്സാധമാണു്,
എന്നാല് ജഞാനബ്ബലംകൊണ്ടു", ഇവ രണ്ടിനേയും വേര്
പെടുത്തിക്കാണന്നവനാരോ അവനെ പരമഫംസനെന്നു
വിക്ളിക്കുന്നു. അങ്ങിനെയുള്ള പരമഫംസനാണു ശലം
രാചായ്യ്യന്..
28
ഇങ്ങിനെ കറേ മാസം കഴിഞ്ഞപ്പ്യോഴെക്കും മഴക്കാ
ഖമായി. ഗിന്നലെന്നതുപോലെ ഈ ഡ്രപഞ്ചം ക്ഷണി
കമാണെന്നു കാണിച്ചുകൊണ്ടു മേഘങ്ങറം ചലിച്ചുതുട
ഒ്ങി. തങ്ങളെ പാഠങ്ങളാല് കഠിനമായി സ്്റിക്കയുംം
തങ്ങാം ഭൂദേവിയെ അലങ്കരി ൧9ന്ന പഷ്കുങ്ങളെ യെല്ലാം
ഫ്ഥരിക്കയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സൂയ്യനെ പ്രതിക്രിയ
യാലെന്നപോലെ വാരിവാഫങ്ങളെല്ലാമൊരുമിച്ചു നിരോ
ധിച്ചുകൊണ്ടുനിന്നു. വിഷയാസക്തനായ പണ്ഡിതന്െറ
ഹൃദധത്തിലക്ളു. ബോധകലയെപ്പോലെം ഇടയ്മല്പം തെ
ളിഞ്ഞുംം ഉടനടി മറഞ്ഞുംകൊണ്ടു കാവകഠംക്കിടയില്
സെരദാമിനി വത്തിച്ചു. താന് ഇന്ദ്രനായിരുന്നിട്ടം, ത
ന്നെ ഈ സസ്പാസിസംഘം ബോധശവ്വം വര്ദ്ധിക്കുക
യാല് സേവിക്കുന്നില്ലെന്നു കോപിച്ചു”; മേഘവാഫഹന൯
വില്ലെടത്തുപിടിച്ചു പുറത്തേക്കു വന്നിരിക്കയാവാം.
ഘോരാന്ധകാരതുല്യമായ രൂപത്തോടും ലോകമാകെ.
ഞെട്ടുമാവള്ള. ഗര്ജ്ജനത്തോടും., വിചിത്രമായ ചാപ
ത്തോടും മിന്നലൊളിക്കുണ്ണുകളോടുംക്രടിയ മേഘദാനവ
പര്ഗ്ഗും സസ്റ്ാസികളുടെ നിഷ്ട,ളൂധ്യാനയാഗത്തെ മഥിക്കു
വാന് ഇറങ്ങിയിരിക്കയാണെന്നും വിചാരിക്കാം. ജങ്ങി
നെ മേഘങ്ങം ആകാശത്തെ മൂടിനിന്നുകൊണ്ടു വാരിധാ
രകളെ വര്ഷിച്ചുതുടങ്ങി.
ആ അവസരത്തില് ശങ്കരന് ഇന്ദിയവൃത്തികളെയെ
ല്ലാം അടക്കി, ചിത്തത്തെ ഏകാഗ്രമാക്കി, സഹജമായ
അഹങ്കാരത്തെ വെടിഞ്ഞു, ഉ പനിഷദ്വാക്യത്താല് പര
മപ്രേമാസ്സരദമായ പരമാത്മാവില് ബുദ്ധിയെ ലയിപ്പപിച്ചി
രിക്കയായി രുന്നു. സ്വ്യദാ സാന്ദ്രാനന്ദമയമായ ചിദാകാ
ശത്തില് മിന്നലോം, തിയോ. സുദ്യനോ., ചന്ദ്രനോ സ്കൂരി
ക്കുന്നതല്ലല്ലോ. ആകാശത്തിന്െറദയാ ഭൂമിയടേയോം,
29
മേഘത്തിനേറയേ സ്റ്റര്ണവം അവിടെ ഇല്ല. നത
ഖും ശുദ്ധവും, ആനന്ദപൂദ്്റവംം പ്രത്യ പ്യഗടിന്നവമായ
പരമശിവത്തില് അനുസന്ധാനംചെയ്യുകൊണ്ിരിക്കുന്ന.
സുകൃതിക്കു കൈക്കൊള്ളു വാനം കൈവെടിയവറനോ
യാതൊന്നുമില്ല. ആ അവസ്ഥയിലാണു അപ്പോം ശ
രന്,
വിദ്യല്പ്പരത്താല് പരിലസിച്ചുകൊണ്ടു്* വിഷ്ണപദ
ത്തിലാണു മേലയവ്യഠതം വത്തിക്കുന്നതെമ്കിലം വര്ഷര
ഗമനത്താല് മലിനത്വം വ്രാപിച്ചുപോയി! അതോടുക്ര
ഭി ഭൂവാസികളു.ം രാഗഫീനരായി. ജലാശയങ്ങളെല്ലറം
കലങ്ങുകയാല് കളഫംസങ്ങളെല്പാം ചിന്തയാല് വാടിം
ആശ്രയം തെററിപ്പ്പോയാല് ജീവനില്ക്കൊതിയുമ്ള ഏ
തൊരാറംക്കാണ്ട ചിന്ത്യാവ്യാകലത ഇല്ലാതിരിക്കുക! ആ
കാശമാര്റ്റുമെല്ലാം മേഘസഞ്ചയംകൊണ്ടു മറഞ്ഞ
പ്പം ധവളകിരണന്ന് ഒട്ടും ശോഭയില്ലോതെയായി. മ
ലിനാംബരവാസിയയേ ഒരുവന് കലാച്പണ്ണുനാണെങ്കില്,
ത്തന്നെയും ലോകത്തില് ശോഭിക്കുമോ?
അന്നു തുടങ്ങിയ ആ മഴ അഞ്ചുദിവസം മുഴുവന് ഇ.
ടവിടാതെ പെയ്ത. ആനയുടെ തുമ്പികൈപോലെ ആ.
ത്രയും, തടിച്ചു ജലധാരകളാണു ചൊരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന
തു”. മന്ുഷ്യരൊക്കെയും ഭയത്താല് സത്സ്ത്രായിം തീര
ത്തു നിപ്ലുന്ന വൃക്ഷങ്ങളെയെല്ലാം പുഴക്കിമറിച്ചും, ഇരു
കുരകളിലുമുള്ള ഗ്രാമങ്ങളെയെല്ലാം മുക്കിനശിപ്പിച്ചംം
ഗംഭീരമായി ഗര്ജ്ജിച്ചു പ്രളൂയാണ്്വംപോലെ നമ്മദാ.
നദിയില് പെരുവെള്ളം പൊങ്ങി. ഭീതരായ ജനങ്ങറം
കൂട്ടത്തോടെ നിന്നു നിലവിളിച്ചുതുടങ്ങി. ഇത്രയെല്ലാം.
സാഭവിച്ചിടടും ഗോയിന്ദാചായ്യയ൯ ധ്യാനനിഷ്ടയില്നി
ന്ന് ഇളകിയില്ലാ.
90
ജനങ്ങളില് നിന്നു ഘോരമായി തആആത്തനാദം മയന്റ
പ്പോം, ഭൂ താനുകമ്മി ചായ ശമ്മരാചായ്ല്യന് ധ്ൃനേത്തില്
നിന്നുടനന്ന. താന് എന്താനു ചെയ്യേണ്ടതെന്നു ക്ഷണ
നേരത്തേക്കു മാത്രമേ അദ്ദേഹത്തിന്നു ഗജ ച്ചുനില്ലേംണ്ടി
വന്നുള്ള. മുടനെ ഒരു കുടം എടുത്തു്" അഭിധന്ത്രിചചു ആ
പ്രവാഫത്തിന്നെതിരെ സ്ഥാപിച്ചു. പൊങ്ങിപ്പരന്നെം
കുന്ന വെള്ളമെല്ലാം ആ കടത്തി ലേക്കു സ്വയംവലി
ഞ്ഞു. അങ്ങിനെ, ആ കുംഭം അവിടത്തെ ജലപ്രവാഹ
ത്തെ മുഴുവന് കുടില്പൊടക്കി.
ശങ്കരനന്െറ ഈ അതുഭൂതകമ്മം പിന്നീടു: ഗോവി
ദചാഷ്യ്യന് ജനങ്ങളില്നിന്നു കേട്ടപ്പോഠം, തന്െറ ശി
ഖ്യന് ഇത്രയും ചുരുങ്ങിയ കാലത്തിന്നുള്ളില് സമ്പൃണ്ണറു
മായി യോഗസിഭ്ധിയെ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞു' ഏ
റവും സന്തുഷ്ണനായി.
മഴകഴിഞ്ഞതില്പ്പിന്നെ ഒരുനം ഗോവിന്ദാ
ചായ്്യന് തന്െറ ശിഷ്യത്രേഷ്യനായ ശങ്കരനെ അരികെ
വിളിച്ചു” ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു.
പ്രി ദശനനായ നി ഇതാ ഇര സുന്ദരപ്രകൃതിയെ
യനോക്ര്ട. എത്ര സുഭഗമായ ശരല്ക്കാലം! ബ്രദ്മവില്ല
യാല് ഏററവം തെളിഞ്ഞുവിളങ്ങന്ന 'ബ്വമാത്മൈഷ്യ
തത്വംപോലെ എത്ര നിമ്മലമായി ആകാശം ശോഭി
ക്ജന്ന! മേഘങ്ങളും സസ്ത്രാസികളം വാരിധാരയും തപ
ദേശവാക്കും ചൊരിഞ്ഞു”, ഓഷധികഠംക്കും അനുചരന്മാ
ക്ം ഉല്ലാസം വളത്തിക്കൊണ്ടു സൈവരമായി സഞ്ചരി
ഒന്നു. മായകൊണ്ടുള്ള ആവരണം നീങ്ങുകയാല് തത്വ
ജഞ്ഞന്മാശ്ദകൂള, ഗുുദ്ധദ്ധോധമെന്നപോലെ, ആകാശ
മാര്ഗ്ഗുത്തില്നിന്നു കാവകളെല്ലാം അകലകയാല് രാകാ
ചന്ദ്രന് നിര്ബ്ബാധം കാന്തിരുകുന്നു. മദമാത്സദ്യ്യാദി
81
ദോഷങ്ങളില് നിന്നു വിയുക്തമായ മൈത്ത്യാദി ഗുണ്ട
സഞ്ചയംപോലെ, കാറൊക്കെയും ഒഴിഞ്ഞംപ്പാഠം പുത്ര
ഉജ്യവലത്തായി നക്ഷത്രസമുഹം ഗിന്നുന്നു! ശ്രീയിൽ
നനിന്നു' ഒരിക്കലും വേര്പെടാതെം ഭവനങ്ങളെ തള്ളി
ലാം, ചക്രദമന്തി, തആമമയം മീനുമായി വത്തി
ക്കുന്ന വിഷ്ണ്ുമുത്തിധപാലെ ഈ നടിയും ഹംസ
ഗണത്താല് സേവിതമാഷ്ണ്ലീന്നിരിക്കുന്നു. ചിരസംഭൂത
മായ ജീവനത്തെയെല്ലാം ഒവിജകലങ്ങഠംക്കായി ദാനംചെ
യത്, ചപലാംഗനമാരെ പരിത്യജിച്ചു” പരമമായ പരി
ശുദ്ധതയെ പ്രാപിച്ച നീരദവ്ൃന്ദം മേഘവീഥീഗൃഫങ്ങ
ളില്നിന്നു സസ്്ൃസിച്ചിറങ്ങുന്നു. ചന്ദ്രികയാല് ദസ്ത്
ലേപനംചെയ്ത്, ചദ്രമണ്ഡലത്തെ പാനീയപാത്രമാക്കി.,
ബന്ധൃകപഷ്ണുങ്ങളാല് കുഷോയവസ്രരറധരിച്ചു” ഈ കാ.
ലം സമ്പയാസിരൂപേണ പുറപ്പെട്ടിിക്കുന്നു. ഗംഭീരവും.
അക്ഷുബ്ലവയം, ഫംസഗണങ്ങളാത്: സുശോഭിതവും, രജേം.
ഫീനവും, നിമ്മലവ്യമായ ഈ സരസ്സ് എടം, ശങ്കരം,
നിന്െറ ഹൃദയത്തോടു തുല്യമാണെന്നു ഞാന് കാണെന്നു..
ശാരദമേഘാവലിയോടും തുജ്ജവലസുടയമണ്ഡലത്തോടും
ക്രൂടിയ ആകാശം, ചന്ദനലേപനവും കെസ്തരഭരത്തവും-
ചേന രമാരമയണവക്ഷസ്സറപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു. പു
്ല്രേണുക്കളാല് ഭസ്തം പൂശിയും, പത്രാവലികളാല് വ.
സ്ൂരംധരിച്ചും, കശ്മളത്താല് പാനീയപാത്രംവഹിച്ചും,,
വണ്ടിണ്ടകളാല് ജപമാല ചാത്തിയുംകൊണ്ട് ഈ വൃക്ഷ
ങ്ങളെല്ലാം സസ്ലാസിരൂപം കൈക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ധാ.
രണാദികളാലും ശ്രരവണാടികളാലൂം മഴക്കാലം കഴിച്ചു
മഹാത്മാക്കഠം തങ്ങളുടെ പാദപാംസുക്കംകൊണ്ടു ലോ.
കത്തെ പരിപൃതമാക്കുന്നതിന്നു" സഞ്ചാരം തുടങ്ങിയിരി:
ക്കുന്ന കാലമാണിത്. അതുകൊണ്ടു” ഉടനെ നി പുറപ്പെ
82
ടം സംസാരാഗിക്കു മഴക്കാറായി വത്രിക്കുന്ന കാശിയി
ലേക്യ” അവിഉംം ചെല്ലണം. മുമ്പൊരിക്കല് വേല
വ്യാസമഹാമുനി എന്നോടു പറയുകയുണ്ടാവള്' ഇറപ്പാഠം
നിന്നെ അറിയിചാം. അന്ന് അത്രിമഫഹഷി ഹിമാലയ
ത്ത്ില്വെച്ചു വലിയൊരു സത്രം നടഗ്തുകയാണ്. ആ
മഫാസഭയില് ബാദരായണന് വോന്തത്തിന്െറ സൂക്ക്്ാ
ത്ഥത്തെറ്റ്വററി പ്രസംഗിച്ചു. അപ്പോം ആ മഹാത്മാ
വിനോട് എനികൊന്നു ചോദിക്കേണ്ടിവന്നു “ലോ
കോപകാരത്തിന്നായി വേദങ്ങളെ വകതിരിച്ച പകക്കു
കയും ഭാരതം ചമയ്യുചയകയും. പുരാണങ്ങള ണ്ടാക്ടകയും,
യോഗഗാസ്സ്രത്തേയും ബ്രദ്മമ്പത്രത്തേയും നിമ്മിക്കുകയം.
അഞ്ജു" ചെയ്തിട്ടുണ്ടല്ലേോ. ആ ബ്രമസ്ൃത്രത്തെ ഇപ്പം
പലരും തെററിദ്ധരിച്ചകെണ്ടാണിരിക്ുന്നജ്. അ
'ചരവരുടെ മനസ്സര്പാലെ പലരും ഭിന്നഭിന്നമായി അ,
ത്ഥംകുല്പിക്കുന്നു. ” ശരിയായ അത്ഥം എന്താണെന്ന്” ആ.
ദിയുവാന് തക്കവണ്ണം ബ്രദ്മസൂത്രത്തിന്നു ഭാഷ്യയമുണ്ടാക്കു.
ഖാന് അങ്ങേ കാരബണ്യമുണ്ടാകുഴമാ?"" ഈ ചോല്ത്തി
ണത്തരമായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതു", “ഇതിനെക്കുറിച്ച്
ഇതിന്മുമ്പതന്നെ പ്രസ്ലാവമുണ്ടായിട്ടുണ്ടു. നിനക്ക്" എ
ന്നോടു തുല്യനും സവ്വജ്ഞന്ുമായ ഒരു ശിഷ്യ്യന് മേലില്.
ണ്ടാകും. അവന് കുടത്തിന്നുള്ളില് പെരുവെള്ളത്തെ
യെല്ലാം വലിച്ചൊതുക്കും. ദൂമ്മതങ്ങളെ മുഴുവന് അവന്.
0ിമാൃ ലമാക്കും. ബ്രറമസൂത്രത്തിന്നു ശോഭനമായ ഭാഷ്യം
അവന് ചമയ്യകയും ചെയ്യും. അവന് നിന്െറ കീത്തി
(യെ കാത്തികമാസത്തിലെ ചന്ദ്രികയെപ്പോലെ ലോക.
'സമ്മോഫാനമാക്കം""__ഫന്നാണ്. അന്നുമുതല് ആശി
ഷ്യയനെ ഞാന് കാത്തുകൊണ്ടാണിരിക്കുന്നതു്. ഖ്യാസന്
പറഞ്ഞ ആ ഗുണങ്ങളൊക്കെയും നിന്നില് ഞാ൯ കാണു.
ണാണ്ടട്'. തതപജഞനും മുനി പ്രിയനുമായ നിന്നെപ്റ്യോലെ
88
കൂത്തമനായ പുരുഷ൯ വേറെയാരുമില്ല. നിര്ദുഷ്യഗന്ഥ
അ്ങളുണ്ടാക്കി ലോകത്തെ ഉദ്ധരിക്കുവാന് നീ സവ്യാത്ഥനാ
ല്യമികണം. അതിലേക്ക്, ഗംഗാനദിയാല് കമനീയ
മായി പ്രശോഭിക്കുന്ന കാശി മിലേക്ക നീ ചെല്ലുകം എ
ത്തിയ തുടനേതന്നെ നിന്നെ കാശീശവരന്൯ അനുഗ്ര
ലിക്കും."
ഇങ്ങിനെ ഗുരുവില്നിന്നുണ്ടായ ആജ്ഞയെ ശതം
രന് ശിരസാ വഫിച്ച. അദ്ദേഹം ഗുരുപാദങ്ങളെ വന്ദി
ച്ച് ആശിസ്റ്റേറവകൊണ്ടു' കാശിയിലേക്കു പപ്പെട്ടും
ഗുരുചരണവിയോഗം തനിക്കദുസ്സഹമാകയാല്ൃതച്ചരണ
ങ്ങളെ സങ്മംപ്യശക്തിയാല് മത്തടത്തില് പ്രതിഷ്ടിച്ച
കൊണ്ടാണു്” ശങ്കരന് അവിടെനിന്നു യാത്രയായത്.
നാലാം അധ്യായം.
ശങ്കരാചാദ്്യന് യഥാകാലം കാശിയില് എത്തി. പ;
ണ്ടു ഭഗീരഥന് ചെയ്തു ഘോരതപസ്സിന്െറ ഫലമായി മ
ഹാദേവനെറ ജടാജുടത്തിന്ന്: അലങ്കംരമായ്ക്കിന്ന ഗംഗ
യെ അദ്ദേഹം സന്ദശിച്ചു. ആ നദിയുടെ ഇതതീരങ്ങ
ഉം രമണീയനി്കഞ്ചങ്ങളാല് സുശോഭിതങ്ങളറണ്ട്. വി
്ലുവിന്െറ പാദനഖരത്തില്നിന്ന് സംഭവിക്കുകകൊ
ണ്ടോ, ശിവന്െറ മെരലിയില് ചന്ദ്രനോടുക്രടിയുള്ള.
സംസര്ഗ്ലംകൊണ്ടോം. ഫിമവല് ൃംഗത്തില്നിന്നു” ഒഴ
കുകകൊോണ്ടാ ഗംഗാജലം സ്വച്ഛുസ്റ്റടികംപോലെ നി.
മ്മലമാണ്. ഭംഗങ്ങളുടെ മഞ്ജുളസ്വരങ്ങളാല് മനോ,
8
84
ഇഞ്ഞമായി ഗംഗനേടി പാടുന്നു. ഇളകോറേററവ് ഇള
കികൊണ്ടിരിക്കുന്ന നളിനങ്ങളാല് ത്തു ദേവി കളിക്കു
ന്ന. വെണ്ചക്രടിയ നൂരകളാല് അഴകോടെ ചിരിക്കുന്നു.
സുന്ദരങ്ങളായ തയംഗകരങ്ങളാല് സാദരം തആഗ്ണ്ൂഷിക്കു
കയും ചെയ്യുന്നു. ദിവ്യംഗനാജനങ്ങളുടെ നേത്രാഞ്ചല
പ്രഭയാന് ശ്യദമളയായിട്ടാണ്' ഒരിടത്തു ഗംഗാനടി ഒഴ്സ്
കുന്നു. ആ സുന്ദരികളുടെ ശരീരത്തില് ഉജ്ജ്വലിക്കു
ന്ന ഭൂഷണശോഭയായ മറെറാരിടത്തു വിചിത്രിതയായി
പ്രിഉങ്ങുന്നു. മറെറാരിടത്തു' ആ കാമിനികളുടെ മാറിട
ത്തില് ചാത്തിട്ടുള്ള കമംമല്യാവ് അലിഞ്ഞുചേന്നു ശേ
തരക്തയായ്ക്കീന്നിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങിനെയുള്ള ഗംഗാജല
ത്തില് ശങ്കരന്, മേ ലാത്മാവായി ആനന്ദത്തോടെ മുങ്ങു.
കയും. ശ്രീകണ്ഠുനെറ ജടയില്നിന്നു ഗംഗാപ്രവാഹവേ
ഗത്താല് ഹൃതനായി, ശിവയോഗപ്പുണ്യത്താരു പരിപ
നായി അതീവ കാന്തിയോടെ ഉയരുന്ന സ്ധാകരനെ
പ്പോലെ പൊങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഗംഗയുടെ ജലകണങ്ങ
ളാല് ആവൃതമായി മനോജഞ്ഞമയ്ത്സിന്ന അപ്പയോഗത്തെ ശ
കരഗാത്രംം ചന്ദ്രപാദങ്ങളേല്യുകയാല് നീര് കനിഞ്ഞു
കൊണ്ടുള്ള ചദ്രകാന്തത്താല് ഉണ്ടാക്കിയ വിഗ്ഹംപോ
ലെ ശോഭിച്ചും സ്ലവി്യധന്മരേം അച്ചിച്ചുപോരുന്ന
'വിശവനാഥചരണങ്ങളെ വര്ദ്ധമംനമായ ഭക്തിയോടെ
ആരാധിക്കുകയാണു' അനന്തരം ശങ്കരന് “ചെയ്തതു്. അ
ങ്ങിനെ വിശ്വനാഥനെ ഭജിച്ചുകൊണ്ടു് അദ്ദേഹം ആ
ക്ഷേത്രത്തി ല്ത്തന്നെ ചിചനാഠം പാത്തു.
അക്കാലത്തു്, മഹാതേജസ്വിയായ രു വിപ്രകുമാ
ര൯ കാശിയില് വന്നു. വൈരാഗ്യം തികഞ്ഞ സര്വ്വ,
വേദജ്ഞെനാണദ്ദേഹം. ' സംസാരസാഗരത്തെ തരണം
ചെയ്യയേണ്ടതി ലേക്കു" ഗുരുകാരുണ്യനെരകത്തെ ത്തൃഷ്ണുയോ
85
ടെ അന്വേഷിച്ചുകെ-ണ്ടാണ്് അദ്ദേഹത്തിന്െറ വരവും
ആ സുന്ാരരൂപന്൯ ഗങ്കരാചാദ്യനെ ചെന്നുകണ്ടു" അദ്ദേ
ഹത്തിവെറ കാല്പംല് വീണു” അഭയത്തിന്നായി ഡ്രം
ത്ഥിച്ചു.
.ആചായ്യന്__ന്! ആരാണ്ജ്? നിന്െറ വീടു" എവിടെയാ
ണ് ധിരനായ നി എങ്ങാട്ടാണു പുറവ്ലെട്ട്രിക്കു
ന്നതു്? നി ബാലനാണെത്തിലും ബഭ്ധികൊട്ടടെ വൃദ്ധ
നാന്നെന്ന് പു.നിക്കു തോന്നുന്നു.
ആഗതന് ഗുരദവാ, ഞാന് ബ്രാദ്മണകമാരനാണ്
കേരളമാണ് എന്റെറ നാടു". മഫര്ദ്ര്ശനത്മി
ന്നായി ആഗ്രഹിച്ചു ഞാന് വീട്ടില്നിന്ന് പുറപ്പെ
ട്ടിരിക്ഷയാണ്ട്. ഭൂമിയില് പലെടത്തും സഞ്ചരിച്ചു
വിശവനാഥഭജനത്തിന്നായി ഇപ്ല്യോഴം ഇവിടെ വ
ന്നിരിക യാണ്. ഘോരസാംസാരത്തില് നിമഗ്നനാ
യി" ഞ:൯ ഭയാകലതയോടെ. ഉഴലുന്നു. ഇതില്,
നിന്നു മാചനുത്തിന്നായി ഞന് തപിച്ചുകൊണ്ടി
രിധയോണു്. അങ്ങയില്നിന്ന്* എനിക്കു രക്ഷകി
ടടുമെന്നു ഞാന് വിശ്വസിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു്” അ
യെ അഭയം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ കാരുണ്യ
പ്വും അനുഗ്രഹിച്ചാലും!
ഇതുകേച്ഛ് ആ ലക്ഷണാനവി തനായ മുമുക്ഷുവിനെ
ശജ.രാചായ്യന് സുഡ്രസന്നനായി സ്വീകരിച്ചു് അഭയം
നകി അനുഗഫിച്ചു. അദ്ദേഹം വൈരാഗ്യം തിക
ഞ്ഞതുധി പ്ഛന്നു്* യഥാവിധി സസ്തരാസം നല്കുകയും
ചെയ്തു.
സനന്ദനനെന്നു വിഖ്യാതനായ മഹാത്മാവാണ് ഈ
കുമാരന്. ഇദ്ദേഹമാണ് ആചാദ്യ്യന്െറ പ്രഥമശിഷ്ക൯.
ആലാവ്യന്െറ കാരുണ്തത്താന് ദാരുണ സംസാരസാഗര
ത്തില് നിന്നു സനന്ദനന് സസ്യാസത്താല് കരയേറി.
പിന്നീട ചി.സഖന്, ആനന്ദധിരി മുതലായ പ
ണ്ഡി ന്മാര് തആചാല്യയന്െറ ശിഷ്യന്മാരായി. അവര്
സംസാരത്തില് വിരക്തരായി മഹാഴദവനെ. ആരാധിച്ചു
കൊണ്ടു സവ്വദാ ധൃനേനിഷ്ടയില് ആനന്ദം ഉജിക്കുന്നവ
രാണെങ്കിലും,, ലോകുകായ്യയത്തിന്നുവേണ്ടി ആചാഷ്യയ സേവ
നാത്ഥം കുതൂഹലത്തോടെ സന്നദ്ധരായി.
പുരുഷാത്ഥസിദ്ധിക്കായി പ്രവത്തിക്കുന്നവക്ക സാധു
ശബ്ദങ്ങളാല് ഹൃദയാ മാദംവളത്തുകയാണു ശേഷന് ചെ
യുന്നത്. കവിത്രേഷ്ടനായ വാല്ലികിയാവട്ടെ, കല്പിത
ത്ഥങ്ങളാല് ആഫ്ലാടിപ്പി ച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പുരുഷം
ത്ഥപ്രദമായ സുക്തികള:ണ് വ്യസനില്നിന്നു പപ്പെ
ടുന്നത്. എന്നാല്, ശങ്കരാചായ്്യന് അവരില്നിന്നെല്ലാം
കവിഞ്ഞു" മനുഷ്യരെ കൃതാത്ഥരാക്കകതന്നെ ചെയ്യുന്നു.
സാക്ഷാല് നാരായണപ്രഭാവനായി ആചാജ്ലന് കര
ശിയില് പ്രശോടിച്ചു. ആ നാട്ടിലുള്ള വരെല്പാം അദ്ദേ
ഹത്തെ പൂജിച്ചുതുടങ്ങി. ഒരുനാഠം മാദ്ധയ നികത്തി
ന്നായി അദ്ദേഫം ശിഷ്യ രോടക്രടി ഗംഗാനദി ധിലേക്കു
പോകയായി തന്നു. അപ്പോം, ഭയങ്കരരൂപികളായ നാലു
നായ്ക്രളോടുക്രട! ഒരു ചണ്ഡാലേന് എതിരെ വരുന്നതു
കണ്ടു. ഉടനെ തആആയാധളാടട് അകലെ മാവ്വാ൯ ആചാ
ജയന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. അതു കേട്ടപ്പോഠാം, ആ ചണ്ഡാ
ലന് ആചായ്യനെ വിദഡ്യൂയത്തോടെ നോക്കി.
താങ്ക, വേദാന്മിയും സസ്പ്യാസിയുമായിരുന്നിട്ടും
താങ്കഠംക്ക" ഇപ്പോഴും ഭേദദ്രമമുണ്ടെന്നറിഞ്ഞതില്
ഞാന് അക്കൂുതപ്പെടുന്ന. ദൈവം ഏകമാണെന്നും സത്യ
മാണെന്നും വേദാന്തം പറയുന്നതു താങ്കഠം വിഡസ്യരിച്ചു
87
വോ? ദണ്ഡും, കമണ്ഡലുവും,യ കാവിമുണ്ടും ധരിച്ചു് സത്യ
ബോധം ലേശംപേ ലുമില്ലാത്ത ചിലര് വേഷംകൊണ്ടുംം
ചത്ുരവാക്കുകംകൊണ്ടും, മുഡ്ഥാത്മാക ളായ ഗൃഹസ്ഥന്മാ
“രെ വഞ്ചി .കാവണ്ടു". അമ്രമട്ടത്തിലംന്നോ പണ്ഡിതാഗേ
സരനായ താങ്കളും ഉറംപ്പെടുന്നതു്? ദേഹധത്തയോ ദേ
ഹിയേയോ ഏതിനെയാണു താങ്കം അകലെ മാവക
യെന്നു" ആജഞ്ാപിക്കുന്നതു്* അന്നമയമാണു താങ്കളുടെ
ശരീരം. എ൯െറ ദേഹവും അന്നമയംതന്നെ, അന്ന
മയത്തില് നിന്നു” അന്നമയത്തിന്നുതന്നെ ഭേദമുണ്ടാകമോ.?
താത്മംക്ഷള്ള ചൈതന്യം എനിക്കുമുള്ള താണ്. ചൈത
ബ്ൃത്തില്നിന്നു ചൈതമ്പ്യം ഭിന്നമാകമോ? താന് ബ്ബാ
മണനാണെന്നും ഇതര ചണ്ഡാലനാണെന്നും ബ്രാവമ
ണചഠ്ഡാലന്മാക്ട തമ്മില് വലുതായ അന്തരമുണ്ടെന്നു
മുകള ദേദഭൂധം പ്രത്ൃഗാത്മാവിനെ സംബന്ധിച്ചു തരാ
ംംക്കുണ്ടാകുന്നതുളു* യക്തമാഭണാ? വിശ്രുതമായ ഗംഗാ
ജലത്തിലും നാറിപ്പളിച്ച കള്ളിലും സ്ൂയ്യന് പ്രതിഖിം
ബിക്കുന്നുതില് യാതൊരു ഭേദവും കണോറില്ല. പ്്റനുംംം
പുരാണം, നിരാമയനും ദേഹഖന്ധഹീനനുമാണ്” ആ
ത്മാവ്വ് എന്നു ചിന്തിക്കാതെ, താന് മഹാബ്ബാമണനാ
ണെന്നും അസ്ത്൯ അന്ത്യ ജനാണെണം,തന്, ശുദ്ധനാണെ
ന്നം അസ്യന് അകലെ മാറേണ്ടവനാണെന്നും, താതംം
വെവതെ മോഫ്ിക്കുന്നുവല്ലോ. ആദ്യവും അവ്യക്തവും വേ
ഭഓന്മവേല്യവുമായ ആത്മാവിനെ വ്യാമോഫത്താല്, വിസ്ത
രിച്ചു", ഈ അനി ത്ൃമായ ശരീരത്തി ല് താമ്കഠംക്കു" അഹം,
ഭംവമുണ്ടായതെ ജി നെ? കഷ്ടം. കഷ്ണം! മാധാമയനായ
ഈശ്വരന്െറ ഈ മഫത്താല ഇന്രാജാലത്തില് മഹം
തമാശ്ംപപോലും മോഹിതരായ്ക്കീരുന്നത്ു് അത്ഭുതം.
തന്നെ."
38
ഗങ്കരാചായ്യുന്.-പുരുഷത്രേഷ്ഠനായ താങ്ക എന്നോടു
പറഞ്ഞതൊക്കെയും സത്ചതന്നെയാണ്ഴ്ം അസ്യ
നെ അന്മ്യജനെന്നു കാണുന്ന ഭേദബ്ങ്ധിയെ താളു.
ടെ മതംപോലൈ ഞാന് ഇതാ പരിത്യജിച്പിരിക്കു
ന്നു, വേദാന്തത്തെ ശ്രദ്ധയോടെ കേഠംക്കുകയും ചി
ന്തിക്കുകയും മനസ്സില് ഉററ്പ്പിക്കുകയം ചെയ്യുന്നവരാ
യി ഭൂമിയില് പലരുമുണ്ടു”. അവക്കാക്ടംതന്നെ ഇര
ഭേദഭൂമത്തില്നിന്ന്' അകലുവാ൯ കഴിയന്നില്ല.
ഇക്കാണുന്നതു മുഴുവന് ബ്രദ്മമാണെന്നറിയന്നവന്
ബ്ബാദ്മണനായാലും ച്ണ്ഡാലനായാലും ഒരുപോലെ
പൂജനിയനാണെന്നാണ്' എന്െറ മതം. ശിവനി
ലും വിഷ്ണുവിലും ചേന്നിട്ടുള്. ആ ചൈതന്യംതന്നെ
യാണ്' എന്നിലും ഈ ഈൌച്ചുയില്പ്പോലുമുള്ളത്്.
പിന്നെ എന്തിനാണു് ഇര ഭേദബ്വദ്ധി? കാണുന്ന
തൊക്കെയും അസത്ചമാണെന്ന വിശവാസം മ൩
സ്ലില് സുൂദഡ്ധമായമള.വന് ബ്രാദ്മണനായാലും ച
ണ്ഡാലനായാലും എന്റെറ ആചായ്ക്കന്തന്നെ, ബോ
ധമൊന്നല്ലാതെ ലോകത്തില് വേറെയൊന്നുമിഒ
ന്നും ബോധസ്വരൂപനാണു താന് എന്നും, ത
ന്നില്ന്നിന്ന്* അസ്തയമായി യാതൊന്നുമില്ലെന്നും നി
ശ്ചയമുണ്ടായവ൯ എന്െറ ഗുരുവാണ്.
ഇത്രയം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോഴെക്കും ആ ചണ്ഡാ
ലന് പെട്ടെന്നു തിരോഭവിച്ചു. ആ സ്ഥാനത്തു ചതുധ്വേ
ഒങ്ങളോടുക്രടിയ ഗിവനാണ്ട്: എഴുന്നള്ളിയിരിക്കുന്നതു
കണ്ടതു്. ഭയവും ദക്തിയും, അത്ഭുതവും ആമോദവും.,
ധൈയ്യവും വിനയവും ഒക്കെക്രടി ജടകലന്നള്ള നില.
യില് ആചാജ്യ൯ ത്രിധനത്രഭഗവാനെ സ്ക്ലോത്രംചെയ്തു.
ജേഗവാനേ. ദേഫയൂഷ്ട്യാ നോധി ചായ ഞാന് അ
യുടെ സന്. ജിധ്,ഷ്ല്യാ നോക്കിയാല് ഞാന്
39
അങ്ജയുടെ അംഗത്തില്നിന്നാണാ ജനില്ചിരിക്കുന്നതു'.
ആതത്മദ്ഷ്്യാ വിചാരിച്ചാല് സവ്യാത്മകനായ അത
ന്നെയാണു ഞാന്. ഇവ്രകാരമുമ്ള, ബുദ്ധി എല്ലാ ശാസ്ത്ര
അ്ങളെെടാണ്ടും എന്നില് ഉറച്പിരിക്കുന്നു. ആലോക
നംകൊണ്ടു മാത്രം ലോകത്തിലെ ബാഷ്തൃവും ആന്തരവുമാ
യ അന്ധകാരമെല്ലാം അകറവന്നതും, അടച്ചുവെക്കുവാ൯
തക്ക പെട്ടിയോം തരമേതെന്നു നിഴ്ണ്ണയിക്കുവാന് തക്ക
നികഷമോം, ഒരിടത്തും ആകരമോ ഇല്ലാത്തതും, യോഗി
കംക്കെ ല്ലാം പ്രാത്ഥനീയ വുമായ ശ്രുതിരത്തത്തെയാണ
ല്ലോ അങ്ങു" ശിരോഭൂഷണമാക്കിയിരിക്കുന്നത്ത്'. അങ്ങ
യെ ഞാന് സവ്യദാ വന്ദിക്കുന്നു. ഗുരുകാരുബ്യമില്ലെ
കില് ശാസ്സ്രങ്ങളെക്കൊട്ടെ കാഴ്യ്യമെന്താണു? സല്ബോ
ധം ഭവിക്കുന്നില്ലെങ്കില് ഗുരുകാരുണ്ലംകൊണ്ടും ഫലമി
ലാ. പരതത്വില്ലാത്ത ജ്ഞ .നം ആലംബനത്തുന്യൃമാ
ണ്. അതുകെൊണ്ടെ തതവഭ്ധോധങ്ങറംക്ക്" ആധാരമായു
ളതേതോ അതിനെ ഞാന് നമസ്ൃരിക്കുന്നു."”
ശിവന്. അന്യ ദാദിക ക്കുള്ള പദവിയെ ധസ്ത്നായ നീ
പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നിന്െറ തപോനിഷ്ഠയെ ഞം൯
പരീക്ഷിച്ചുനോക്കുകയാണ് ഇപ്പ്ോഠം ചെയ്തതു".
ഏന്റെറ ഡ്രസാദത്തിന്ന പാത്രമായി, കീത്മിമാനാ
യ വ്യാസനെപ്പ്പോലെ നി വാബാലം. തത പരാശര
പുത്രന് വേദങ്ങളെ പകക്കുകയും, ബ്രദ്മസൂത്രത്തെ
നിമ്ധിക്കുകയും ചെയ്തയുണ്ടായി. വൈശേഷ്ഷികാദി
സവ്യമതങ്ങളേയും ഖണ്ഡിച്ചകൊണ്ടുള്ള ആ സ്ൃത്രം
ഏററവും ഉത്തമമാണു”. കലി ദോഷം വളന്ന ചി
ല മന്ദഖ്വെദ്ധികഠം രണ്ടുമൂന്നു വേദവാഷ്യങ്ങഥം അല്ല
സ്വയം ഗ്രഹിപ്പതോടകടി , ഒന്നിന്നു. കൊള്ളാത്ത
മട്ടില് ഭാേ്ങ്ങളണ്ടാക്ഷുകയാ൯ അവയെ പിടിച്ചു
0
കൊണ്ടു ചില ബുദ്ധന്മാക്ട വേദത്തെ ദുഷിക്കുവാ൯
വഴിയാഷയ്ക്ീന്നിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു വേദാന്തത്തി
൪൨ സൂക്ഷ്കാത്ഥതതവം ഗ്രഫിപ്പിടു്മ. നീ ദുഷ്ലമത
അഅളെയെല്പാം ഉടച്ചെറിഞ്ഞു' സത്യത്തെ വെളി
പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു ഉടനെ ബ്രദ്മസൂത്രത്തിന്നു" ഓ
ഷ്യ ചെയ്തുണം. ആ ഭാഷ്യം സ്വര്ല്ലോകസത്യ
ലോകങ്ങളി ല് പ്പോലും വിദ്ടികൊള്ളം. ഭാസ്രരന്ം
മണ്ഡനമിത്രന് മുതലായ വിദ്വാന്മാരെ മിയിച്ചു”
ഈ ഭൂമിയിലെങ്ങും ബ്രദ്മവില്ലയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു,
മോഫാന്ധകാരത്തിന്ന്* ടിവാകരന്മാരായ ശിഷ്യമ്രേ
ഷ്യൂന്മാരെ പരതത്പമാര്ഗ്ഗുത്തിന്െറ സംരക്ഷണത്ത।
ന്നി മുഖ ധ്യഡ്യദേശങ്ങളില് വാഴിച്ച", കൃതകൃത്യനാ
യി നി ഫന്നില്വന്നു ലയിച്ചുകൊള്ളുക.
ശങ്കരാചാ്ലനെ ഇങ്ങിനെ അനുഗ്രഹിച്ചു ശങ്കരഭഗ
വാന് ഉ ടനെ അന്തര്ദ്ധാനം ചെയ്തു. ഴി
അന്നമുതല് തആആചായയനന്െറ വിചാരമെല്ലാം സ്യ
ലേകേഷിതാത്ഥം സൂത്രഭാഷ്യയം ചെയ്യേണ്ട കാഴ്യയത്തില
യി. അതിലേക്കു വേണ്ടുവോളം കത്തുതവശക്തി അദ്ദേ
ഹും മഹാദേവഭജനത്താല് നേടിയതില്പ്പിന്നെ ബദരി
കാത്രമത്തിലേക്കു യാത്രയായി. കാശിയില്നിന്ന് ത്ത
അല്പൈതിസാധ്വ ഭെൌരമന് ഫഴുന്നള്ള സ്വോഠം അസ്തപപ്വ
തം മധനാജഞ്ഞമായ ചന്ദ്രബിംബത്തെക്കൊണ്ടു" ത്തലവട്ട
വും, ദിഗ്സുന്ദരിയാഠം പ്രഭാവ്യാജേന വെണ്ചമേരവം
കൈക്കൊണ്ടു.
ബഭരികുശ്മത്തില് മറവമുനിമാക്കിടയില് വാണു
കൊണ്ടു", സ്യാല് കൃഷ്ഠണമായ സൃത്രഭാഷ്യം ശ്രാചാജ്യ൯
ചമച്ചു. അതിന്നു പുറമേ, ഉപനിഷത്തുകഠംക്കും, സ
നന്സുജാതിയത്തിന്നും, നരസിംഹതാപനീയത്തിന്നും,
ക
ഭഗവല് ഗീതയ്യച്ഛം അദ്ദേഹം വ്യാഖവ, പ്യനേമുണ്ടാക്കി. രുപം
ദേശസഫസ്രിക മുതലായ വേറെയും പല ഉത്തമഗന്ഥ.
അറം അദ്ദേഹം അക്കാലത്തു" എഴുതുകയുണ്ടായി.
ഇങ്ങിന്നതെശരംരഭാസവാന് ഉദിച്ചു ലോകമെങ്ങും പ്ര
കാശിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോഠം. ദുര്ബദ്ധികളാല് പ്രണീതമാ-
ബദര് വ്യ ഖ്യനേതമസ്സ്സൊക്കെയും നശി ച്ചുവെന്നുതന്നെയ
ല്ലാം ദ്യാദികംന്്ന് നിഷ്ണുനോയ്ക്കീരുകയം ചെയ്തു.
താന് ഉണ്ടാക്കിയ ഓസ്്യം ശന്.രാചാദ്യുന്ന സ്വന്തം
ശിഷ്യന്മാരെ പഠിപ്പിച്ചുതുടങ്ങി. ശിഷ്ടരില് വെച്ചു” ഏ
റവും സമത്ഥനായി പ്രശോഭിച്ചതു സനന്ദനനാണ്്.
അദ്ദേഹത്തിന്െറ ആ ഉയച്ചു കണ്ടു മററ, ശിഷ്യന്മാ
ക്ര“ അസൃയയുണ്ടായി. ഇതു്" ആച്ധായന് അറിഞ്ഞു,
തന്നോടു സനദ്ദനന്നുമള ഭക്തി വൃത്ര ദ3ഡ്ഥവും
പുൃത്ണുവുമാണെന്ന മററള്ള.വക്മ കാണി ച്ചുകൊടുക്കു
ളും. തരം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരുനാഠം സന്ദ
൩൯ നദിയടെ അക്കരയിലുംയ ആച്ച്്യേന് ഇക്കരയിലം
൭൨൨ ശിഷ്യന്മാരോടുക്രൂടി നില്ലയയായിരുന്നു. അപ്പോ
സനന്ദനനെ ആചായ്യയന് തന്െറ അടുകലേകു വി
തരിച്ചു. ഗുരുപാദഭക്യിയാല് ഘോരമായ സംസാര
സാഗരത്തെപ്പയോലും തരനംചെയ്യാമെയകില് ഈ പുഴ
യെ ഗുരുനിയോഗത്താല് നടന്നുകൊണ്ടു കടക്കവാ൯
താ൯ ശക്തന് തന്നെ യാണ്ണ് പന്നു സനന്ദനന് വിശ്വം
സത്തോടെ നിശ്ചയിച്ചു" അവ്വകാരം ഉടന് ചെയ്തു. അ.
ഭദ്രം പുഴയുടെ മീതെ നടന്നുതുടങ്ങി യപ്പേംറം,, ഓരോ
അടി വെക്കുന്നതിലും ഓരോ താമരപ്പവു് ഉയന്൯വന്ന്
താങ്ങിധ്കൊടുത്തു. ഭക്തി പ്രഭാവത്താല് സനന്ദനന് ചെ
യ്ക്ക ഈ അമാനു ഷകമ്മം സവ്രം അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ട.
അന്നുമുതല് ശങ്കരാനു ഗുഹത്താല് സനന്ദനന്നു പത്ത
ചാദന് എന്നു പേരുണ്ടാ രിവന്നു.
മ
ആതവില്ലയ്മ്് മ പദദഷ്ടരാവോയി വിങ്ങുന്ന മൃത
ത്മാവായ ശങ്കരനെ തത്വജ്ഞന്മാരാല് അലംകൃതമായ
“സദസ്സില് വെച്ചു", ഗമ്യിഷ്ഠന്മാരും, സംരബ്ലന്മാരുമായ
പാതുപാതമതസ്ഥന്മാര് ഒട്ടം വിവേകംക്രടാതെ ഒരി
കി ഏററവ്വം ആക്ഷേപിച്ചു. അപ്പോം ആ മതത്തെ
ഞരന്നെ ഗങ്കരാചായ്യന് തകത്തുകളഞ്ഞു.
പതുപതിരൂപേണ ഇരശ്വരനെ ധ്യാനിക്കുക
യെന്നതാണല്ലോ നിങ്ങളുടെ മതം. ധ്യാനത്താല് മോക്ഷം
നേടാമെന്നു നിങ്ങറം പറയുന്നു. ഏകത്വത്തില് പയ്യ
'വസാനിക്കുന്ന ഇയശ്വരസായൂജ്യമാണു* മോക്ഷം. അതു
മനസ്സിന്നു ഭേദബദ്ധിയുള്ള കാല്വംവരേക്കും ഭവിക്കുന്നു.
തല്ലാ. തന്നില്നിണു വേറെയായിട്ടു* നിങ്ങം പശുപതി
യെ സങ്കംല്ിക്കുന്ന കാലത്തോളം നിങ്ങളില് ഭേദദ്ഖുദ്ധി
യ്ണ്ടെന്നു നിശ്ചയമാണ്. ധ്യാനത്തില് ഒരുവന്നു മുക്ത.
നാവാമെങ്മില്, അവന്ന് അതു പിന്നീട നഷ്ടമാകുന്ന
തെങ്ങിനെ? നിത്യമാണ് മോക്ഷം. മുക്തനായവന്ന്* ഒരി
ഖും സസോരബാധയില്ല. മൃനേത്താല് നേടുന്നുവെന്നു
പറയുന്ന മുക്തി യാവട്ടെ, ചിലപ്പോഠം മുള്ളതെന്നും ചി
പ്പം ഇല്ലാത്തതെന്നുമായിട്ടാണു കാണുന്നതു്. അങ്ങി
നെ നിത്യയമല്ലത്തേതു് മുക്തിയല്ലം അതു വെവം ഭാവ
മാണ്ട്, ഭാവമേതും അനിത്യമാണെന്നുള്ളത്കു സവ്സമ്മ.
തമാണല്ലോ. പിന്നെ, നിങ്ജം- പറയുന്നതു", ഈ മുക്തി
ഡുടെ കാലത്തു് ഈശ്വരന്െറ ഗുണങ്ങളെല്ലാം പത്തു
കല്ലിതരായ മനുഷ്യരില് സംക്രമിക്കുന്നുവെന്നാണു”.
ക്രിരെ അവ്ധദ്ധമാണു് ഇത വാദം. അവയവഫീനങ്ങളം
ണാ” ഗുണങ്ങള്. അവ ഒന്നില് നിന്നു മറെറാന്നിലേക്ക.
സാക്രഴിക്കുന്നവയ [)! ഭാരോന്നിലുമുള്ളു ഗുണം അത.
്വിരത്തന്നെ അടഒിനില്ല,യേയള്ളു. പുഷ്ണുഗ ന്ധം വായ
ി
വിലെന്നപോലെ ഇരശചരഗുണം ജീവനില് സംക്രമിക്കു;
മെന്നു ശങ്കിക്കുന്നതു തെററാണു”. ഗന്ധസമവാഫിയായ,
വായുവില് ഗന്ധം കലന്൯് ഗന്ധബ്ദദ്ധിയുണ്ടാക്കുകയാ.
ണ്, അതുപോലെ, ഇരശ്വരന്റെറ ഗുണങ്ങളില് ചില.
തു” മുക്തന്മാരെ ആശ്രയിക്കുകയാണെന്നോ പറയുന്നതു?
നിവ്വാണംപ്രാപിച്ച പശ്ുക്കളെ മഹാദദേവന്െറ സവ
ഗുണങ്ങളും ചെന്നു" ആശ്രയിക്കുകയെന്നോ? എന്നാല്.
ഈയ വാദത്തില് ഭേദബുദ്ധിയും ഇരശ്വരന്നു' അപകര്ഷ.
വുമാണ മുഴച്ചുനിപ്ുന്നതു'. അപൃള്സ്ണത വാദി ദോഷങ്ങു,
ഭുമഒ. ഇരശ്വര൯ ആരാധ്യ നോം, ഭേദുബുദ്ധിയുള്ള മന
ഷ്യന് മുക്തനോ അല്ലാ. അതുകൊണ്ടു് നിങ്ങളുടെ മതം.
ആധാരഹിനമാണു്.
ശങ്കരാചാജ്ുന് ഇങ്ങിനെ വാദിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോഠം,
പരണ്ഡിതമ്മസ്ത്ന്മാരായ ആ താന്ത്രികന്മാരൊക്കെയം തല.
തര്ക്ി. ഗതഡന് മഉരക്കോടുക്രടി പക്ഷങ്ങകെക്കൊട്്ടു
ഫണങ്ങളില് താഡിക്കുകയാല്, ചീറിക്കൊണ്ടു നിന്ന
സഡ്റ്യങ്ങളില്നിന്നു വി ഷവീയ്യുമെല്ലാം അകുന്നതുപോലെ
ശര്കരാചായ്യന് കഠിനവാദങ്ങഠം സാമത്ല്ലത്തോടെ ചൊ.
രിയയകയാല് ആആ പാശ്തുപാതന്മാരുടെ ഗര്വ്വമൊക്കെയും.
അടങ്ങി. തആചായ്യ്യനാവട്ടെ, വേദാന്തകാന്താരസഞ്ചാരി
യായി, വാദിഗജങ്ങംക്കു ഭയമ്കരനായി, സുക്തിനഖാഗു
ഒംഷ" നായി പഞ്ചാസ്യനെപ്പോലെ ധീരതയോടേ ശോ,
രിച്ച.
ഇത്രയും ചെവവ്പത്തില് ഇര സന്യാസിക്ക് ഇത
യും അമാനു ശമായ മഫിമയുണ്ടായതു കടട കാശിനിവം
സികഠംക്ക്: ആശ്ചവ്യമുണ്ടായി. അങ്ങിനെ ആചാദ്യനെറ
ചിത്ത? രാജ്യമെ്കും വ്യാപിച്ചു.
കര്
ഗാസ്ത്രങ്ങളെയെല്ലാം ശമ്കരാചായ്യ്യന് സുഗമമായ ഭാ
ഷയില് വ്യാഖ്യാനിച്ചു, ഭഓസ്തരരന്, ഗുഘ്ടമിശ്ര൯ മുത
ലായ അന്നത്തെ മഫാപണ്ഡിതന്മാര് സാരജ്ഞമൌലി
യായ ആചാഠ്യയേനെക്കൊണ്ടു' തലപൊക്കാതെയായി.
കദൃഷ്ണികഠംക്കുള്ള കുമതമെന്നാപരില് താണുകിടന്നിരു
ത്താം വിശ്ുുഷ്ധാശയന്മാക്ട ആമോദം വളത്തുവാ൯ വേദ
വ്യാസന് ഉത്ധിച്ചതുായ വൃദ്ധഗോവിനെ വേദാന്ത
ദേശികനാ ശങ്കര ഭാഷ്യയസൂക്താമൂതത്താല് പങ്കവി
നിര്മ്മുക്യമാഷി. കണാഠന് സാംജ്യന്, ബെരദ്ധന്ം
ഭട്ടപാദന് എന്നിവര് ഖിന്നനാക്കി വിട്ട പുരുഷനെ
ആ മംധാലാത്മോവു പരേശനാക്കിയുയത്തി. പീയയഷാഡ്പ
വാഫത്തെ വെല്ലുന്ന സല്കൃതികളെക്കൊണ്ടു മറ൨ കൃതി
കരളെയെല്ലാം അധദ്ദഫം താണി. അദ്ദേഹം വിരചിച്ച
തുടങ്ങി: പല്ലങ്ങഥം സവ്വജനത്തിന്നും ആഫ്്രാമകമായ
ഇങ്ങി നെയെല്ലാമിരുന്നിട്ടും, ശങ്കരാചാദ്യുനെറ നിര്
ദ്രോഷമായ ഭാഡ്ൃത്തില് അസൂയകൊണ്ടു തെറ൨ കാണ
വാന് ചിലരുണ്ടായി. ശെൌയതമപക്ഷിയരായ ഭേദവാടി
കളാണവര്, അനുമാനപ്രമാണത്തെയാണു ജഞാനസാ
ധനമായി അവര് അംഗികരിച്ചിരിക്കുന്നതു". അവര് ഭാ
വിയെക്കറിച്ചു ചിന്മിക്കവാ൯ ക്ഷമയില്ലാതെ, അഗ്നിയെ
കണ്ടു” അതിലക്കു ചാടുന്ന ശലഭങ്ങളെ പ്ര്യോൊലെ ആചാ
ര്യനോട വാദിക്കുവാന് ചെന്നു. ്ിയര്മുക തീ
യിലിട്ടു ചുട്ടാലും, ഉരക്കോടെ ഉരപ്പാലും സ്വഞ്സ്റുത്തിന്െറ
ശോഭയ്യ, വൃദ്ധിയല്ലാതെ ക്ഷയമുണ്ടാകുമോ? വാടികഠം വ
ന്നു മദിച്ചപപ്പാഠം ശാജംരദാഷ്യയം പൂ്യാധികം ശോഭായമാ
നമായി. ട്
ആചാജ്യക്ഷ് രാബ്ലിയില്നിന്നു ” ഭാഷ: പ്യസധാകരന്
ഉദിച്ചു കുമതാന്ധകാരങ്ങളെ അകുററി, ബുധന്മാക്ട്
]
ആഅരതൃതാ നല്കി ,മുമുദ്മുമനശ്ചദകരങ്ങ്ച ഏററവും സു
ഖിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു വികൃങ്ങി. വേദവാകസാഗരത്തെ മഥ
നംചെയ്തുതില്നിന്ന് മുല്ഭൂതവം ബ്ധവൃന്ദങ്ങളാല്,
സംസേവിതലുമായ ആ ഭാഷ്യമൃതം ഇനങ്ങറംക്ഷ: അജ
രത്വവും അമരതവവും കൊടുക്കുമാറായി. സാധുചിത്താ
ബ൦ജങ്ങളെ വികസിപ്പിച്ചും, അജ്ഞാനാന്ധകാരത്തെ ന
ശിപ്പിച്ചം, പ്രയൃത്ഥിപേചകങ്ങംക്ഷ ശോകം വളത്തി
യും ആ ആചായ്യ്യഭാഷ്യഭാസവാന് ഉജജ്ചലിച്ചു. തആലാ
യാള്സ്റ്റവത്തെ സ്യായമന്ദയംകൊണ്ടു 2ഥിച്ചപ്പോഠം ആ
തില്നിന്നുണ്ടായ ഭാഷ്യ്യാമൂതം ശ്രൂവണമാത്രേണ ബധന്മം
ക്ട" അമൃതത്വം നല്കി.
വിയഷ്ണുവിനന്െറ പാദപങ്കജത്തില് നിന്നാണല്ലോ ഭാ
ഗീരഥിയുണ്ടായത്ള്. ഗാങ്കരഭാ ്യൃമാവട്ടെം ശങ്കരനെറ മു
ഖാരവിന്ദത്തില്നിന്നാണു സംജാതമായത്. ജനങ്ങ
മെ മുക്കകയാണു ഭാഗീരഥി ചെയ്യുന്നതു". ശാമ.രഭാഷ്യ ല്യം
ജനങ്ങളെ ഫപ്പൊഴും കരയേറധന്നു.
സൃത്രങ്ങളില് സ്യ്യായരത്നങ്ങളെ പരാശരനന്ദനന്.
കോത്തുകാണിച്ചു. അതു" പണ്ഡി തന്മാര് അത്ഥലാഭമി
ല്ലായ്ക്കയാല് അന്നു കൈക്കൊണ്ടില്ല. ഇന്നു" അവര് അതി
നെക്കൊണ്ടു" അത്ഥലാഭത്താല് മണ്ഡിതന്മാരാസ്ക്രീന്നിരി
ക്കുന്നു. അങ്ങിനെ ശങ്കരാചായ്്യനാല് വ്യാസന൯ കൃതാത്ഥ
നായി. സൂരീഡ്രന്മാരുടെ തപഃഫലമായുണ്ടായ ശ്രൂതി.
വിലാസിനി തന്െറ കുന്തളബന്ധത്തില് തെളിവോടെ
ചത്ത്മന്ന അഴകേറിയ മുല്ലമാലയാണ്ട് ശങ്കരഭാഷ്യം
വാശ്ദേവിയുടെ ചിരഭോഗ്യഭാശ്യത്തിന്െറ ഭാണ്ഡാഗാര.
ഗാണത്തു്. വ്യാസസൂത്രത്തിന്െറ പുണ്ട്യേദേയമായി പ്ര
6
ശോഴി ന്ന ആ ഭാഷ്യയരസായനാ, മേലില് ഭൂമിയില്
ജനികേ ണടമന്നില്ലാത്ത സ്ത്ര ത്മാവ്വ് ള്ളിലാക്കാതിരി
ക്ടയില്ല.
അഞ്ചാം അധ്യ രയം
സുരുചിരമായ സുരതരാഗിണീത്രത്തില് ശങ്കരാചാ
ത്യന് ഒരു നാഠം ഭാഷ്യം ഗി പ്യന്മാരെ പഠിപ്പിച്ചുകൊ
്ടിരിക്കയായി രുന്നു. അച്ച്യോം, മൂതുമുത്തനായ ഒരു ബ്രാ
ഹഛമണ൯ വടികുത്തിക്കൊണ്ടു പതുക്കെപ്പുതുകെ നടന്നുവരു
ന്നതുകണ്ടു. വയോധികതന്നിമിത്തം അംഗങ്ങളെല്ലാം
അവശങ്ങളാകുകയാല് അടിതെററി വീണേക്കുമോ എന്നു
ശങ്കയണ്ടാകുമവ് അത്രയ്യച വിറ ച്ചുകൊണ്ടോണു' അദദ്ദഹ
ത്തിെററ വരവു. ശിഷ്യസമേതം ആലായന് സ്ഥിതി
ചെയ്യുന്നിടത്തു വന്നു" അവരെയെല്ലാം ഒന്നു നേഫിയ
തില്പ്പിന്നെ-_ “നിങ്ങളെ എനിക്ക് ഇതിഡമ്പ പരിച
യമുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല നിങ്ങം എന്താണു വായിച്ചു
കൊണ്ടിരിക്കുന്നതു?"" എന്നു" ജടറിയ സ്വരത്തില് അദ്ദേ
ഹം ചോദിച്ചു. ഇതിന്നു ശിഷ്യയരാണു മവപടി പറ
ഞ്ഞത്തു്
൭ഭൂഥിയില് അദൈവതസിദ്ധാന്തത്തെ സ്ഥാപിച്ചു മ
ഫാപ്ര:ജ്ഞനായ ആത സസ്ത്റാസിന്ദ്രനാണിദ്ദേഹം. മുപ
നിഷത്തുകഠംക്കൊക്കെ ക്കം ഇദ്ദേഫം ഭാംസ്യമുണ്ടാഗീട്ടുണ്ടു”.
ഇപ്പോഠം ഇദ്ദേഫം നമ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ശംരിരികസ്മത്രഭാ
ഷ്യം ഞങ്ങെ. പഠിപ്പിക്കുകയാണ്”.
ഇതുകേട്ടു" ആ വൃന് ഒന്നു ചുമല്ചയില്പ്പിന്നെ
ആചായ്യനെ നോക് ഇങ്ങിനെ ചോടില്ല:--
ട്
താങ്ക ഇയവമസൃത്രത്തിന്ന ഭാഷ്യമുണ്ടാക്കിയെന്ന്*
ഇവര് പറയുന്നുവല്ലോ. അത്ത് ഉക്കൂതാണോ? താങ്കഠം
അതു ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കില് വലിയ അത്ഭുതം തന്നെ. വേദ
വ്യാസന് ഉണ്ടാക്കിയ ആ സൃത്രത്തിന്െറ അത്ഥം താങ്ുംഠം
ശരിയായി ധരിച്ചിരിക്കമോ എന്നു” എനിക്കു വളരെ സം
ശ്രയമുണ്ടു'. അതില് ഏതെങ്കിലുമൊന്ന് അത്ഥത്തോടു
കരടി എന്നെ കേരംപ്പിക്കാമോ? താങ്കംക്ക്: എത്രത്തോ
ഉം ജ്ഞാനമുണ്ടെന്നു ഞാനൊന്നു നോക്കട്ടെ."
ആചായ്റ്യന്-_സൂത്രാത്ഥം ശരിയായി ഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ള ഗുരു
വദ്ച്യന്മരെ ഞാന് നമസ്തരിക്കുന്നു. സൂത്രാത്ഥമെ ല്ലാം
ധരിച്ചവനാണെന്ന ഗയ്യം എനിക്കു ലേശംപോലുമി
ല്ല. താരംംക്ക കേഠംക്കേണമെമ്കില്, എനിക്കുറി
യുന്നതുപപോലെ ഞാന് പറയാമെന്നേയുള്ള .
വൃദ്ധന് തദന്തരപ്രതിപത്തൌ ഉംഫേതി സംപരിഷവ
ക്ത പ്രശശനിരുപണാഭ്യാം?” എന്ന സൂത്രത്തിന്െറ
അത്ഥമെത്താണു്, പയ്യ?
ആചായ്യന്-_കരണങ്ങുളെല്ലാം തളന്ന്' മരണം ഭവിക്കു
ന്നതായ കാലത്തു്” സൂക്ഷ്കൂഭൂതങ്ങളാല് പരിഷ്വക്രു
നായി ജീവന് മറെറാരു ശരീരത്തെ പ്രാപിക്കുവാന്
ചെല്ലുന്നുവെന്നാണു' ഈ സുത്രത്തിന്നു: താണ്ഡി
ശുതിയില് ശൌതമജൈമിനീസംവാദത്തില് അ
ത്ഥം വിവരിച്ചിരിക്കുന്നതു”.
വൃദ്ധന്-_ഈ അത്ഥം ശരിയല്ല. താങ്ക.ഠംക്ക യാതൊന്നും
അറിഞ്ഞുക്രടാ എന്നു” ഇതില്നിന്നു തെളിഞ്ഞും
അപ്പോം ആലായ്യന് ആ വൃദ്ധനോടു വാടത്തിന്ന
ങ്ങി. വൃദ്ധന് വിസ്തുയാവഹമായ പാണ്ഡിത്യത്തോടെ
പ്രതിവാദവും തുടങ്ങി. ആ ദിവസംകൊണ്ടു" അത്തു" അവ
സാനിച്ചില്ലാ. ഇരുവരുടേയും വാദം പിന്നേയും പിന്നേ
[
8
യം മൂക്കുന്നതേയുള്ള. വൃദ്ധന് മുന്നോട്ടമുന്നോട്ടു" അടിച്ചു
കേവന്നു. ആചായ്ക്കന് തടുത്തുതടത്ത് ഉറച്ചുനില്ലുന്നു.
അങ്ങിനെ ആ വാദം അതിഘോരമായി. എട്ടുനാഠം മു
വന് ഇടവിടാതെ പൊരുതിട്ടും ഇരുവക്ടമുണ്ടായില്ലം
അച്പംപോലും ചാഞ്ചല്യം.
ഇത്രയമായപ്പോംഠം സനന്ദനന് അവക്കിടയില് പ്ര
വേശിച്ചു” ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു. &
ഗുരുദേവാ, ഇര ബ്രാമ്മണന് സാക്ഷാല് വേദ
വ്യസേമഫഷിയാണ്ട്. വിഷ്ണുവിനന്െറ അവതാരമായ
്യംസനും ഗിവന്െറ അവതാരമായ അങ്ങയും തമ്മില്
ഇങ്ങിനെ വിവാദം തുടങ്ങിയാല് ഇരയുമ്മ വര് എന്തു
ചെയ്യും!"
ഇതു കേട്ട ഉടനെ ശങ്കരാചാട്യന് കൃതാഞ്ജലിയായി
ആ ബ്രാദ്മണനെ സ്തൃതിച്ചു.__
തുടിത് പ്രഭയ്യ്ച' ഇടിവ്യചേക്മന്ന ജടാമകടത്തെ
ഷരിച്ചവനുംം നേത്രാഭിരാമമായ മഴക്കാവപോലെ കാന്തി
കലന്നവനുംം, ധവളമ്യമായ യജ്ഞോപവിതവും ജ്നേഷ്ഠ
മായ കൃഷ്ണാജിനവും ചാത്തിയവനും, കലിദോഷമെല്ലാം
അകലെ കളയുന്നവനുമായ വൃസേഭഗവാന്തന്നെയാണ
അഞ്ങു. ഞാന് ഉണ്ടാക്കിയ സൃൂത്രഭാഷ്യം ഗുരുകൂപാനിധി
യായ അങ്ങേയയ” നിര്ദ്ദോഷമാണെന്നു തോന്നുന്നുണ്ടെ
ങ്കില്, എന്റെറ അപരാധങ്ങളെയെല്ലാം ക്ഷമിച്ചു”
അങ്ങയെ ഞാന് നേരെ കാണുമാറാകണം.
ഈ പ്രാത്ഥന കേട്ട തല്ക്ഷണംതന്നെ ആ വൃദ്ധബ്ബാ
ഹ്മണരൂപംവിട്ട വയസന് പ്രത്യക്ഷമായി. സുവണ്ണ്ുവ
്ലികംപോലെ സുന്മരമായ ജടാകലാപത്തോടും, അഭി
ഷ്രാത്ഥത്തെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ചിന്മുദ്രയോടും, ഫസ്തപത്മ
ത്തില് സുശോഭനമായ കരകത്തോടും., ഇരുപത്തേഴ്ച വെ
9
ണു നൂനകളോടുക്രടിയ അക്ഷസ്റ്രക്കോടുംക്രടി, വാരിദകം
്തിയോടുക്രടിയ ശരീരത്തില് ഭസ്തലേപനം ചെയ്തു്, രുദ്രം
ക്ഷമാലചാത്തി, സത്യ ്ഖോധമെന്ന സ്രണിയാല് അഹം
കാരമെന്ന ഗജേന്ദ്രനെ വശീകരിച്ചവനും ശാസ്ത്രമെന്ന കു
ററിയില് സൂത്രമെന്ന കയവകൊണ്ടു ശ്രതികളെന്ന പത്തു
കളെ നിബന്ധിച്ചു നിത്തിയവനും, അപാംഗവീക്ഷണ
ത്തില്നിന്നുള്ള സുധാവഷത്താല് സവ്യജനത്തിന്നും സു
ഖം നല്കുന്നവനുമായ ആ മഫഷിസത്തമനെ ശിഷ്യസ
മേതം ശങ്കരന് കണ്ടു. യഥാക്രമം ആചാരോപ ചാരങ്ങ
ളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ തില്പ്പിന്നെ ആസനസ്ഥനായ വേദവ്യം
സനറെറ മുമ്പില് വണങ്ങിയൊതുങ്ങിനിന്നുകൊണ്ടു: ആചാ
രൂ൯ ഉണത്തിച്ചതാവിയ്ക് .....
അങ്ങേയ്യു് സ്വാഗതം. പരോപ്പകാരിയായ അ
അ്ങയെ കാണടകയാല്, ഞാന് കൃതാത്ഥനായി. ശ്രുതിയി
ലുള്ള അത്ഥങ്ങളെ ഉള്ള ടക്കിക്കൊണ്ടു പുരാണങ്ങളു ണ്ടാ
ക്കുകയെന്ന സുദഷ്കരകമ്മം ചെയ്തു മഹാത്മാവാണ് അ
ആആ. അത്തരത്തില് സുസംഗേതാര്ത്ഥമായ പദ്ഭവയം
പോല്വം രചിക്കുവാന് ഭൂമിയില് ഒരാള മില്ലെന്നാണു സ്ഥി
തി, മന്ദമതികഠംക്കു കരടിയും അറിവണ്ടാകുവാന് തക്കു
വണ്ണം ശ്രുതി പ്ളെ അങ്ങ്, വിഭാഗിച്ചിരിക്കുന്നു. കലേത്ര
യതും ശരിയായി അറിയുന്ന മഹാവ്രാജ്ഞനാണ്് അ
ഞു". ലോകത്തില് വളന്നകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അജ്ഞാന
ത്തെയെല്ലാം ന:ഴിപ്പിക്കുവാനാണു" അങ്ങു" മഹാഭാരതം
ചമപ്ചതു”. ശ്രുതിഡില് പ്രമിപാടിച്ചിരിക്കുന്ന പുരാതന
നം സപ്പിദാനന്ദഘനനുമായ പരമാത്മാവ് അങ്ആതന്നെ
യാണു."
വൃംസന്.-_ഞങ്ങം എത്തിയിരിക്കുന്ന ആ മന്നതസ്ഥാന
ത്തെ ഇതിദ്മമ്പുതന്നെ നീയം ഡ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു..
50
അഖണ്ഡമായ പാണ്ഡിത്യം നിനക്കുമ്മതു” ഞാന്:
അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്”. ശുകനും നീയും എനിക്ക" ഒരു
പോലെ പ്രീതികരന്മംരാണു്. ഞാന് നിന്നോടു വി
വാദത്തിനാണു വന്നിരിക്കുന്നതെന്നു നീയോ ശിഷ്യ
ന്മാരോ പരിഭൂമിക്കരുതു'. നീ ഭാഷ്യം ചമച്ചിരിക്ക.
ന്നുവെന്നു മഫാദേവസദസ്സ്റില്വെച്ചു സിദ്ധന്മാരില്
നിന്നു കേട്ടതോടുക്രടി ഞാന് ഏററവും സന്തൂഷ്ണനാ
യി. അതുകൊണ്ടു നിന്നെ ഒന്നു കാണേണമെന്നു ആ.
ഗ്രഫിച്ചിട്ടാണു ഞാന് ഇപ്പപോഠം ഇങ്ങോട്ടു പോ.
ന്നതു്. ക
ശങ്കരന്-_.അങ്ങയുടെ ശിഷ്യന്മാരും മഹാനുഭാവന്മാരുമാ
യ സുമന്ത്ുപ്രമഖന്മാര് അങ്ങയുടെ ഗിഷ്യയന്മാരായിരി'
ക്കെ തൂണത്തെക്കാറം നിസ്റ്രാരമായ ഇരയുളളവനില്,
അങ്ങേക്കു കാരുണ്യമുണ്ടായതുു് എന്െറ ഭാഗ്യ.
ന്നെ. അങ്ങയുടെ സുത്രപ്രദാകരന്ന്' എന്റെറ ഭാ
ഷ്യൃഭി'പത്താല് ആത്തികമുണ്ടാക്കിയതില് ഞാന് ഒ.
ടും ലജ്ജിക്കുന്നില്ല. ലലിഷ സാഹസമാണു ഞാന്
ചെയ്തതു” എന്ന്" എനിക്കറിയാം. എങ്കിലും അ
ഒഞ്ങ് ഇതെല്ലാം പരിശോധിച്ചു തെറവകറം തിരു
ത്തി എന്നെ ദയാപൂവ്വം അനുഗ്ഫിച്ചാലും!
വൃയംസന്.-_അനഘനാധ നീ ഭാഷ പയമുണ്ടാകിയതു്ഒട്ടുംസാ.
ഫസകമ്മമല്ലാ. ഇര ഭാഷ്യയത്തെ പരിശോധിച്ചു
തെറവകഠം തിരുത്തേണമെന്നു നീ എന്നോ; പറ
ഞ്ഞതില് നിനറെറ വിനയം അതിര്കടന്നുപോയി!.
മഹാത്മാവായ ഗോവിന്ദയത്।യുടെ ശിഷ്യനാണു.
നീ. അങ്ങിനെയിരിക്കെ നിന്െറ വാക്ക” അബദ്ധ
മാകുന്നതെങ്ങിനെ? നിഖിലാത്ഥങ്ങളേയം ഗ്രഹിക്കു.
വാന് തക്ക പാണ്ഡിത്യം മഹാപുരുഷനായ നിനക്കു.
51
ണ്ടു. അന്ധകാരത്തെ ഭാസ്തരനെന്നപോലെ നി
അമാനു ഷഡ്രഭാവത്താല് വിഷയത്തെ നീക്കിയില്ി
ക്രുന്നു, അനേകാത്ഥങ്ങളെ വഹിച്ചിരിക്കുന്ന നിഗ്ര
ഡാഭാവങ്ങളോടക്രടിയ സുത്രങ്ങളെ നിനമാല്ലതെ
മററാക്കം വിവരിക്കവ്വന് കഴികയില്ല. എന്െറ
സുതൂങ്ങഥം അതികഠിനങ്ങളാകയാല് ജനങ്ങംക്കു
ശരിയയേ അത്ഥം മനസ്സ്ിലംവാതെയാണിരിക്കന്നെ
തു്. ആ ഡ്ൃത്രങ്ങളെ നിമ്മിക്കുന്നതിനെന്ന പോലെ
അവയെ ഇവ്രകാരം വിവരിക്കുന്നതിന്നും വളരെ പ്പ
യാസമുണ്ടു്. ഞാന് കുരുതിയ ഭാവമെല്ലാം ശരിയാ
ജി ധരിച്ചു" ഇതുപോലെയൊരു ഭാഷ്യ്യത്തെ വിവരി
ക്ഴവാന് മഹത്തായ ഐശ്വയ്്യം സമുൃദ്ധമായള്ളവ
അപോലും കഴിയുന്നതല്ല. വാസ്തവത്തില് നി! പ
രാശിവാശതേന്നെയാണു്. അതല്ലെങ്കില്, ശ്രൂതി
ശിരോമര്ഗ്ഗുത്തെ ഇപ്രകാരം സമുദ്ധരിക്കുന്നതിന്നു
നീ ആമാകുന്നതല്ലാ. നീ സവ്വകലകക്േയും ധരിക്കു
അ. നിനെ മനസ്സില് ഒട്ടും ക്രോധമില്ലാ. എല്ലാം
കൊട്ടും നീ വിചിത്രശങ്കരന് തന്നെ. എന്റെറ സൂത്ര
്ങാംക്കഇതിന്മുന്പയ പലേ വിദവന്മോരുലവ്യഖ്യനേം
ൂണ്ടാക്കിട്ടുണ്ടു'. നിന്നെ പിന്തുടന്ത് ഇതു് ഇനിയം പ
ലരും വ്യാഖ്യാനിപ്പേക്കാം. എന്നാര! സവ്വജഞനായ
നിന്നെപ്പോലെ എന്റെറ നിഗ്രഡഹൃദയത്തെ ധരി
ക്കന്നതിന്നു മററാരും ശക്തരാകുന്നതല്ലാ. ജന! നീ
ചെയ്യേണ്ടത് ഉപനി ഹത്തുകഠംക്കു വ്യാഖ്യാനമുണ്ടാ
ക്കുകയാണ്. ഭേദവാദികുളായി ഭൂമിയിലുള്ള വിദ്വം
ന്മാരെയെല്ലാം ജയിച്ചു”, വിഷയാടി അനുദ്വന്ധങ്ങ
മോടുക്രടി ഗന്ഥങ്ങാം നിമിച്ചു” നീ ശോഭിക്കട്ടേ.
ശങ്കരന്... ഞാന് ഭാ ്യമുട്ടാക്കുകയും അതു പഠിപ്പിക്കു
കയം ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. ദുമ്മതങ്ങളെയെല്ല:ം ഞാന്
52
അടിച്ചമത്തി. ഇനി എനിക്ക്" കരണീയമായി ഒന്നു
മില്ല:. അങ്ങു" മുഹുത്തമാത്രം മണികണ്ണികയില്
നിന്നാലും. എന്െറ ശരീരത്തെ ഞാ൯ അങ്ങയുടെ
മുയ്പില്വെച്ചു പരിത്ൃജിച്ചേക്കാം. ഇതു് ഞാന്
വളരെ നാളായി ആശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണു".
വ്യയാസന്-_-നിനക്കു മരിക്കുവാന് കാലമായിട്ടില്ല. വിക്ര
മികളായ ചില വിദ്വാന്മാര് ഭൂമിയിലുണ്ടു". അവരെ
യാരെയയം നീ ജയിച്ചിട്ടില്ല. അവരെക്രൂടിയും വെല്ല
. ന്നതുവരെക്കും നീ ജീവിതം ധരിക്കണം, അങ്ങിനെ
ചെയ്തില്ലെങ്കില്, മോക്ഷേല്ലൂയെന്നതു് അമ്മയില്ലാ
ത്ത കുട്ടിയെപ്പേലൈയായേക്കും. ധവളയശോവദ്ധ
നനായ നിനെറ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രബന്ധസഞ്ചയ
ത്തെ നിരീക്ഷിച്ചു പരമമായ സന്തോഷം എന!
്ടായിരിക്ഷയാല്., നിനക്കു വരം തരുന്നതിന്ന്
ഉത്സാഹം തോന്നുന്നുണ്ട്. വിധിയില്നിന്നു” നിന
ക്ട കിട്ടിയ ആയുഷ്യാലത്തെ സ്വന്തം കമ്മപ്രഭാവ
ത്താല് നീ ഒരിരട്ടിയായി വര്ദ്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
അതി േറയം ഇരട്ടിയായ വയസ്സു" ശ്വരപ്രസാ
ഭത്താല് നിനക്കുണ്ടാവട്ടേ. സൂയ്യചദ്ദ്രന്മാര് വിലീന
രാകന്നതുവരെക്കും നിന്െറ ഈ ഭാഷ്യം നില
നില്ലട്ടേ. അദൈവതസിദ്ധാന്തത്തില് ദോഷംകാണു
നന എതിരാളികളെയെല്ലാം എതിത്തു ജയിച്ച്
അവക്കു നീ പരമാത്ഥജ്ഞാനാ നല്കുമാറാവട്ടേ.
ശങ്കര൯__.എനെറ ഇര ഓാഫ്യൃത്തിന്നു* യാതെരു ഗുണവു
മില്ലെന്നു" ഞാന് അറിയുന്നു. അങ്ങയുടെ സൂത്ര
്ങളോടുമുള സംഡന്ധംകൊണ്ടു് ഇതിന്നും പ്രചാര
മുണ്ടായേക്കാമെന്നേയുള്ളു .
58
ഇത്രയും സംവാദം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ, ശങ്കരനെ;
അനുഗ്രഹിച്ചു" വേദവ്യാസന് തിരോഭവിച്ചു. ആ മഹ.
ഷീന്രന് പോയപ്പം ശങ്കരനന്െറ മന്ണ്ിന്നു വാട്ടമണ്ടാ
യി. ആനന്ദവ്വദന്മാരായ മഹാത്മാക്കളെ. വേര്പെടേ
ണ്ടിവന്നാല് ആക്കമുണ്ടാകുമല്ലോ പരിതാപം. എങ്കിലും
മഫാശയനായ ശജംരന് ത വിയോഗശോകത്തെ ബുദ്ധി
ഗുണത്താല് അടക്കി.
അനന്തരം ആചായ്യന് ദിഗ വിജയത്തിന്നായി കാശി
യില്നിന്നു പുറപ്പെട്ടു. തനറെറ ഭാഷ്യത്തിന്നു വാത്തികമു
ണ്ടാക്കവാന് കുമാരിലഭട്ടനെ ഏല്ലിക്കേണമെന്ന്* ഉദ്ദേശി
ച്ചു” അദ്ദേഹം പ്രയാഗത്തിലേക്കു ചെന്നു. അവിടെ ക൨.
ത്ത യമുനയും വെളുത്ത ഗ്രാഗയും ഒരുമില്ചുകൊണ്ടെ മനോ
ജ്ഞമായി ഒഴുകുന്ന. ആ പാവനനദിയില് ഇറങ്ങി ശ
ംരാചായ്യന് മജ്ജനം ചെയ്തുപ്പോഠം അമ്മയുടെ സ്തൂരണ
യുണ്ടായി.
സ്ത്റാനാകഴിഞ്ഞു ഗംഗാതീരത്തില് ശിഷ്യസമേതം
അദ്ദേഹം വിരമിച്ചു. അപ്പോം, ഗുരുദേവഷം കൊണ്ടു
ണ്ടായ പാപത്തെ നീക്കുന്നതിന്നു” തന്റെറ ശരീരത്തെ കു
മാരിലഭട്ട൯ തുമിത്തീയില് ദഹിപ്പിക്കുന്നുവെന്നു ജനങ്ങം
പറയന്നതു കേട്ടു. ഉടനെ അദ്ദേഹം തിടുക്കത്തോടെ അ
ങ്ങോട്ടു നടന്നു.
പ്രഭാകരന് മുതലായ ശിഷ്യന്മാർ ശോകുത്തോടെ ക
ര്ചൊരിഞ്ഞുകൊണ്ടു ചുഴന്നുനിലുചവേം പുകഞ്ഞുനി൨
ന്ന തയ്യില് ശരീരം വെന്ത്ുകൊണ്ടു കുമാരിലഭട്ട൯ വത്മി
ക്മന്നതു് ആചാല്യന് കംങ്യ. അവര്തമ്മില് അതിരു
സ് അഭ് മുഖ്ധമാചി ചംടിന്ഭറി യുകയില്ലെ്മിലും വ്പത ്്യൂരമ
ധാരാളം കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അടിലാദ്യവും സല്ക്രേവുമെല്ലാമ
ക
യഥായോഗ്യം നടന്നതില് പ്പിന്നെ ഭട്ടും ആചാഷ്യനും ത
മ്മില് സംവാദം നടന്നു.
ഭട്ടന്__താങ്കളെ പ്പോലെയുള്ള മഹാത്മാക്കളെ ഈ ലോ
കത്തില് അതിട്ൂര്ല്ലഭമായിട്ടേ കാണുകയുള്ള. വി
ശേഷിച്ചു", എന്നെപ്പോലെ ആസന്നമരണന്മാരായ
വക്ഷ ഭവാദ്ൃശന്മാര് ദുഷ്ണാപരാണ്. ഞാന് ചെയ്തു
പൂര്വ്വപുണ്യഫലമായിട്ടാണു* എനിക്കു" ഭവാനെ ഇ
പ്പം കാണുവാന്കിട്ടിയതു". ഭവസാഗരത്തെ
തരണംചെയ്യുവാന്൯ ഭവാദൃശന്മാരോടുള്ള സംഗമ
ത്താല് സാധിക്കും. താങ്കളെ കാണുവാ൯ ഞാ൯
വളരെ നാളായി ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടു്. അത്തു ഫലി
ക്കുന്നതിന്നു" ഇപ്പൊഴാണു് എനിക്കു യോഗമുണ്ടായ
തു". മന്തഷ്യരുടെ അടിലാഷങ്ങളൊന്നും അ
വര് വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഫാലിക്കുന്നതല്ല
ല്ലോ. സുഖാസുഖയോഗങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കുന്നതൊ
ക്കെയും കാലമാണു". താങ്കളുടെ ഭാവത്തിലെ പ്ര
ഥമാധ്യായത്തിന്നു* എണ്ണായിരം വാത്തികം ഞാന്
എഴുതീട്ടുണ്ട്". മരിക്കുന്നതിനായി ഞാന് ഇങ്ങിനെ
ഒരുങ്ങിയില്ലായെത്കില് ആ വാത്തികത്തെ പൂൃത്തിയാ
ക്രമോയിരുന്നു. നൈയായികന്മാരുടെ വാദങ്ങളെ
യെല്ലാം ഖണ്ഡിച്ചു" കമ്മമാര്ഗ്ണഗുത്തെ ഞാന് കറപ്പ
ച്ചിരിക്കുന്നു വിഷയത്തില്നിന്നുള്ള സുഖമുഃഖങ്ങ
ളെല്ലാം ഞാന് അനുഭവിച്ചിട്ടണ്ടു”. എന്നാര്, കാ
ലത്തെ അതിലംഘിക്കുന്നതിന്നു ഞാന് സമത്ഥനാ
യില്ലാ. ശ്രുതിക്കു സ്വതഭപ്രമാണമുണ്ടെന്ന" ഉുദാഫ
രിക്കുവംന്വേണ്ടി, ശ്രതിലോകസിദ്ധനായ ഇരശവ
രനെ ഞാന് നിരാകരിച്ചു. വാസ്ലുവത്തില്, ലോക
:സുഖത്തിന്നു നിദാനമായ ദൈവത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന
55
നല്ലാ ഞാ൯. തഥാഗതന്മാരുടെ ഉഗ്രബാധകൊ
ണ്ടു ലോകത്തില് സലൂചമ്മങ്ങറം കറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു
കണ്ടു അവരെയെല്ലാം ജയിച്ചു വൈദികമാര്ഗ്ലുത്തെ
പരിരക്ഷിക്കുവാന് ആഗഡിച്ചു ഞാന് അഴിലേക്കി
റങ്ങി.. വളരെ നാഠം വാദിച്പിട്ടും ആ സൌശതന്മാ
രെ പരാജിതരാക്കുവാന് കഴിഞ്ഞില്ലാ. ആവരുടെ
സിദ്ധന്തേത്തിലെ രഫസ്യമെല്പാം മനസ്സിലാക്കി
യാല് ആ മതത്തെ ഖണ്ഡിക്കാന് കഴിയുമെന്നു
നിശ്ചയിച്ചു, അവരെ ശരണാപ്പുപിച്ചു്: അവരു
ടെ ശാസ്സ്രങ്ങളെല്ലാം ഞാന് പഠിച്ചു. ഒരുനാഠം
ഒരു സെരഗതന് വൈടികമാഗ്ലുത്തെ ദഷിക്കുന്നതു
കേട്ടപ്പേംാം, എനിക്കു സങ്കടം ദൂസ്ത്റഫമാകയാള് എ,
ററ കണ്ണില്നിന്നു" അത്രുധരരയണ്ടാി. അതു മ.
൨ള്ളവ൪ര് കുണ്ടു" എന്നെ ശയിച്ചുതുടങ്ങി. അതി
ര്മുമ്പ് എന്നില് അവക്ക് ഏററവും സ്സ്റേഹമുണ്ടായി
അന്ന. അതൊക്കെ എന്െറ ഈ ഭാവഭേദം കണ്ട
തോടുക്രടി അകുന്നപേംയി. എന്നെ അവര് ശത്രു
വെന്നു നിരാകരിച്ചു. എന്നുമാത്രമല്ലം,അമഷത്തോ
ടെ അവര് എന്നെ പിടിച്ച മാളികമുകളില്നിന്നു
താഗോട്ടതമ്ളി. ശ്രുതി യാണു പ്രമാണമെന്നതു സ
തൃമെയില് ഞാന് മരിക്കയില്ലാ എന്നു നിശ്ചയിച്ചു
കൊണ്ടു താഥെ ചാടി. “എങ്കില്” എന്ന ആ സംശ.
യം എന്നിലുണ്ടാകുകകൊണ്ടും, തഥാഗതശസ്ത്രം
.ഗ്രഹിച്ചതു കാപട്ടത്തംലാകകൊണ്ടും, ൃയരെനിന്നു
ഒ്ടായത്തൃ വീഴ്ലയ ല് എനെറ ഒരു കണ്ണു്" ഉടഞ്ഞു
പോയി. രെക്ഷരമെങ്കിലും ഓതിത്തന്നിട്ടുമമ വന്
ഗുരുവാണെന്നാണു സുധിദ്മതം. അങ്ങിനെയിര
കൊ ഒരു മഹാശാസ്ത്രം പഠിപ്പിച്ചിടടു. ആറം
56
എന്റെറ ഗുരുതന്നെയാണെന്നതില് സംശയമി
ല്ലല്ലോ, ഞാന് ആ “സര്വ്വജ്ഞനായ ശഗുരുവി'
ന്നു ഘോരമായ അപരാധംചെ കം അദ്ദേഹ.
ത്തില്നിന്നു ശാസ്ത്രമെല്ലാം ഗ്രഫിച്ചതില്പ്പിന്നെ.
അദ്ദേഹത്തിന്െറ കുലത്തെ നശിപ്പിക്കയാണ്*
ഞാ൯ ആദ്യം ചെയ്തതു”. ഇങ്ങിനെയുണ്ടായ രണ്ടു
പാപങ്ങാം നിങ്ങവാനാണ് എനിക്ക്” ഇങ്ങിനെ
കൂമിത്തീയില് വത്തികേണ്ടിവന്നിരിക്കുന്നതു”. താരം
ളെ കണ്ടതോടുക്രടി എനെറ പംപമെല്ലാം അക.
ന്നിരിക്കുന്നു. താങ്കളെ ഇതിന്മുമ്യതന്നെ ഞാ൯
കണ്ടിരുന്നുവെ്കില് ഈ നിഷ്ടതിക്കു: ഒരുങ്ങുകയി
ല്ലായിരുന്നു. ഗുരുദ്രോഹം, ഇരശ്വരനിരാസം എന്നീ
പാപങ്ങം നിമിത്തം എനിക്ക് ഉമിത്തീയില് പ
തിക്കേണ്ടിവരികയാല് താങ്കളുടെ ഭാഷ്ടൃത്തിന്നു വം
ത്തികം ലച്ചു" യശസ്സുനേടവാന് എനിക്കു യോ
ഗരമില്ലെന്നായി.
ഞആലാഡ്യന്-_ശുതിനിന്ദകന്മാരായ സെഗരതന്മാരെ ഫ
നിക്കുവാനു ഭൂമിയില് അവതരിച്ച സുബ്രദ്മണ്ലനാ
ണ് തങ്കം എന്നു ഞാന് മുബേ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
താങ്കളെ യാതൊരു പാപവും ബാധിക്കുന്നതല്ലാ.
മറവക്ള. വക്ദ പാഠമാകുവാന് മാത്രമ.ണു താജ,ം.
ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതു. ഞാന് താമ.ളെ കമ
ണ്ഡലവിലെ നീരെടത്തു തളിച്ചു ജീവിപ്പിക്കാം..
എനെറ ഭാഷ്യയത്തി ന്നു ഭവ്യമായ വാത്തികം ചമയ്തും,
ന്നതുവരേക്കും താ്കഠം ജീവിപ്പിരുന്നാലം.
ഉട്ടന്__ലേകേവിരദ്ധമായ കമ്മത്തിന്നു ഞാ ഒരികലും
ഇണങ്ങിനി യന്നതല്ലം. താങ്കംഎന്നോട പറഞ്ഞ
വാക്കുകഥഠം താങ്കക്ചുടെ മഥഘഥത്വ ത്തിനമ യോഴിച്ചതു
57
തന്നെ. കടിലന്മാരില് പ്പോലും ഗുണംകാണുന്നവ.
രാണ്മ* മഹാത്മാക്കഠം. കുടിലമായ ധനുസ്സിലല്ലേ,
വീരന്മാര് ഗുണത്തെ ആരോപിക്കുാതു'? പഴയ,
പിണത്തെപ്പ്യോലും കൃപാകടാക്ഷത്താല് ജീവിപ്പി'
ക്കുന്നതിന്നു താങ്ക ശക്തനാണെന്നു" എനിക്കറി.
യാ. എന്നാല്, ഞാന് കൈക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇയം,
വേദോക്തമായ യ്രതത്തെ ഇടയ്മക്വെച്ചു മുടക്കി;
യാല് എന്നെ സഞ്ജനങ്ങഥം നിന്ദിക്കും, അതു.
കൊണ്ടു ഞാന് നിശ്ചയമായും വ്ൃതലംഘനം ചെയ്തു.
യില്ലാ. താരകത്തെ തുപദേശിച്ചു” എന്നെ താങ്കറം.
കൃതാത്ഥനാക്കേണമെന്നു മാത്രമേ പ്രാത്ഥനയുള്ള..
അദ്വൈതസിഭ്ധാന്തേത്തെ ഭൂമിയിലെങ്ങും പ്രകാശി
യോ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ക] സുധീന്ദ്രനായ.
മണ്ഡനമ।ത്രംചാദ്യ്യനെത്ഞ്യം ജയിക്കണം. കമ്മയോ,
ഗത്തെ നിച്ച് ഭിഗന്തവിശ്രാന്തമായ യശസ്സ്
നേടിയവനാണ്മ് ആയാഠം. ത്തയാളെ ജയി പ്പാല്
തങ്കം ലോകത്തെയെല്ലാം ജയിച്ചതുപോലെയാ
യി, ആത മതിമാ൯ വിശ്വരൂപനെന്നു വിഖ്യതേനാ.
ണര്. പ്രവൃത്തിശാസ്ത്രത്തെ ആയാഠം നിഷേധിക്കു.
യയ നിവൃത്തിശാസ്ത്രത്തില് രമിക്കയും ചെയ്യുന്നു.
ആയാളെ പാട്ടിലാക്കിയാല് താങ്കളുടെ അഭിലാഷം
നിറവേവാ. ദവ്യാസന്ത്റിവെറ ശാപംകൊണ്ടു മാന.
ഷിയായ്ക്കരീനന സരസ വതിഷാണു” ആയാളുടെ ഭാദ്റ്ു.
അവക്കു” ഉ ഭയവാണിയെന്നും പേരുണ്ടു. എന്റെറ
മഖ്യശി നാണ് ആയാഠം എന്നും താമ,ഠം അറിയ
ണം ആയാളുടെ ഭാദ്യ്യയുടെ മുയില് വെച്ചുതന്നെ
ആധാളെ തോല്ലിച്ചു വശപ്പെടുത്തി,, ആയാളെക്കൊ
ഒടു തങ്കളുടെ ഓാഷ്യൃത്തിന്നു വാത്തികം കുണ്ടാക്ഷി
58
ക്കണം. ഇത്രമാത്രമേ എനിക്കു പറയുവാനുള്ള.
താങ്കളെ ഞാന് വിശവനായകനായിട്ടാണു കാണുന്ന
തു്. കാരുണ്യമുണ്ടായി ഒുഹുത്തമാത്രം താങ്കഠം എ
ഒ൯െറ മുമ്പില് നിലണം. താങ്കളുടെ രൂപത്തെ
നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു” ഞാന് ഈ ശരീരത്തെ പരി
ത്ൃൃജിക്കട്ടേ.
ഇത്രയം പറഞ്ഞു, ശങ്കരാചായ്യന് താരകത്തെ ഉപ
ദേശിക്കുന്നതു കേട്ടുകൊണ്ട് കുമാരിലഭട്ട൯ പരമാത്ഥജ്ഞ
(നായി മമതയെ വിട്ട് പരമപദത്തെ പ്രാപിച്ചു, അന
തരം ശങ്കരാചയ്യയേ൯ മണ്ഡനമിശ്രനെ കാണുവാന് മാഫി
ക്ലുതിയിലേക്കു യാത്രയായി.
ആറാം അധ്യഠയം
ബ്രഹ്മാവിന്റെറ മുമ്പില്വെച്ചു സര്വ ്ഞകല്പന്മാരാ
യ മുനീന്ദ്രന്മാര് വേദപാഠംചെയ്യുമ്പോഠം ഭൂവസസ്സിന്ന്*
ഇടയ്യുല്പം സ്വരംപിഴച്ചു. അതുകേട്ട സരസ്വതി ചി
രിച്ചു. അപ്പം മറാക്രോധനനായ മുനി," തീക്കട്ട
്യ്ലെെതിരായ കന്ണ്ുകൊണ്ടൊരു നോട്ടംവിട്ട സരസ്വതി
യെ ശപിച്ചു. “വിനയമില്ലതോയ നീ ഭൂമിയില് മനുഷ്യ
സ്റ്രീയായി ജനിക്കട്ടെ"" എന്നാണു ശാപം. ഇതില്
റവും ഭയാകലയായ സരസ്വതി കൈകഠം ക്രപ്പിക്കൊ
ണ്ട മാപ്പിന്നപേക്ഷിച്ചു. മററമ്ള മുനികളം കാരുണ്യ
ത്തിന്നായി അര്ത്ഥിക്കുകകൊണ്ടു", കോപം ശമിച്ച ദുദ്വാ
സസ്സറ്, “മനുഷ്യനായി ജനിക്കുന്ന ശങ്കരനെ കാണു
സ്പോഠം നിന്റെറ മത്ത്യഭാവം നീങ്ങം'" എന്നു സരസ വതി
ക്ഷ ശാപമോക്ഷം നല്കി.
അനന്തരം, ശോണനദീതീരത്തു വാഴുന്ന വിഷ്ണുമിത്ര
നെന്ന വിപ്പെറ പുത്രിയായി ഭാരതി ജനിച്ചു. സവ
വേദങ്ങളും അവഠംക്ക സഹജമാണെന്നായി. ലോക
ത്തില് അവഠം അറിയാത്തതായി യാതൊന്നുമില്ലെന്നുമം
യി. വിശ്വരൂപനെന്ന വിപ്പകമാരന് സുന്ദരനും ഗുണ
വാനുമാനൈന്നു കേഠംക്കുകയാള് തആയാളെ കാണേണമെ
ന്ന് അവറം ആഗഹിച്ചു. മണ്ഡനനെന്ന് അപരനാമമു
കള ആ വിശ്വരൂപന് ഭാരതിയെക്കുറിച്ചു കേഠംക്കേ
യാല്, ആയാഠാക്കു അവളെ കാംണേണമെന്നും ആഗ്രഫമു
ണ്ടായി. ഇങ്ങിനെ അന്പ്യോ്പ്യം ഭധ്മനത്തിന്നായി വാ.
ഞ്മമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവക്ക്: അത്തു സ്വദ്്ത്തില്,
സാധിച്ചു.
4 ഇണങ്ങിരരുമ്മി ലോരോന്നുരയ്യചം പിന്നെപ്പെട്ടെ.
ന്അണന്നീടു്വോഠം കാടനാഞ്ഞേററവം വിഷാടിക്കുംട
വിരഹാഗ്നിയാലള്ള മുരുകിക്കൊണ്ടീവണ്ണം
മരുവുന്നവക്കഫോ., ശരിയായ് മുന്നെപ്പ്യോലെ
മുദില്ല, നിഭൂയില്ല, കുളിയില്ലൊട്ടും, കാണെ-
ഓരാണെ വല്ലാതെ ദേഹം തുടങ്ങ്! ചടയ്യവാന്."
വിശവരൂപനന്െറ പിതാവു“ ഫിമമിത്രനാണട്. ഒരു
നാഠം ഫിമമിതൂന് മകനെ അരികെ വിളിച്ചും അവന്െറ
ഈ ദീനഭാവത്തിനു” കാരണമെന്താണെന്ന് സാന്ത്വനപൃ
വം ചോദിച്ചു.
ടി, നിന്െറ ദേഹം ഇങ്ങിനെ മെലിയുന്നതി
ന്നും മനസ്സില് ഉര്സാഫാമില്ലതോകുന്നതിന്നും എന്താണു
60
കാരണാ? നിന്െറ ശരീരത്തില് രോഗമൊന്നും ഞാന് കാ
അുന്നില്ലാ. നിന്െറ ഈ ആധിക്കു യാതൊരുകാരണവും
ഞാന് അന്വേഷിച്ചെടത്തോളം അറിയുന്നുതുമില്ലം. ഇ
ഷനാശത്തിലും അനിഷ്ഠയോഗശത്തിലുമാണു ദഃഖമുണ്ടാ
കാവള്ളത്കു്. അതു രണ്ടും നിനക്ക്"ഇപ്്യോഠം ഇല്ലാ. എ
ന്നാല്, കാരണമില്ലാതെ കായ്യമുണ്ടാകുന്നതല്ലല്ലോ. വി
വാഹത്തിനു നിനക്കു കാലമാകന്നതേയുള്ള. അവമാന
മൊന്നും നിന്നെ ബാധിച്ചിട്ടില്ല. നീട്ടും നിസവനല്ലാ.
ദുഷ്ടരരമായ കുടുംബസാരക്ഷണം ഞാനാണു നടത്തുന്നതു്.
ഇങ്ങിനെയിരിക്കെ, ബാലനായ നിനക്ക് ഈ ലോക
ത്തില് 8ഖത്തിന്നു വേറെയെന്താണു ഹേതു? ദുദഖജനക
മായ മൂഡ്ഥഭാവങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്തവനാണു നീ. ഏ
തൊരു വിദവംനാലും പരാജിതനാകാത്ത അത്രയം ശാസ്സര
പാണ്ഡിത്യം നിനക്കുണ്ട്. കത്തവ്യകുമ്മങ്ങളെ ല്ലാം നീ
ശരിയായി അനുഷ്ടിക്കുന്നു. നിഷിദ്ധകമ്മങ്ങളെ സ്വപ്ല
ത്തില്പ്പ്യോലും നീ ചെയ്യുന്നവനല്ലാ. അതുകൊണ്ടു്, നര
കരഭയത്തിന്നും നിനക്ക്" അവകുശേമില്ലാ. പിന്നെ എന്തു
കൊണ്ടാണു നിന്െറ മുഖം ഇങ്ങിനെ എ്പലോഴ്ചം വാടി
“ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതു?" - |
അമ്ലൂന് നിര്ബന്ധിച്ചു ചോടിക്കുകകൊണ്ടും., സ
ത്യം തുറന്നു പറയാതിരുന്നാല് കാഷ്്യമാവില്ലയെന്നു ക
ണകകൊണ്ടും മണ്ഡനന് ലജ്ജയെ അടക്കിക്കൊണ്ടു” ഇ
ങ്ങിനെ അറിയിച്ച.
എന്െറ വിഷാദത്തിന്നുള്ള കാരണം അല്ലയനെ അ.
രിയിക്കുവാന് എനിക്കു മടിയുണ്ടെങ്കിലും, അല്ലന് നിര്
ബന്ധിക്കകൊണ്ടു ഞാന് പറഞ്ഞേക്കാം. ഗോണനട്
തീരത്തില് വാഴുന്ന വിഷ്ണുമിതരനെന്ന ബ്രാവമണന്നു സ്വ
അഞ്ഞയായ ഒരു പുത്രിയണ്ടു. അവഠം സവ്വാംഗസന്ദര।
[|
യായ കസ്പ്യകയാണെന്നും ഞാന് കേട്ട. അവളെ വിവ
ഹം ചെയ്യയേണമെന്നു" എനിക്ക" ആഗ്രഹമുണ്ട്."
മകന്െറ അഭിലാഷം ഇങ്ങിനെ അറിഞ്ഞ ഉടനെ
വിഷ്ണുമിത്രനെ കണ്ടു കന്യകയെ ചോടിക്കുന്നതിന്നു ഫിമ.
മിത്രന് രണ്ടു ബ്രാവമണരെ അയച്ചു.
വിശ്വരൂപനെന്നപോലെ ഭാരതിയ കാമതാപ
ത്താല് ആത്ത യായി ട്ടാണു വത്തിക്കുന്നതു്*. മകളുടെ ഈ
ഭീനതയ്യൂ്ച കാരണമെന്താണെന്നു' ഒരുനാഠം അല്ലന് നിര്
ബന്ധിച്ച ചോദിച്ചു.
ടവിശ്വവിശ്രുതന് ഭൂപമന്ദിരസ്ഥിത൯ മഹാന്
തിശവരൂപാഖ്യന് വിദ്സോധാരന് ഗൂണാകരന്
തല്പാദപത്മപാംസുസ്പ്പഹ്" എനിക്കു: അല്ല
മൊന്നുമല്ലാ എന്നാണു് അതിന്മ ഭാരതിയുടെ ഉത്തരം.
അച്ഛനും മകളു.ക്രെടി ഇര വിഷയത്തെക്കുറിച്ചു ഒം
രോന്നു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണു ഫിമമിത്ര
ന്െറ ദൂതന്മാര് അവിടെ വന്നതു്. അവരെ വിഷ്ണുമിതരന്
ഘഥാര്ഹം സല്പരിച്ചതില്പ്പിന്നെ ആഗമനോദ്ദേശം
എന്താണെന്നു ചോദിച്ചു. അതിന്നു” അവര് പറഞ്ഞതാ
വിമു
വവിശുതനായ വിശ്വരൂപനറെറ അച്ല്നാണു ഞങ്ങ
ളെ അയപ്പിരിക്കുന്നതു'. വിശ്വരൂപനെറ പാണ്ഡിത്യ
വും സല് ഗുണങ്ങളും പ്രസിദ്ധമാണല്ലോ. അദ്ദേഹം അ
അ്ങയടെ പുത്രിയെ പരിഗ്രഹിക്കേണമെന്നു്* ആഗ്രഹിക്കു
അ. അങ്ങയുടെ മകഠംക്കു' എല്ലാംകൊണ്ടും അനുരൂപ
നായ വരനാണു വിശ്വരൂപ൯ എന്നു” എല്ലാവരും പറ
'യുന്നണ്ടു'. അതുകൊട്ള്ട്, വിശവരൂപന്നുവേണ്ടി അങ്ങ
യുടെ പുത്രിയെ അത്ഥിക്കുവാ൯ ഹിമമിതരന്െറ നിയോ
പ്രകാരം ഞങ്ങറം വന്നിരിക്കയാണ്."
എനിക്കിതു സമ്മതത ന്നെയാണ്. എങ്കിലും ഒ
ര്യയുടെ അഭീഷ്ഠം എന്താണെന്നു ഞാന് ഒന്നു ചോദിച്ചേ.
൭൮൨൪൩ സ്പീട് ആലോചിക്കാതെ ഈവക കായ്യ
അറം നിശ്ചയിച്ചാല് തടുക്കും വൈഷമ്യമായേക്കും. കന്യ
കയ്യു പില്ല്ാലത്തു വല്ല ദുഭഖവുമുണ്ടായാല് സ്റ്്ര്കമ്ളെ
ക്കൊണ്ടു നമുക്കതു വലിയ പീഡയായിത്തീരും"'__എന്നി
ഒ്ങിനെ പറഞ്ഞു വിഷ്ണുമിത്രന് അകത്തേക്കുചെന്നു ഭാ്്യ
യെ വിളിച്ചു.
വിഷ്ണുമിതരന__ഭഭ്രേ, രണ്ടു ബ്രാദ്മണര് ഇവിടെ വന്നിരി
ക്കുന്നതു കണ്ടില്ലയോ? കസ്ത്യകാത്ഥികളായി രാജമ
ദ്ടിരത്തില്നിന്നു വന്നിട്ടുള്ള വരാണിവര്. നാം എ.
ന്താണു ചെയ്യേണ്ടതു്? കന്പ്കയെ കൊടുക്കാമോ.
കൊടുക്കരുതോ എന്നു നീ നല്ലവണ്ണം ആലോചിച്ചു
പറയണം. ആദ്യം സന്തോഷത്തോടെ തരാമെന്നു.
പറഞ്ഞിട്ടു് പിന്നെ ഇല്ലാ എന്നു പിന്മാറിക്കൂടാ..
അതുകൊണ്ട വാക്കുകൊടക്കുന്നുതു ഗുണദോഷങ്ങളെ.
ല്ലാം വേണ്ടുംപോലെ ചിന്തിച്ചുറച്ചിട്ടുവേണം.
ജായ്യ-__ഇറിടെനിന്ന് ആ നാട്ടിലേക്കു വളരെ ദൂരമുണ്ട:
ല്ലോ. വരന്നു വയസ്ത്സെത്രയായി? കലമെന്താണു്₹
പനമെത്രയുണ്ടു്?__ഇതൊന്നും അറിയാതെ ഞാന്.
എന്മാണു പറയേണ്ടതു”? ധനവാനും, കലീനനും
ജ്ഞാനിയം., സശീലനുമായ യുവാവിനാണു പത്രി
യെ നന് കേണ്ടതെന്നു ശാസ്ത്രങ്ങളും ലോകരും പറ:
യുന്നതു കേട്ടിട്ടുള്ള തല്ലാതെ വേറെയൊന്നും എനി
ക്കറിഞ്ഞുക്രടാ.
ബിഷ്ണുമിതരന്൯__ഇങ്ങിനെയൊക്കെ നോക്കിയാല് കായ്കും
നടക്കുകയില്ലാ. കൃഷ്ണന് യാദവനായിരുന്നിട്ടും കു
ണ്ഡിനാധിപനായ ദീഷ്ടക൯ തനെറ കന്പകയെ
63.
അദ്ദേഹത്തിന്നു കൊടുത്തില്ലയോ? ഗോത്രമെന്തം
ണു", ധനമെതരയണ്ടു” എന്നൊന്നും അന്നു" ഭീഷ്ടുകന്,
ശങ്കിച്ചനിന്നില്ലാ. ലോകവിശ്രുതനായ കൃഷ്ണനെ
പ്രോലെയാണോ വിശ്വരൂപന് എന്നു നി ചോദി
ക്ഷമായിരിക്കാം, വേദമാര്ഗ്ലത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നതി
ന്നു ദുജ്ജയ ന്മാരായബെരദ്ധാന്മാരെ പരാജിതരാക്കിയ
ദേവസന്നിഭനാണ്: ആ പണ്ഡിതത്രേഷ്യ൯. യ
ശോനിധിയും മഫാത്താവുമായ ഭട്ടപാദന്െറ മുഖ്യ
ശിഷ്യനുമാണ് ആ യുവാവു“. ബഭ്ധിമാനായ ആ മ:
ഹാവിദവാന് നമ്മുടെ പുത്രിക്ക്: അനുരൂപനായ വ
രന് തന്നെ. അദ്ദേഫത്തിനുള്ള, ഗുണങ്ങം അവ
ഒ്മാണു്. - ഉത്തമവില്തന്നെയാണു. വിത്തം. ബാ
ഘ്യമായി നാം കാണുന്ന പണത്തെ ബുഭ്ധിമാന്മാരാ
രം വിശവസിക്കയില്ലാ. വിദ്യകൊണ്ട്” എപ്പൊഴും
ഏവക്കം ഉപകാരമേയുള്ള. വില്ലയെ ആക്ടം അപ
ഫരിക്കുവാന് കുഴികയില്ലാ. എന്നാല്, വിത്തത്തെ
നേടുന്നതും, അതിനെ സുൂക്ഷിച്ചുരക്ഷിക്കുന്നതും, അ
തിനെ യഥോചിതം ചെലവിടുന്നുതുമെല്ലാം റുര്ഖാവ
ഹമായിട്ടാണിരിക്കുന്നതു". വിത്തവാന്നു” തസ്മരന്മാ
രെ പേടിക്കണാ; രാജാവിനെ പേടിക്കണം സ്വജ
നങ്ങളേയും പേടിക്കണം. ഇങ്ങിനെ എപ്പോഴും ൭
യത്തിന്നു കാരണമായ വിത്തം ഓക്ഷന്തോവം നല്ലത
ല്ലെന്ന കാണാം. എത്രവളരെ വിത്തമുണ്ടായാലും
വിദ്യയില്ലത്തേവന്നു: എപ്പോഴും ദഭഖമേയള്ളൂ..
താന് അല്ലംപോലും അനുഭവിക്കാതെ ലോഭാധി
ക്യ കൊണ്ടു് ഒരാഠം നേടിനേടി രൂട്ടിവെക്കുന്ന പണ
തെ മറെറാരാഠം ബലംകൊണ്ടു പെട്ടെന്നു” അപ
1]
ി
ഹഫരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടോണു പണത്തെ വിശവസി
ക്കരുതെന്നു പറയുന്നതു". പിന്നെ വിശേഷിച്ചു ക.
സ്ത്ൃകയെ യഥാകാലം വരനെ ഏ്ലിക്കാതെ വീട്ടില്
ത്തന്നെ വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു”് അവമാനമാണെ
ന്നും നാം അറിയേണ്ടതുണ്ട്". ഏതായാലും, നാംത
മ്മില് ഇതിനെക്കുറിച്ചു വാടിച്ചിട്ടു കാജ്യമില്ലാ.
ഞാന് മകളോടടതന്നെ ചോദിച്ചേക്കാം. അവഥം
ക്ഷ“ ആരെയാണോ ഇഷ്ടം, ആയാഠംതന്നെയാണു' അ
വളുടെ വര൯.
ഭത്താവിന്െറ ഇര മതത്തോടു" ദായ്യയും ഇണങ്ങി:
അവര് മകളെ വിളിച്ചു” ഇക്കാഴ്ചയത്തില് അഭിപ്രായമെ
ഞാണെന്നു ചോടിച്ച.
്യശസ്വിയായ ഹിമമിത്രന് രഞ്ജു ബ്രാവമണരെ
ഇങ്ങോട്ടയച്ചിരിക്കുന്നതു നീ കണ്ടില്ലയോ? അദ്ദേഹത്തി
നെറ പുത്രനായ വിശ്വരൂപന്നുവേണ്ടി നിന്നെ അത്ഥി
ക്കുവാനാണു” അവര് വന്നിരിക്കുന്നത്. ഇതില് നിന്െറ
ഇഷ്ലംപോലെ ഞങ്ങറം പ്രവത്മിക്കാം. ഈ ബ്രാവമണ
രോടു ഞങ്ങറഥം പറയേണ്ടത് എന്താണ്ട്?"
ഇതുകേട്ടപ്പോഠം ഭഓാരതിക്ക്: അടക്കുവാന്വയ്യ്യാത്ത
ആമോദം മനസ്സില് നിറഞ്ഞു. അതു് അവഠംക്കുണ്ടായു,
രോമഫഷണത്താല് വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്തു, അവളോടു
പിതൃജനത്തിന്നു പിന്നെയൊന്നും ചോദിക്കുവാനുണ്ടായി
ല്ലാ. അവര് ചെന്നു് ആ ബ്രാഹ്മണരോട്കന്യകയെ തന്നു
കൊള്ളാമെന്നു സമ്മതിച്ചു, തങ്ങളുടെ ഒരാളോടുക്രടി
അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചയച്ചു.
ദൂതന്മാരില്നിന്നു പ്രിയവത്തമാനം ഗ്രഹിച്ച ഹിമ
മിത്ര൯ ഉടനെ വിവാഹാഘോഷത്തിന്നു” ഏദ്പ്യംടുതുടങ്ങി-
ബന്ധമിത്രങ്ങളെ യെല്ലാം ക്ഷണിച്ചുവരുത്തി. നിശ്ചിത
65
കാലമായപ്പ്യോം അവര് വരനോടുക്ൂൂടി വിഷ്ണുമിതൂന്െറ
ഗൂഹത്തിലേക്കു യാത്രയായി.
ജാമാതാവിനെ വിഷ്ണകുമിതരന് വാദ്യഘോഷങ്ങളോടെ
എതിരേറവചെന്നു ക്രട്ടിക്കൊണ്ടുപോന്നു” വിധിപോലെ
സല്ലരിച്ചു.
ഞാനും എന്െറ മകളും, എന്െറ വീടും, എനി
ക്കുള്ള, പഗ്ുമം ളും, ഞാന് നേടിയ വിത്തങ്ങളു മെല്ലാം
അങ്ങേക്കുള്ള താണ്ഡ്. മഫാവിദ്വാനായ അങ്ങയുടെ സാ
ന്നിധ്യംകൊണ്ടു" ഞങ്ങളുടെ കലം പവിത്രമാകയും,, ഞ
അറം ആദ്ൃതരാകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ചിവാഫത്തിന്െറ
കാരണമായിട്ടെത. ലും അങ്ങയുടെ ദഗാനത്തിന്നു് എനിക്കു
ഭാഗ്ൃമുത്ടായല്ലോ. അങ്ങയുടെ മഹരുവമെവിടെ; എ
൭൯൨ നിസ്താരതയെവിടെ? പണ്ടു ഞാന് ചെയ്തു പപണ്യ
കമ്ത്തിന്െറ ഫലമായിട്ടാണ് ഇന്ന്” എനിക്ക്. ഇതി
ന്നു യോഗമുണ്ടായത്തു്. അങ്ങേയ്യുച് ഇവിടെ യാതൊന്നും
അസ്വാധീനമല്ലര."?
വിഷ്ണുമിതൂന്െറ ഇ തു പ്ചാരത്തിന്നു ഫിമമിത്രനാ
ണ് മവപടികൊടത്തതു”.
ട് എപ്പോഴ്ചം വൃദ്ധജനത്തെ സേധിച്ചുകൊണ്ടു വാഴ്ച
ന്ന അഞ്ങേയ്യക്ച്' ഈ വാക്കുകഠം യക്തംതന്നെ. അങ്ങയു
ടെ മതംപോലെജല്ലാതെ വേറെയൊന്നും ഞങ്ങംക്കു വി
ചാര് ക്ഷവാദനാ ചെയ്യവാനോ ഇല്ലാ."
അനന്തരം ഗുുഭമുഹുത്തത്തില് വിധി പോലെയുള്ള.
ആചാരങ്ങളോടെ മണ്ഡനനെന്ന വിശ്വ രൂപന് ഭാരതി
യെ പാണിഗ്രഫണം ചെയ്തു. വിവാഹച്ചടങ്ങുകളെല്ലാം
സമുച്ചിതമായ ആഡംബരകോലാഫലത്തോടെ നടന്നും
യഥാകാലം മണ്ഡനന് പത്നിയോടുക്രടി സ്വഗ്ൃഫ
ത്തിലേക്കു പുറ്പ്യാടായിം അപ്പ്ോഠം ഭാരതിയുടെ മാതാ
68
പിതക്കേന്മാര് മണ്ഡനനന്െറ അടുത്തുചെന്നു” ഇങ്ങിനെ
പറഞ്ഞു.
₹ ജുവഠം കൊച്ചു കുട്ടിയാണു”. ഇവറംക്ഷു യാതൊന്നും
അറി്ഞുക്രടാ. കുട്ടികളോടചേന്ന്ം പന്താടിയും പമ്ധഃ
രം തിരിപ്പിച്ചും, വട്ടിട്ട' ചാടിയും മുററത്തെല്ലാം ഓടി
യോടി നടന്നു കളിച്ചുചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ' ഇവഠം ടിവ
സം കഴിക്കുന്നത്. വിശക്കുമ്പോഠം മാത്രമേ ഇവളെ വ
ട്ടില് കാണുകയുള്ളൂ. ഒന്നഃല്ലയുള്ള വെന്നുവിചാരിച്ച് ഇ
വളെക്കൊണ്ടു ഞങ്ങറം വീട്ടു ജോലികളൊന്നും ചെയ്തിക്കാ
രില്ലാ. എപ്പോഴും ഇവളോടു നല്ലവാക്കേ പറയാവും കടു
ആഅവാക്കു വല്ലതും കേട്ടാല് ജവറം പിണങ്ങും. പിണ
ജിയാ, പി ന്നെയെന്തുപറഞ്ഞാല്ും ഇവഠം കേഠംക്മക.
യില്ല. വീട്ടുജേോലികളെല്ലാം ഇവളെ പതുക്കെപ്പതുക്കെ
പരിചയിപ്പിക്കുവാന് ഇവളുടെ ശ്വശ്രൂുവിനോട പറ.
യണം."
പിന്നെ അവര് മകളെ അരികെ വിളിച്ചു സാന്ത
നത്തോടെ ഉ പദേശിച്ചതാവിതു”.__. $
മകളേ, കട്ടിക്കളിയെല്ലാം ഇനി നി നിത്തണം. അ.
തൊന്നും മറവള്ള, വക്ക സുഖമാകയില്ലാ. വിവാഹം കഴി:
യുന്നതുവരേക്കുമാത്രമേ നിന്െറ പേരില് ഞങ്ങറംക്കു" അ:
ധികാരമുള്ള.. ഇനിമേലാല് നീ നിന്െറ ഭത്താവിന്ന്
അധീനയാെ', ഭത്താവിനെ നീ ശരണംപ്രാപിക്കുന്നതു.
കൊണ്ടു" ഇഹത്തേയും പരത്തേയം നിനക്കു ജയിക്കുവാന്.
കുഴിയും. ഭത്താവു* മഉരണുകഷഴിക്കുംമുമന്വേ നീ മഉറങ്ങരു:
തു”. ഭത്താവു” എങ്ങോട്ടെത്കിചും പോയിരിക്: യാണെങ്കില്.
നീ യാതൊരലങ്കാരത്തേയും കൈക്കൊക്ള. രത്. ഭത്താവു
കോപിക്കയാണെമ്ഷില്, ഒപ്പം നീ കയക്ടകയല്ലാ വേണ്ട:
ത്. അദ്ദേഹത്തിന്െറ കോപത്തെ ക്ഷമകൊണ്ടു നി! അ.
67
ക്രക്കണം. ഭത്താവു സുഡ്വസന്നനായി വത്തിക്കുമ്പോഠം
ശരിയും ഭയത്തോടു കൂടിയേ നീ ഇടപെടാവു. അന്യപുരു
ഷനോട ഭത്മാവിന്െറ മുമ്പില്വെച്ചപോലം സംസാരി
ക്കരുത്. അങ്ങിനെ ചെയ്താല് മുശ്ശൂമ്കയ്യ്' ഇടയാകയുംം
ആന്തരസ്റ്റേഹം അകലുകയും ചെയ്യം, വീട്ടില് ഭത്താവി
തിരിക്കുമ്പോഠം മഹാത്മാക്കളോ. സ്വജനങ്ങളോ വ
ന്നാല് അവരെ നീതന്നെ മുന്നിട്ടു സ്വാദരം സല്രിക്കണം.
അതില് അമാന്തിച്ചാല് അനത്ഥ്മുണ്ടായേക്കും. ശ്വതശ്തു
രനെ നിന്െറ അപ്ല്നായം, ശ്വത്രവിനെ നിന്െറ അമ്മ
യായം പൃജിക്കണം* ദേവരന്മാരെയെല്ലാം സ്വന്തം സ
ഹോദരന്മാരായി നീ ആദരിദയെും വേണം.”
വധുവും വരനും ഇര ഉപദേശങ്ങളെല്ലാം ത്ൂദ്ധയോ
ടെ ഗ്രവിച്ചതില്പ്പിന്നെ, അവിടെനിന്നു യാത്രയായി.
അങ്ങിനെ അവര് മാഫികഷ്ടതിയിലെ രാജഗേഫത്തില്
വന്നു ബ്രദ്മാവും സരസ്വതിയമെന്നപേലെ ബുധജന
സേവിതരായി സസുഖം വാണു.
ഇത്രയുമാണു മണ്ഡനമിത്തരന്െറ കഥ, ഇദ്ദേഹ
ഭത്താ$ വാദിക്കുവാനാണു ശങ്കരാചായ്യന് പുറപ്പെട്ടതു”.
ചാവകേശാസ്ത്രം നിമ്മിക്കുകയാല് ബ്രരമാവില്നിന്നു ശാ
പമേററ സാക്ഷാല് ബ്ലഹസ്സതിയാണത്രേ മണ്ഡനമിത്ര
നായി ജനിച്ചിരിക്കുന്നതു്.
ഏഴാം അധ്യായം
ആകാശമാര്ദ്ററേണയാണു യോഗസിദ്ധനായ ശങ്ക
ര൯ പ്രയാഗത്തില് നിന്നു മാഫിഷ്ടതിയെ പ്രംപിപ്പതു്. മ
'ണ്ഡനമി ത്രന് വാഴുന്ന ആ രാജ്യത്തിലെ സമൃദ്ധമായ ഐ
69
ശ്വയ്യയം കണ്ടു" അദ്ദേഫത്തിന്ന് അത്ഭുതവും ആമോദവുമു
ണ്ടായി, ആത നാട്ടിന്നരികേയുള്ള. മനോഹരമായ വന.
ത്തില് താമരവ്പ മണമേന്തി രേവാനദിയിലെ ജലസമ്പ
ക്രത്താല് സുഖശീതളമായി വീശുന്ന ഇളൂംകാറേററവകൊ
ണ്ടു" അദ്ദേഹം വിശ്രമിച്ചു. നിത്യകമ്മങ്ങളെല്ലാം കഴി
ഞ്ഞു” മധ്യഹ്നേമായപ്പ്യോഠം മണ്ഡനമിത്രനെറ മന്ദിരത്തി
ലേക്ട നടന്നു. വഴിക്കുവെച്ച്, ചില ദഓസികഠം വെള്ളം
കോരുവാന് ചെല്ലുന്നതുകണ്ടു. അവരോടു" അദ്ദേഡം മ
ണ്ഡനമിശ്രനെറ ഭവനം ഏതാണെന്നു ചോദിച്ചപ്പോഠം..
ട് വേദത്തിന്െറ പ്രാമാണ്ലത്തെപ്പുററിയം,സുഖദുഭഖങ്ങഠം
ക്ഷ കാരണം കമ്മമോ ത്തൃത്മാവോ എന്നും, ജഗത്ത് സ
ത്യമോ മില്ലൃയോ എന്നുമുള്ള. വിഷയങ്ങളെപ്പററിയും.
ആക്കം ആഫ്ലാദമാമ്മാവ ദവാരസ്ഥനീഡങ്ങളില് സംപ്രീ
തിയോടെ വാഴുന്ന കീരനാരികഠം വാദിച്ചുഘോഷിക്കുന്ന
തു” ഏതിടത്തോ, അതുതന്നെയാണു മണ്ഡനപണ്ഡിത
സെറ മന്ദിരം?" എന്നു" അവര് പറഞ്ഞു. മണ്ഡനമി ത്ര.
ന്െറ ദാസികളുടെ ഈ വാക്കുകഠംകേട്ടു സന്തോഷിച്ചു"
ആചാജ്ല്യന് ആ ഭവനത്തിനെറ ഒവാരപ്രദേശത്തു ചെന്നു.
പടിയടച്ചിരുന്നതിനാല് നേരേകടക്കുവാന് കഴികയി
ല്ലെന്നുകണ്ടു ആ യോഗിന്ദ്രന് ആകാശമാര്ദ്റേണ മുററ
ത്തു ചെന്നിറങ്ങി. അമരാവതിപോലെ വിളങ്ങുന്ന ആ.
മന്ദിരത്തെ അദ്ദേഹം സാമോദം നോക്കി. ജൈമിനിയേ
യും ബോദരായണനേയം തപ്പശ്ശക്തിയാല് മണ്ഡനമിശ്രന്
ശ്രാദ്ധത്തിന്ന വരുത്തി മുറപോലെ കാല് കഴുകിക്കയാണ
പ്പേഠേം. അതുകഴിഞ്ഞപ്പോഠം ജൈമിനിയും വ്യാസനും
ഇരിക്കുന്നിടത്തുചെന്ന ശങ്കരാചാജ്യന് ആസനസ്ഥനായി.
ആചായ്്യനെ തആ മഫഷികഠം സാദരം അഭിനദിച്ചു.
പൂന്തയല്യം കുടുമയയമില്ലാത്ത ഈ ആഗതന് സന്യാസിയാ
69
ണെന്നറിഞ്ഞു' മണ്ഡനമിശ്രുന്ന് ഏററവും ക്രോധമു
ണ്ടായി, കമ്മപ്രവത്തകനായ അദ്ദേഫത്തിന്നു സസ്യം
സിമാരോടു വിദ്വേഷമുണ്ടു. വിധേഷിച്ചു' ആ സമ്പാ
സി ബലാല്കാരമായിട്ടംണല്ലോ തന്െറ വീട്ടില്
പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നതു്. ഇങ്ങിനെ ക്രോധാന്ധനായഷ്ണ്ീ
൩൩ മണ്ഡന൯ ആചാട്്യനെ നോക്കി “കുതോ മുണ്ഡീ"
എന്നു ചോദിച്ചു. “ശ്രാര്ഭധകാലത്തു ഒഗിക്കുവംന്- അരു
താത്തവനായ എടോ, മൊട്ടേ, പടിവ്മതിലുകഠം അട
ച്ചിരിക്കെ,നീ ഏതുവഴി ടാണ് ഇങ്ങോട്ടു കടന്നതു?"" എ
ന്ന അത്ഥത്തിലാണു മണ്ഡനന്െറ ആ ചോദ്യം. എ
ന്ണാല്, അതിന്നു “നീ എത്രത്തോളം മുണ്ഡിയാണു"” എ
ന്നു അത്ഥം കളിച്ചു" “ഗളപയ്കുന്തം മുണ്ഡി"യെന്നു* ആ
ചായ്്യന് ഒട്ടും ക്ഷോഭംക്രടാതെ മവപടി കൊടുത്ത.
ണ്ഡനന്-*മയാ പന്ഥാസ്റ്േ പ്പച്ഛപ്ൃതേ. "(നീ ഏതുവ
ഴിക്കാണു വന്നതു” എന്നാണു ഞാന് ചോദിച്ചതു.)
ശങ്കരന്_( “ഞാന് വഴിയോടാണു ചോദിച്ചതു "" എന്ന്
അത്ഥം കല്ലിച്ചു) ““പന്ഥാസ്ത്വാം കിമബ്രവീല്
(വി നിന്നോടു” എന്തുപറഞ്ഞു?)
ലം ളയ ട്ത്വന്മാതാരണ്ഡേ
താഹ" (നിന്െറ അമ്മ കലടയാണെന്നുപറഞ്ഞു.)
ശങ്കരന്-_( “നിന്െറ അമ്മ കലടയാണു" എന്നു മണ്ഡ
നനോട വഴിപറഞ്ഞതായി കുടിച്ചു") * പമ്ഥാസ്ത്റ
ന്മാതഗീലവിത്*"” (വഴി നിന്െറ അമ്മയുടെ ശീലം
അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടു.) ്
മണ്ഡനന്--- (വീണ്ടം ക്രോധം വളന്നര) “കിമു സുരാ പീ
താ?" (രീ മദ്യം കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ?)
70.
ശങ്കരന്. (മല്ലം പീതവള്സ്റ്റമാണോ"" എന്ന അത്ഥം ക
ളിച്ച്) “നഹി, നഹിം ശ്വേതാ." (അല്പം, അല്ലാ,
വെള്ള ന!റമാണ്ഞ്.)
മണ്ഡനന്.-* കഥയി നസ്കറേ തദവണ്ണപരിചയഃ?"(യ
തിയായ നീ മദ്യത്തിന്െറ വണ്ണും എങ്ങിനെ അ
റിഞ്ഞു?)
ശമംരന്_മമ വള്റുപരിചയഃംതവ തു രസപരിചയഃ"
(എനിക്കു വന്റുപരിചയമുണ്ടു”; നിനക്ക് അതിന്െറ
രസപരിച്യ്ംതന്നെയണ്ടു”.)
മണ്ഡനന്..“ വിപരിതാനി മത്തോ ജാതോയം കളഞ്ജാ
ശീ ഭാഷതേ." [കവപ്പൂതിന്നു മത്തനാസ്റ്ീന്ന ഇവന്
വിപരീതവാക്കുകഠം പറയുന്നുവല്ലോ.)
ശങ്കരന്__(മത്തോജാതോയം എന്നതിന്നു" എന്നില്നി
നുണ്ടായ ഇവന് എന്നു് അര്ത്ഥം കട്ലിച്ചു) “ത്വ
ത്തോജാതർ കളഞ്ജാശി! വിപരീതാനി ഭാഷതേ."”
(നിന്നില്നിന്നുണ്ടായ കറപ്പൂതീനി വിപരീതങ്ങറം
പറയന്നവല്ലേ$)
: മണ്ഡന൯__കഴുതയ്യു,പോലും ദുവ്ൃഹമായ കീറന്തുണി
നീ ധരിക്കുന്നുണ്ടല്ലേോ. അങ്ങിനെയുള്ള നിനക്ക്"
കുടുമയും പൃഞ്ഞലും മാത്രം ഭാരമായതെങ്ങിനെ?
ശജംരന്__നിനക്ക്” ഏററവും ദുവൃഫമായ കന്ഥയെ
ഞാന് വഹിക്കുന്നതു ശരിതന്നെ. എന്നാല്, നി
വഫിച്ചിരിക്കുന്ന കുടുമയും പൃണ്ആലും ശ്രുതിക്ക്
ദുര്രമാണെന്നു നീ അറിയണം. |
മണ്ഡനന്__.നിന്െറ ബ്രദ്മനിഷ്ഠ കേമംതന്നെ. ഭായ്്യയെ
സംരക്ഷിക്കുവാന് കിലും നി ഇത്ര വളരെ
ശിഷ്യന്മാരെ നയിക്കുന്നതെങ്ങിനെ?
ശമ.ര൯---നിന്െറ കമ്മനിഷ്ഠു എല്ലാവക്കം അറിയാം.
ഗുരുശുശ്രഷസ്ത്്യ ശക്തിയില്ലാത്ത ന്! സമാവ്ൃത്ത
71
നായ്ക്ക് നീര: പെണ്ണുങ്ങളെ സേവിക്ഷുന്നവനാണല്ലോ.
മണ്ഡന൯-_സ്റ്രീയുടെ ഗര്ത്തില് വസിച്ചു. സ്റ്റിയെ
കൊട്ടു വളന്നവന്ന നീ സ്റ്്രികളെ നിന്മിക്കുകയാല്
നിന്നെപ്പോലെ കൃത്യ ആരുണ്ട്?
ശ്കരന്__സ്റ്രീയോനിയില് ജനിച്ചു", സ്റ്ര്യുടെ സ്ത്ത൦-
പാനാചെയ്ത്ു വളന്ന നീ വെറ ക്ൂൂററനെപ്പ്യോലെ
അവരില് ത്തന്നെ ക്രീഡിക്കുന്നു.
മണ്ഡനന്---നി! അഗികട്െ കൃദ്വാസനാചെയ്ത്കുയാല്
വീദഹത്ചൃക്ക* ആളായി രിക്കുന്നു.
ങ്കുരന്__പരമാത്മാവിനെ അറിയായ്ക്കുയാല് നി ആത്മ
ഹസ്പ്യയെന്ന പാപ്പ ചെയ്തുവനാണു്.
മണ്ഡനന്-(വാദമുഖത്തെ തിരിച്ചുകൊണ്ടു”) നീ ദവാര
പാലകന്ത്മാരെ വഞ്ചി യു" ചോരനെപ്പോലെ ഇങ്ങോ
ട്ട്” എങ്ങ കടന്നുവന്നു?
ശങ്കരന്.ടിക്ഷുക്കഠംക്ക്* ആക്ദം അന്നംകൊടുക്കാതെ
ഒളിച്ചിരുന്നു" തിന്നുന്ന കളള നാണ്ഞ്: നി! അല്ലേ?
മണ്ഡനന്__എനിക്കു് കമ്മത്തിന്നു കാലമാകയാല് മൂര്ഖ
ടു നിന്നോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കവംന് തത
മമ ലി
ന്ത്യ നിന്െറ വാക്കുകൊ
ണ്ട" നിന്െറ പാണ്ഡിത്യം വെളിപ്പെട്ട.
'മണ്ഡനന്-_അതേ. ഞാന് യതിഭംഗത്തിന്നുതന്നെയാ
ണു: ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നതു്.
ശങ്കരന്.__യതിയില്നിന്നു് നിനക്ക ഭംഗമുണ്ടാകേണ
മെന്നോ?
മണ്ഡനന്൯__അധി കവ്വസംഗം നിര്ത്തു. ആ ബ്രമ്മം
എവിടെ? ഈ ദുര്ബുദ്ധി എവിടെ? ഇയ രം
ഈ സസ്താസംപോലും! മിഷ്കാന്നം ഭജിക്കുവാന്
; കൊതിക്കുന്ന കപടയോഗികമുടെ വേഷമാണിത്.
72
ശത്കരന്_ആ സ്വറ്റും എവിടെ? ഇര ദുര്വ്ൃത്തികഠം എ,
വിടെ? കലികാലത്ത് അഗ്നിഹോത്രംപോലും! കാമ
ലീലയ്യ്യായി കൊതിക്കുന്ന കപടകമ്മികളുടെ വേഷ്മ
മാണിത്തു്.
ഇയ്യകാരം മണ്ഡനനും ശങ്കരനും തമ്മില് വാക്കല.
ഹംതുടങ്ങിയപ്പോഠം, ജൈമിനിമഹഷി അവക്ീിടയില്,
മന്ദസ്തിതത്തോടെ രസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാല്, വേ
ഒവ്യസേന് ആ കലഫത്തെ വദ്ധിക്കുവാ൯ വിട്ടില്ലാ. അ.
ദ്ദേഹം വിശവരൂപനായ മണ്ഡനമിശ്രനോട്ട" ഇങ്ങിനെ.
പറഞ്ഞു...
പൃജ്യനായ മഹാത്മാവാണ് ഈ സസ്ത്രാസി. ഇ.
ദ്ദേഫത്തോടു” ഇങ്ങിനെയുള്ള ദുവ്യാഭ്ഭകേഠം പറയുന്നതു ശ
ഭരിയല്ലാ, കാരുണ്യത്തോടെ മഹാവിഷ്ണു ഇവിടെ എഴുന്ന.
ഭൂളിയിരിക്കയംണെന്നു . സങ്കഷ്ടി ച്ചുകൊണ്ടു' ഇദ്ദേഹത്തെ
സല്ക്കരിക്കയാണു ചെയ്യേണ്ടതു."
ഇതുകേട്ടപ്പോഠം മണ്ഡനന്െറ കോപം ശമിച്ചു.
അദ്ദേഹം ശങ്കരാചാദ്യന്നെ വിനയപൂവ്വം പൂജിച്ചു”, താന്
നല്കുന്ന ഭിക്ഷയെ അംഗീകരിക്കേണമെന്നു' അപേ,
ക്ഷിച്ചു.
ശമ്ര൯_ഞാന് വാദഭിക്ഷഷ്ല്യായിട്ടാണട" ഇങ്ങോട്ട പോം.
ന്നിരിക്കുന്നതു്. വാദത്തില് ഞാന് പരാജിതനാ
കന്നതായാല് അങ്ങയുടെ ശിഷ്യനായി ക്കൊമ്ളാഠ-
അഥവാ. അങ്ങയാണു് വാദത്തില് തോല്ലുന്നതെ
കില് അങ്ങു" എന്റെറ ശിഷ്യനാകണം. ഇങ്ങിനെ
പന്തയം നിശ്ചയിച്ചു" നമുക്കു പരസ്സ്രരം സംപ്രീതി
യോടെ വാടിക്കാം. അഞ്ആ്” എനിക്കു തരുവാന് വി
ചാരിക്കുന്ന അന്നകൈക്ഷ്യത്തില് ഞാന് പ്രീതികൊ
ള്ജുന്നില്ലാ. വേദാന്മമാരറ്റൃത്തിന്നു വിഷ്ലാരം വരു
78
ത്തേണമെന്നല്ലാതെ വേറെയൊന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്ന.
വനല്ലാ ഞാന്, സവ്യശോകങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്ന.
തിന്നു ഇതൊന്നല്ലാതെ വേറെ മാര്ഗ്ഗമൊന്നും.
ഞാന് കാണുന്നില്ലാ. പ്രതിവാടികളെ യെല്ലാം ജയി.
ച്ചു" ആ മാര്ഗ്ഗത്തെ ലോകത്തില് സുഗമമാക്കിത്തീ.
ക്രവാനാണു ഞാന് പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു'. ഒന്നു.
കില്, അങ്ങു ഏനെറ മതത്തെ അനുസരിക്കയോ.
അല്ലെങ്കില് വാദിക്കുവാന് വരികയോ വേണം.
വാദിക്കാതെതന്നെ തോറവവെന്നു സമ്മതിക്കുന്നതാ
യാല് അത്തും സന്തോഷം തന്നെ,
മണ്ഡനന്൯__സാക്ഷാല് തആടിശേഷ൯തന്നെ എതി ത്വ
ന്നാലും തേറേവലെന്നു ഞാന് പിന്മാവന്നതല്ലാ..
ത്രതിവിഹിതമായ സിദ്ധാന്തത്തെ വെടിഞ്ഞു വേറെ
മതത്തില് സംഭ്ൂമിക്കുന്നവനല്ലം ഞാന്. എപ്പ്യോഴാ.
ണു സമത്ഥനായ ഒരു പണ്ഡിതന് എന്നോടു വാടി
ഒദവാന് വരുന്നതെന്ന് ആശയോടെ വളരെ നാളാ.
തി ഞാന് കാത്തുകൊണ്ടിരിക്കയാണു്. ആശില്ലതു
പോലെ വിജയം എന്റെറ അടുക്കലേക്ക്” ഇതാ
സ്വയം വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്നാല്, ഇനി
നാം തമ്മില് വാദം നടക്കട്ടേ. ശാസ്ര്ങ്ങളില് ഞാന്.
ചെയ്യുന്ന ഉദ്മത്തിന്നു' ഇപ്പൊഴാണു ഫലകാലമാ.
യതു". സ്വയമേവ സമീപത്തേക്കു പീയൂഷം വന്നു.
ചേരുമ്പോഠം അതിനെ ആരെമംലും നിരാകരിക്കു.
മോ? മീമാംസകനായ ഞാന് കാലകാലനെപ്പയോലും.
ഇല്ലാതാക്കുവാന് ശക്തനാണ്ഞ്. ദുരാത്മാക്കളുടെ ഗ
വ്കാന്തു രത്തിന്ന കുഠാരമായിം ശാസ്ത്രരാനസാരിയം
യി, കീത്തനീയമായുള്മ എന്െറ പ്രസംഗം അങ്ങു
കേട്ടിട്ടില്ലാ. എത്രകാലമായി ഞാ൯ വാദമ്മിന്നു
[0
കൊതി ച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു! ഒരാളും എന്നെ ഇതേ
വരെ വാദേത്തിന്നു വിളിച്ചിട്ടില്ല. ഇപ്പോഠം അതി
ന്നെനിക്കു യോഗമുണ്ടായി, അങ്ങയോടു വാടിക്കു
വാന് ഞാന് സന്നദ്ധനാണ്, തോററതും വെന്നതും
ആരാരാടെനന്നു നിശ്ചയിക്കുവാന് മിടുക്കുക്രടിയ ഒരു
മധ്യസ്ഥന് നമുക്കു വേണം. അല്ലെങ്കില്, നമ്മുടെ
വാദം നിഷ്*ഫലമായിട്ടേ കലാശിക്കയുള്ള. വാദ
ത്തില് പ്രതിഇടതയെന്താണെന്നം, പ്രമാണമെന്താ
ണു വേണ്ടെതെന്നും, ആരെയാണു മധ്ൃസ്ഥനാകേണ്ട
തെന്നും അങ്ങു” പറയണം. ഞാന് ഗ്ൃഡാസ്ഥനം
അഞ്ജു" ഭിക്ഷുവുമാണ്ട്, നാം തമ്മില് ഒട്ടം പിണ
ങാതെ പന്തയപ്രകാരം സൌരമുഖ്യുത്തോടെ വാദി
ക്കണം. ഇങ്ങിനെയുള്ള വാദത്തിന്നു തരമായതില്.
ഞാന് ധസ്ത്രനായി, ഏതായാലു്ച' നാം തമ്മില്
വാദം തുടങ്ടുന്നതു നാളെയാവാം. ഇപ്പം മാധ്യ
ഫ്മികുകമ്മങ്ങം നടക്കട്ടേ.
അങ്ങിനെയാവാമെന്ന ശങ്കരാചാദ്റന് സമ്മതിച്ചു.
മധ്യസ്ഥനായി വത്തിക്കുന്നതിന്നു മണ്ഡനന് ചെയ്തു അ
ചേക്ഷയെ ജൈമിനിയോ വ്യാസനോ കൈക്കൊണ്ടില്ലാ.
മണ്ഡനനെറ ഭായ്റ്യയായ ഭാരതിയാണു മധ്യസ്ഥയാകു
വാന് യോഗ്കയെന്ന്* അവര് പറഞ്ഞു.
അനന്തരം വ്യസേന്, ജൈമിനി ശങ്കരന് എന്നീ മു.
ന യോഗികളേയും മണ്ഡനന് വിധിപോലെ പൃജിച്ചു.
എല്ലവരും ഉരണുകഴിഞ്ഞു' അച്ഛം വിശ്രമിച്ചതില്പ്പി
ന്നെ അവരവരുടെ സ്ഥാനത്തേക്കു മാറി. ജൈമിനിയും
വ്യാസനും മറഞ്ഞു. ശങ്കരാചയ്യ്യേന് രേവാനദീതീരത്തില്
ചെന്ന്” ആ രാത്രി ശിഷ്യസ്മേതം കഴിച്ചു.
75
വ്രഭാതമായവ്പ്യോഠം ശങ്കരന് പൂവ്യാഡാകമ്മമെല്ലാം.
ആചരിച്ചു" മണ്ഡനമിത്രനോടു ക്ഷവാനായി ശിഷ്ട
ന്മാരോടുക്രടി! അങ്ങോട്ട ചെന്നു. മന്നേല്ല്യടപോലെ
അവിടെ അപ്പയോഠം പണ്ഡിതമഫാസഭ ക്രടിയിരിക്കയാ
ണ്. അതിന്െറ മധ്യത്തിലായി ശങ്കരന് ഉപവിഷ്ഠ
നായി. ഭത്താവിന്െറ നിയോഗംപോലെ മധ്യസ്ഥ.
സ്ഥാനത്തെ ഭാരതി വഫിച്ചു. കുടനെ ശഭംരാചായ്കയനും.
മണ്ഡനമിശ്രനും തമ്മില് വാദംതുടങ്ങി.
ശങ്കരന് ബ്രദ്മം ഏകമാണു. സപ്പിദാനന്ദമായ ബ്രവമം
ജീവവത്മാക്കഠംക്ടുള്ള അജ്ഞാനത്താല് ആവൃതമായ
വ്രപഞ്ചസ്വരൂപേണ കാണ്ടന്നു. മുത്തുച്ചിപ്പിയെ
വെള്ളിയുടെ രൂപത്തില് കാണുന്നതുപോലെയാണ.
തു്. ജീലബ്രദ്ൈക്യജ്ഞാനത്താല് അജ്ഞ:നം
നഗിക്കബോംം പ്രപഞ്ചസ രൂപമായ തോന്നലും
അകുന്നുപോകും. അപ്പോം സ്വത്മോവില്ത്തന്നെ.
സവ്്യവും ലയിച്ചു: ആത്മാവു് ബ്രരമമാതൂമായി ഗേ
ഷിക്കും. ഇര സ്ഥിതിതന്നെയാണു' മോക്ഷം. ഇതി
നനു പ്രമാണം (തൂതിമസ്ത്രകമായ വേദാന്തമാണു". ഇ
വാദത്തില് ഞാന് തോപ്ലയുകയാണെങ്കില് സസ്ത്ാസ
ത്തെ വെടിഞ്ഞു” കാവിമുണ്ടു കളഞ്ഞു" വെള്ളമുണ്ടു്
ഉടുത്തുകൊള്ളാം, ജയം ആക്കെന്നു ഭ:രതി നിശ്ച.
യിക്കുന്നതു” എനിക്കു സമ്മതമാണ്ട്.
മണ്ഡനന്-_ശബ്ദുത്തിന്നു ചിഭാത്മാവില് എത്തുവാന്
ശരക്തിയില്ലായ്ക്കുകൊണ്ടു", ശബ്ദുമയമായ വേദാന്തം
ആ പരമാത്മാവി നെറ കായജ്യയത്തില് പ്രമാണമാക
യില്ലാ. വാകൃബോധിതങ്ങളായ പ്രപഞ്ചകായ്യയങ്ങ.
ളിലെല്ലാം വേദത്തിലെ പൂധ്വഭാഗം പ്രമാണമാകും.
കാഠ്യഡ്വപഞ്ചത്തില് മാത്രമേ ശബദശക്തി എത്തുക.
76
യുള്ളൂ. അതിന്നുപ്പൂറം കടക്കയില്ലാ. കമ്മങ്ങറം ചെ
യ്ക് മുല്കൃഷ്ുന്മാരായവക്ഷ അതില്നിന്നുതന്നെ മോ
ക്ഷം നേടാം, ലേംകത്തില് ജീവികറംക്കെല്ലാം ജന്മം
വസാനത്തോളം കുമ്മം അപേക്ഷിതമാണു'. അതു
കൊണ്ടു" കമ്മകണ്ഡേത്തിന്നാണു് വേദാന്തത്തിന്നല്ലാ
പ്രംമാണ്യം. ഈ വാദത്തില് ഞാന് തോല്ലുന്നതം
യാല് ഗ്ൃഫസ്ഥാത്രമത്തെ തൃജിച്ചു' സന്്രാസത്തെ
സ്വീകരിച്ചകൊള്ജാം. പരാജിതന് ജേതാവിനറെറ
ആത്രമത്തിലേയ്മുയ മാറണം.
ഇവ്യകാരം ഇരുവരും പ്രതി ജ്ഞചെയ്ത' ജയകാംക്ഷി
കളായി വാകസമരത്തിന്നിറങ്ി. ,, മധ്യസ്ഥയായ ഭാരതി
അവരുടെ കണ്ഠങ്ങളില് ഓരോ സൂന്ദരപഷ്ണമാല ചാത്തി
ക്കൊടുത്തു. ആരുടെ കഴുത്തിലുള്ള മാലയാണോ ആട്ടം
വാടന്നത്' ആയാഠം പരാജിതനാണു് ഏന്ന്: ആ ദേവി
അവരെ അറിയിച്ചു: ഗൃഹകാജ്യം നടത്തുവാന് അകത്തേ
ക്ക പോയി. ഗൃഘസ്ഥന്നു ഭോജനവും സന്യാസിക്കു ഭിക്ഷ
യും തയ്യാറാകി ആ ഗൃദിണി യഥാകാലം അവക്ഷ നല്
കുകയെന്നായി. അവരുടെ വാദം നാളൂനാളായി മുടക്കം
ക്രടാതെ നടന്നു. പണ്ഡി തന്മാരെക്കൊണ്ടു സദസ്സ നിറ
ഞ്ഞു. വാദത്തിന്െര് ശെരരവം ഉത്തരോത്തരം വര്ദ്ധി
ച്ചും ഇരുവരും ഏററവും സാപ്രീതിയോടുക്രടിയാണു*
ഇടഞ്ഞത്. പരസ്സരം ജയകാംക്ഷികളായി എതിക്കക
യായിരുന്നിട്ടും ഇരുവക്ം ഒട്ടും ക്രോധമുണ്ടായില്ലാ. മധ്യ
ഫ്റാമായാല്, ഉനണിന്നു കാലമായിയെന്നു ഒത്താവോടും,,
ഭിക്ഷതയ്യ്യാറായിയെന്ന്* ആചാഷ്യ്യനോടും ഭാരതി വന്നു
പറയും.
ഇങ്ങിനെ ടിവസങ്ങറം ചിലതു കഴിഞ്ഞു. ബദ്ധാ
സനന്മാരായി വികസിതമുഖപത്മത്തോടെ പുഞ്ചിരി
77
തൂകി ക്കൊണ്ടു ശങ്കരമണ്ഡണ്മറര് പര്േമര ഖന
കൊണ്ടു" വാദിക്കുന്നു. കൂത്ത്ം തേധ്നാതെ മ്മേല്ലോട്ടു.നാ
കീരകയോം, ദേഹം വിറയ്കയുകരേം; വയ്മക്കയോ അവക്കു
്ടായില്ലഠ.
ഒരുനാഠം പതിവുപോലെ മധ്യത്തില് ഭാരതി
'ചെന്നുനോക്കിയപ്പോഠം, മണ്ഡനമിത്രന് ചാത്തിയിരുന്ന
മാലേയ്ക വാട്ടംതട്ടിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു. തന്െറ ഭത്താ
(൮ പരാജിതനായിയെന്നും, പ്രതിജഞ്പ്രകാരം അദ്ദേ
ഹം സന്പ്യാസിയായിയെന്നും നിശ്ചയിച്ചു, “നിങ്ങറംക്കു
അണ്ടുപേക്കും ഭിക്ഷു, കാലമായി" എന്നു" അവഠം അവ
രെ അറിയിച്ചു. താന് തോറവവെന്നു വിധിയണ്ടായതാ
യി ഭായ്യയടെ ആ വാക്കില്നിന്നു മണ്ഡനമിത്രന് അറി
ഞ്ഞു. ഉുടനെ അദ്ദേഹം ശങ്കരാചായുനെ നമസ്കരിച്ചു”
ങ്ങിനെ ഉണത്തിച്ചു.
അജ്ഞാനികളായ ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കുവാ൯
വേണ്ടി മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനസ്വ രൂപ
നാണ് അങ്ങു. തത്വമസ്യയേധനായ അങ്ങു” വേദാന്ത
വേദ്യമായ ഏകത്വത്തെ, സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങു
അവതരിച്ഛില്ലെയില് ആ ഏകമായ പദം പതിതന്മാ
രായ ഡൈദദ്ധാന്മാരുടെ വാഗന്ധക്രപത്തില് നിപതിച്ചു
നശിച്ചുപോകമായിരുന്നു. സ്വഡ്ലത്തില്നിന്നെന്നപോ
ചലെ മുഡ്ഥനായ ഞാന് ഇപ്പോഠം ഉണന്നിരിക്കുന്നു. സ്വഷ്ക
കാലത്തു അന്യസ്വപ്ലത്തെ കുണ്ട് നിശ്ചയിക്കുന്നതു
പോലെ, വിവേകമില്ലാത്ത മനുഷ്യര് .ലോകാന്മരത്തെ
പ്രംപിക്കുന്നതാണു മോക്ഷമെന്നും ഈ സംസാരത്തില്
വത്തിച്ചകൊണ്ടെ കരുതുന്നു. അവരെ മായയി ല്നിന്നു
'വിമുക്തരായ അങ്ങയുടെ ദാസന്മാര് പരിഫസിക്കുന്നു..
വാസ്തവത്തില്, ഇയ ഭേദവാദികഠം പറയുന്ന മോക്ഷം.
79
നികൃഷ്ടംതന്നെ. ആ മോക്ഷംകൊണ്ടു സംസാരം നശിക്ക:
ല്ലാ. അവിനാശമായ നില്യംണത്തെയാണല്ലോ അങ്ങു"
മോക്ഷ്യമെന്ന കാണുന്നതു്. അങ്ങയില് അളവില്ലാതെയ
കുള മഫത്വംലോകത്തിലെ ശോകങ്ങളെയെല്ലാം നശിപ്പി'
കീദന്നതാണട്. ഞാന് മുഡ്ധതകൊണ്ടു പറഞ്ഞതൊക്കെയും.
അങ്ങ് പൊവത്താലും! മഹഫാപ്രതിഭാശാലികളായ കപി!
ലാദികഠംപോല്പം വേദഭാവം നിള്സ്റയിക്കുന്നതില് മോഫി
തരായിട്ടുണ്ടു്. അതില് മഹാദേവാംശമായ അഞ്ങു മാത്രമേ
വിജയിയായിട്ടുള്ള. അങ്ങയുടെ മുഖേന്ദുവില്നിന്നു' തുത്ഭ.
വിക്കുന്ന വാമിചന്ികയടെ പ്രകാശത്തില് കപിലാദിക.
മൂടെ വാഗന്ധകാരം എങ്ങിനെ നിലനില്ലയം? മഹത്തായ
കാരുണ്യത്തോടെ അങ്ങു” എന്റെറ അടുക്കല് വന്ന്' എ
ന്നെ സംസാരക്രപത്തില്നിന്നു കരയേററിയിരിക്കുന്നു..
ഞാന് പൂയ്വ ജന്മത്തില് കഠിനത പസ്സുചെയ്യവനാണെന്നു*
ഇതില്നിന്നു തെളിഞ്ഞു. അതിനെറ ഫലമായിട്ടാണ്മ്*
എനിക്കു" അങ്ങയോടു. ചേല്ലയുണ്ടായത്ുു്. ഞാന് അങ്ങ
യുടെ വാഗ്ൈഭവത്തെക്കുറിച്ചു' എന്തുപറയട്ടെ! പ്രശാ
ന്മമായ പൂവ്വപബ്പത്തിനെറ അങ്കരമായും, സുശോഭനമാ
യ ദമത്തി നെറ പല്ലവമായം. വൈരാഗ്യപാരിജാതത്തി'
൯൨െറ കോരകുമായം, തിതിക്ഷാവല്ലിയുടെ പ്രസൂനമായും
ആനന്ദപൃഷ്ണ്ണുമായ ശാന്തിയുടെ പൃന്തേനായും, ശ്രദ്ധയുടെ
ഫലമായും അതിനെ വള്റ്ിക്കാം. അതു് അഗസബ്ദ
പുണ്ലങ്ങളാല് എനിക്ക ലഭ് ച്ചും ദേവന്മാക്ട പുരു
ഷാത്ഥത്തേയം,യ. മനുഷ്യക്ട ന്ില്ാണത്തേയും നല്കുന്ന.
തായി; ക:രുണ്യയകല്ലോലമാലയോടുക്രടിയ അങ്ങയുടെ ക
ഭാക്ഷപ്രവഫത്തില് അവഗാഫനം ചെയ്യുവാന് കഴി
ഞ്ഞവന് ധസ്തൃതമ൯തന്നെ. അങ്ങയെക്കറിച്ചു മനസ്സി
ചുണ്ടാകുന്ന ചിന്തയാണു സന്താനശാഖി. തിരുവടി
79
കളില് ആചരിക്കുന്ന തിയാണു നന്ദനം. അങ്ങയെ
ആരാധിക്കുവാ൯ തോന്നുന്നതുതന്നെയാണു കല്ലകവൃക്ഷം.
അങ്ങയുടെ ഗുണവയ്ണ്്ുനയെ മന്ദാകിനിയായും അങ്ങയു
ടെ ദൂഷ്ണിക്ക ഗോചരമാകുന്നതിനെ ദേവലോകമായും
ഞാന് കരുതുന്നു. ഇന്നുമുതല് വേറെ സ്വര്ഗ്ലുമൊന്നും
എനിക്കില്ലാ. കളത്ൂപത്രാദികളെയെല്ലാം ഞാന് വെടി
ഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ പാദപത്മങ്ങറം മാത്രമാണ്
എനിക്കു” ഒരേ ഗതി.” $
ഇങ്ങിനെ ശരണംഡ്യാപിച്ച മണ്ഡനമിത്രനെ ശം
രാചായ്യ്യന് പ്രീതിയോടെ സ്വീകരിച്ചു" അനുഗഹിച്ചു.
ലീട്ടാം അധ്യായം
ഭാരതി.__അഞ്ങു” ഏന്നെ ജയിച്ചിട്ടില്ലായ്ക്കയാല് എന്റെറ
ഭത്താവിനെ പൂണ്ണുമായി വെന്നുവെന്നായിട്ടില്ലാ. പു
രുഷന്െറ അഭ്ധാംശമാണല്ലൊ ഭായ്ക്യം ആതുകൊണ്ടുട
എന്നെക്കടിയും ജയിച്ചിട്ടുവേണം അങ്ങു" ഇദ്ദേഫ
ത്തെ ശിഷ്യനാക്കുവാന്.
ശങ്കരന്._നിന്െറ ഈ വാദം ശരിയല്ലാ. യശസ്വികു
കായ പണ്ഡിതന്മാര് സ്റ്ഡ്ര്ീകളോടു വാദിക്കാ
ണ്ടോ?
ഭാര തി_സ്വപക്ഷരക്ഷയില് താല്പ്പയ്യമുള്ളവന് ത
നെറ മതത്തെ ഖണ്ഡിക്കുന്ന ഏതൊരാളേയും, സ്റ്റ്
യെന്നോ പുരുഷനെന്നോ നോക്കാതെ ജയിക്കേണ്ട
തല്ലയോ? പൂവ്വകാലത്തു ഗാര്ഗ്്ഗിയോടു യാജ്തവല്
]
80
കയും, സുലഭയോടു* ജനകനും വാദിക്കയുണ്ടായിട്ടി
ല്ലേ? അവര് യശസ്വികളല്ലയോ?
ഇതിന്നു ശങ്കരാചായ്കുന്നു" ഉത്തരമില്ലതെയായി. അ,
ദ്ദേഫത്തിന്നു ഭാരതിയോടു വാദിക്കുവാ൯ മുന്നിടേണ്ടിവ
ന്൬. അവര് തമ്മിലുണ്ടായവാദം സന്ധ്യാവന്ദനകാലമൊ
ഴികെ രാവുംപകലുമാഠി പതിനേഴുടിവസംനീണ്ടുനിന്നു.
പതിനെട്ടാം നാളായപ്പ്യോഴെക്കും ഭാരതിക്കു” ക്ഷിണമുണ്ടാ
യി. ശയംരാചായ്ല്യനെ ജയിക്കുവാന് സാധിക്കുകയില്ലെ
ന്ന്” അവഠം അറിഞ്ഞും എങ്കിലും, മറെറാരുവഴിക്കക്ര
ടിയും ത്രമിച്ചുനോക്കേണമെന്നു അവഠംക്കു" വിചാരമുണ്ടാ
യി. ബാല്ൃത്തില്ത്തന്നെ സന്പസിച്ചിരിക്കുന്ന ആചാ
യുന്നു" കാമശാസ്ത്രത്തിൽ പരിചയമുണ്ടാകയില്ലെന്നു കുരു
തി അവഠം അതിലേക്കു വാദം തിരിച്ചു.
ട് കാമകലാസംഖ്യ എത്രയാണ് ₹ അതിന്െറ രൂപ
മെന്തു്? സ്ഥാനമേതു*? പക്ഷദ്വയസ്ഥിതിയെങ്ങിനെ?
സ്റ്രീയിലും പുരുഷന്നിലം അതിന്െറ യോഗം എവ്പകാര
മാണ്ട്?”
ഭാരതിയടെ ഈ ചേദ്ദ്യം കേട്ടപ്പോഠം ആചായ്ക്കന്
പിഷമിച്ചു. “ഞാന് ഇതിന്നു മവപടി കൊടുക്കാതിരു
ന്നാല് എനിക്കു് അല്ലജ്ഞത ഭവിച്ചേക്കും;യ ഉത്തരം പറ
യുകയാണെങ്കില് എന്റെറ സസ്ത്രാസധമ്മത്തിന്നു ക്ഷയമു
്ടാകയം ചെയ്യും" __എന്നിങ്ങിനെ അദ്ദേഹത്തിന്നു ശ
ക്കിച്ചുനില്ലേംണ്ടിവന്നു. കാമശാസ്രരത്തിലും താൻ അഭി
ജ്ഞനാണെങ്കിലും, അത്ത് അറിഞ്ഞിട്ടുള്ള വനാണെന്നു.
വെളിപ്പെടത്തുന്നതു് ലെരകികദ്ൃഷ്ണപ്യാ ധമ്മലോപ
മാകയാൽ, ആ ശാസ്ത്രത്തില് പരിചിതനാകുന്ന
തിന്നു ഒരു മാസത്തെ ഇടകിട്ടേണമെന്ന്' അദ്ദേഹം ഭാര
തിയോടു” അപേക്ഷിക്കയും അവഠം അതു സമ്മതിക്കയു൦
ചെയ്തു.
81
അനന്തരം ശങ്കരാചാജ്യ്യന് ശി ജ്യസമേതം യോഗ
ബലത്താല് ആകാശമാറ്റേണ സഞ്ചരിച്ചതുടങ്ങി. അ
പ്പോഠം അങ്ങൊരു വനത്തില്, കമനീയരൂപനായ ഒരു
രാജാവു മരിച്ചുകിടക്കുന്നതു കണ്ടു. അതിന്നരികേ സുന്ദരി
കളായ രാജപത്തിമാര് ആത്തരായി മുറയിടുന്നു. മന്ത്രി
മാര് കഠിനശോകത്തോടെ കണ്ണീര് വാക്ടന്നു. മൃതനായ
ആ രാജാവു" അമരുകനാണെെന്നും., വേട്ടയ്ക്കായി വന
ത്തില് വന്നപ്പോഠം യട്ടപ്ലുയാ സംഭവില്താണു മരണ
മെന്നും ആചാ്യ്യന് അറിഞ്ഞു. അപ്പ്പോഠം അദ്ദേഹം സ
നന്ദനനോട്ട് ഇങ്ങിനെ അരുളിച്ചെയ്തു:
' “കരു ന്തറിലധികം സുന്ദരിമാരുടെ ഭത്താവായ അമ
അകരാജാവു* ഇതാ, ഈ കാട്ടില് മരിച്ചുകിടക്കുന്നതു നോ
രിള. ഇര രാജാവിന്െറ ശരീരത്തില് പ്രവേശിച്ചു", ഇ
ദ്ദേഹത്തിനെറ പുത്രനെ രാജാവായി വാഴിച്ചതില്പ്പി
ന്നെ യോഗപ്രഭാവത്താല് തിരിയെ വന്നേക്കാമെന്നു
ഞാന് വിചാരിക്കുന്നു. ' സവ്യൂജ്ഞെതയെ പ്രാപിക്കുവാന്
കാമശാസ്രുത്തില്. പരിചിതനാകുന്നതിന്നു” ഇര രാജാവി
൯൪൯൨ പത്നിമാരായ സുന്ദരിമാരുടെ വിലാസസാരസ്യ
്ാംക്ക ഞാന് സാക്ഷിത്വം വഹിക്കയും ചെയ്യ്േക്കാം.?
നന്ദനന്__സവ്ൃജ്ഞനായ അങ്ങേക്കു ലോകത്തില് ആ
ജ്ഞാ തമായി യാതൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും, അങ്ങ
യില് നനിക്കുളള ഭക്തികൊണ്ടു ഞാന് അല്പമൊന്നു
ധരിപ്പി യൊണ്ട്. മുമ്പൊരുകാലത്തു മത്ത്ത്േന്രനെ
സപേരായ ഒരു മഹാത്മാവുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേ
ഫം തന്െറ ശരീരത്തെ രക്ഷിക്കുവാന് ഗോരക്ഷനെ
ശിഷ്യനെ ഏല്ലിച്ചു”, മൃതനായ രാജാവിന്െറ ദേ
ഹത്തില് പ്രദവശിച്ചു രാജഭരണത്തില് ഏപ്പെട്ടു.
ഞു യോഗീദ്ദ്രന്െറനാടുവാഴ്ചയില് സവ്ൃജനത്തിന്നും
ത്രേയസ്സു വളന്ന, യഥാകാലം മഴ പെയ്ത്ുകയുക്ചേ
സസ്യ്ങളെല്ലാം യഥേഷ്ഠം ഫലസമുദ്ധങ്ങളാകയും.
ചെയ്തു, ഇതെല്ലാം കണ്ടു” ഏതോ ഭിപ്യത്മോവു രാ
ജാവിനന്െറ ശരീരത്തില് പ്രവേശിച്ചു പരിശോഭിക്ക
യാണെന്നു മന്ത്രിമാക്ക തോന്നി, അവര് ആടിവ്വൃയ,
നെ വശീകരിക്കുന്നതിന്നു സുന്ദരീരത്തങ്ങളെ നിയോ
ഗിച്ചു. യൃത്ൃഗീതങ്ങളാലും, ശൃഗോരചേഷ്ടകളാലും
അവര് ആ യോഗിയെ കാമാധീനനാകി., അദ്ദേ
ഹം സമാധിയെ വിസ്തരിച്ചു സ്വന്തംനില കൈവിട്ട
വെവം പ്രാകൃതനെപ്പോലെയായി., ഈ അവസ്ഥ
ബുദ്ധിമാനായ ഗോരക്ഷന് അറിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം
ഗുരുവിന്െറ ശരീരത്തെ സൃൂക്ഷിച്ചുരക്ഷിച്ച രാജധാ-
നിയിലേക്കുപോയി. അവിടെ അദ്ദേഹം നടവന്െറ
ജോലിയില് പ്രവേശിച്ചു രാജദാരങ്ങളെ നാട്യവിദ്ല
പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു രാജാവിനെറ പ്രീതിയെ നേടി.
അങ്ങിനെ രാജാവിന്െറ വിശവാസത്തിന്നുപാത്രമാ
യി അടുത്തുക്രടുവാ൯കഴിഞ്ഞ ഗോരക്ഷന് ഒരുനാഥം
അവസരോചിതം ആ രാജാവിനോടു" അദ്ദേഹത്തി
റെറ വാസ്ലുവസ്ഥി തിയെക്കറിച്ച പതുക്കെ പറ
ഞ്ഞു. അപ്പോഴേ യോഗി മുണന്നള്ളു. ഉടനെ, മ
ഹാശേയനായ മത്മ്യേദ്രന് വൈരാധ്യൃത്തി ലേക്കുത,
ന്നെതിരിഞ്ഞു. രാജശരീരത്തെ വെടിഞ്ഞു പൂയ്യ,
ദേഫത്തെ അദ്ദേഹം പ്രാപിക്കയും ചെയ്തു. ഈ
സംഭവംകൊണ്ടു ഞാന് അങ്ങയെ ഖാമ്മിപ്പിക്കുന്ന.
തു", മഹായോഗികഠംപോലും സംസാരത്തി ൯ കാലു.
വെല്ലാൽ ആതില് മുങ്ങി പ്പോകുമെന്നാണു'. വിഷ
യാനുരാഗത്തിന്ന്' അത്രയും ശക്തിയുള്ള തുകൊണ്ട്
നാം അതിനെ ഒന്നുകൊട്ടും അടുക്കരുതു. വിശേ.
83
കഴിച്ചു", അങ്ങു കൈക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉ൪ര്ദ്ധവരേ
തോവ്വതത്തെ അതിലംഘിക്കുന്നതു പാപമാണ്ഞ്,
ഇതത്രയും നല്ലവണ്ണം ആലോചിച്ചിട്ടുവേണം അ
ങ് ഇക്കായ്യയത്തില് ഏപ്പെെടുവാന്. മഫത്തായ ന
മ്മുടെ വ്ൃതമെവിടെ, നി്ദയമായ ഈ കാമശാസ്ത്രമെ
“വിടെ? ശ്രേഡ്യനായ അങ്ങു” കാമശാസ്സ്രുത്തെ സ്വീക
രിക്കയാണെങ്കില് ലോകമെല്ലാം നിലവിട്ടപോയേ
ക്കമല്ലോ. സന്ക്രാസിധമ്മത്തെ ഡ്രകാശിപ്പിക്കവാന്
പതം കൈകൊണ്ടിരിക്കയാണല്ലോ അങ്ങു”. ഇ
; തൊന്നും ഞാന് പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുവേണ്ടാ അങ്ങേക്കു"
അറിയുവാന്. എങ്കിലും. സ്ററേഫംകൊണ്ടും എനി
ക്ക ഇത്രയും പറയേണ്ടിവന്നു. .
ഛങ്കരന്--നി! പറഞ്ഞതു” ഒട്ടും അഡക്തമല്ലാ. എന്നാല്
ഇക്മാദ്യത്തില് ഏന്നെ സംഖെന്ധില്ചള്ള പരമാ
ത്ഥം നി! അറ്ഞ്ഞിട്ടില്ലായ്ക്കുയാല് അതു: ഞാന് പറ
ഞ്ഞുതരാം. ആസക്തിയില്ലത്തേവനില് കാമത്തി
ആ: ഒരിക്കലും നിലകിട്ടുകയില്ലം. അതിലേക്കു
ഗോപികാവല്പഭനായ കൃഷ്ണന്തന്നെയാണു ദ്ദഷ്്ാ
ന്മം. വജ്കോളിയോഗജ്ഞനായ എനിക്കു” ഉദ്ധവ
രേതോവ്രതഭംഗം സംഭവിക്കയില്ലെന്നും അറിയേ
ണ്ടതാണ്. സങുധ്ലം ഒന്നുമാത്രമാണ് സ്വ്യകാമ
ത്തിനേറയും മൂലം. ആ സമമല്ലം ഗോപികാകാന്തു
,നെന്ന:പാലെ എനിക്കും ഇല്ലാത്തതാണു. സംസാ
ദോഷങ്ങളില് എപ്പൊഴും ദൃഷ്ഠിയുള്ള വന്നു സമ്ഃല്ല
ഹീനനാഷ്്രീരാം, സുല്ലമില്ലാത്തവന് സംസാര.
പാശത്താല് ബാ്ധനാകുന്നതല്ലാ. ലോകത്തില്
ഞാന് എന്നതു് ഈ ശരീരമാണെന്നു കരുതുന്നവ
നാരോ, തത്വ ബോധമില്ലാത്ത അവന്നുള്ള താണു
8
വിരിയം നിഷേധവുമെല്ലാം, തത്വമ സിമഹാവാക്,
ത്തില്നിന്നുണ്ടായ ബുദ്ധിയോടെ, വണ്ണ്നാമ്തരമാദിക
“ളില്നിന്സ് അകന്ന്, ജ്ഞ:നസ വരൂപനായ ആ.
ത്മാവാണു” ഞാന് എന്നു ധരിച്ചു", സവ്യൂദാ വേദാ
ത്തത്തില് വിഹരിക്കുന്ന പണ്ഡിതന്നു” വിധിനിഷേ
ധങ്ങളൊന്നും .സ്വീകായ്യ്യമല്ലാ. മണ്ണ്ണകൊണ്ടുണ്ടായ,
ഘടാടികളൊക്കെയം മണ്ണുതന്നെയല്ലാതെ വേറെ.
യല്ലല്ലോ. അതുപോലെ, പരമാത്മാവില്:നിന്നുണ്ടാ.
യ സവ്യലോകങ്ങളും ത്രികാലങ്ങളിലും ആ പരമാ.
ത്മാവുതന്നെയല്ലാതെ വേറെയാകയില്ലാ. ജഗത്തൊ
ക്കെയ്യ മിഥ്യയാണെന്നു മനസ്സില് ഉറപ്പക്ൂടി നിമ്മ.
മനും നിമ്മലനുമായവ൯ കമ്മ ഫലങ്ങളാൽ ബദ്ധ.
ണാവാത്തവനാണു്ം സ്വപ്ലുത്തില് ആചരിക്കുന്ന.
പുണ്യപാപകമ്മങ്ങളുടെ ഫലം മനുഷ്യന്നു ഭജി
ക്കേണ്ടതായി വരുന്നില്ലല്ലോ, ന്ൃറായിരാ ബ്രാവമ.
ണരെ വധിച്ചാലും, അനേകശതം യാഗങ്ങഠം ചെ
്ലാലും താനാണു കത്താവു” എന്ന വിചാരം അല്പം
പോലും ഇല്ലാതെയിരിക്കയാണെങ്കില് അങ്ങിനെ.
യുമ്ള, ജ്ഞാനിയെ പാപമോ പുണ്ലമോ ബാധിക്കു
കയില്ല, പൃണ്യങ്ങളൊന്നും ചെയ്തില്ലായെന്നോം.
പാപങ്ങറം പലതും ചെയ്തുവല്ലോ എന്നോ ട്ടും.
ചിന്തയില്ലാത്തവനാണ്ട്' പണ്ഡിതന്. ദേവേന്ദ്രന്
എന്തെല്ലാം പാപങ്ങറം ചെയ്തു? അതുപോലെ
എത്രയെല്ലാം പുണ്യങ്ങഠം ജനകന്ചെയ്തു; അവക്ക!
വക്കം ആ കമ്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചു കത്തുത്വവിചാരം
ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല് അവര് സംസാരബദ്ധരായി'
ല്ലാ. അതുകൊണ്ടു്, ഈ ശരീരത്താല് ഞാന് കാമ.
ശാസ്ത്രത്തെ പരിശീലിക്കുന്നതുകൊണ്ടു യാതൊരു.
85
മോഷവും എനിക്കു വരുവാനില്ലാ. ശിഷ്കമാ്രൂത്തി
ന്െറ രക്ഷയ്ച്ഛവേണ്ടിയാണു' ഞാന് ഇതില് ഏ
പ്ലെടുന്നതു”.
ഇത്രയും പറയുമ്പോഴെക്കും ശങ്കരാചായ്യയന് ദുരാസദ:
മായ പപ്പതത്രംഗത്തില് ഇറങ്ങി. അവിടെ മനോജ്ഞ
മായ ഒരു ഗഫരം കണ്ടു. അതിന്നരികേ പരപ്പേറിയ
ഒരു പാറയണ്ടു. അവിടെത്തന്നെ നിമ്മലജലം നിറ
ഞ്ഞ ഒരു സരസ്സും കണ്ടു, തീരപ്രദേശത്തു പുഷ്ഫലസ
മൂദ്ധമായ വൃക്ഷങ്ങളെക്കൊണ്ടു” ത തടാകം ശോഭിക്കുന്നു.
കാമകലാജ്ഞാനം സമ്പാദിച്ചു തിരിയെ വരുന്നതുവരെ
ക്ഷം തനറെറ ശരീരത്തെ അപായംത്രടാതെ സംരക്ഷിച്ചു
കൊണ്ടു" ഇവിടെത്തന്നെ പാക്വിന് എന്നു" ആചാജ്യ്യന്
ശിഷ്യന്മാരെ ഏല്പിച്ചു. ുടനെ അദ്ദേഹം യോഗബല
ത്താല് സ്വന്തം ശരീരത്തെ ആ ഗുഹയില്, പരിതൃജിച്ചു
ചിംഗശരീരത്തോടെ രാജാവിന്െറ ദേഫത്തിലേക്കു കട
ന്നു. തന്െറ അംഗുഷ്ടം മുതല്ലയ പത്താമത്തെ രസ്ത്ംവ
രേക്മം, അദ്ദേഹം വായുവിനെ നയിച്ചു ശിരോരന്ധ്യ
്ഞില്ക്രടടി വെളി യിലേക്കു കടത്തി അതിനെ രാജാവി
ന്െറ ശരീരത്തില് ശിരോരസ്ധ്രത്തില്ക്രടടി പാദാഗ്രം വ
രേക്കും ചെലുത്തി. അപ്പ്യോഠം, മുതനായ തത രാജാവി
ന്െറ എല്പ്രദേശം പതുക്കെ ചലിച്ചുതുടങ്ങി, ക്രമേണ
കൈകാലുകഥം ഇളകി, ആദ്യം രാജാവിന്െറ മുഖത്തു
ശ്രീപ്പസരം കഞ്ടു. പിന്നെ, പ്രാണവായു നാസാമാധ്റോ
ണ വെളിപ്പെട്ടു. ഉടനെ കൈകാലുകഠം ഇളകിത്തുട
അനന്തരം കണ്ണ്ണുകഠം തുറന്നു. ഇയക്രമയ്തില് കാ
ബയബലമുണ്ടാ.1. രാജാവു മുമ്പിലത്തെപ്പോലെ എഴുന്നേ
ച്ലുകയും ചെയ്തു മരിച്ചുപോയ ഭത്താവു ജീവിച്ചെഴുന്നേ
ഒറതില് അത്ഭൂതാമോദങ്ങളാല് രാജപത്നിമാര് വിവശ
(രായി. അവരില്നിന്നു ഫഷാരവം മുഴങ്ങി. അവരുടെ
സുന്ദരമുഖാംബുജങ്ങം തെളിഞ്ഞുവിളങ്ങി. സ്ൂ്യ്യോയ
തആആില് വികസിതമായ പത്തങ്ങളു.ം, സാരസങ്ങളുടെ സു
സ്വരങ്ങളും ചേന മനോഫരസരസ്സിനോടു* അവര് സ
ദൂശരായി. രാജാവു് എഴുന്നേററതും, ആ രാജപത്തിമാര്
ആമോടിക്കുന്നതും കണ്ടു് ഏററവും വ്രഹൃഷ്ണരായ അമാ
തൃന്മാര് ലിചിത്രവാടിത്രങ്ങറം മുഴക്കി.
അനന്ധരം ശാന്തികമ്മം ആചരിച്ചു രാജാവ് ആന
ത്തു" ആരോഫണംചെയ്ത്് പരിവാരസഘസ്റരങ്ങളോ
ടടുക്രൂടി ആഡംബരകോലാഫലത്തോടെ നഗരത്തിലേക്ക്”
എഴുന്നമ്ളി. അദ്ദേഹം രാജധാനിയില് നിരാമയം പ്പ
വേശിച്ച്” രാജചൃജിതനായി മന്ത്രികളോടുക്ൂടി നാട
ഇങ്ങിനെ ശങ്കരാചയ്ജ്യേന് രാജാവായി വാഴ്ചമ്മോഠം
അദ്ദേഫത്തെക്കറിച്ചു മന്ത്രിമാക്കിടയില് ശങ്കയുണ്ടായി
&മൂതനായ താജാവു് പ്രജകളുടെ ഭാഗ്യവൈഭവ
ത്താല് ജീവിച്ചെഴുന്നേററതില് പ്പിന്നെ പണ്ടത്തെപ്പോോ
ലെയല്ലാ നില. ദിവ്യമായ സല്ഗു ണോദയംകൊണ്ടു" ഇ
ദ്ദേഹം ഏററവും പ്രകാശിക്കുന്നു. അത്ഥികഠംക്കേവക്ടം
യയാതിയെപ്പയോലെ അത്ഥം നല്കുന്നു. ' ഗീഷ്ണുതിയെ
പ്പോലെ അത്ഥജഞഞനായി ഇദ്ദേഹം വാടിക്കുന്നു. ശത്രരാ
'ജാശന്മൊരെ അജ്ജുനനെപ്പപോലെ മുടനുടന് ജയിക്കുന്നു.
ശര്വ്വനെപ്പ്ോോലെ സര്വ്വകാഷ്യയജ്ഞനായിട്ടാണ് ഇദ്ദേഹം
വിളങ്ങുന്നത്. ഗുരുതരങ്ങളായ സല്ഗൂണങ്ങറം നിറ
ഞ്ഞു പരമാത്മാവിനെപ്പപോലെ ഇദ്ദേഹം പ്രകാശിക്കുന്ന
തരമുണ്ട്. ട്ൂതുടേദംക്രടാതെ വൃക്ഷവൃന്ദങ്ങളെ ല്ലാം പുഷ്ണു
ഫലസമൃദ്ധമായി വത്തിക്കുന്നു. കറക്കുന്ന പത്തുക്കളില്
നിന്നു മുമ്പിലത്തെക്കാഠം ഇപ്പ്യോഠം പാല കിട്ടുന്നുണ്ടു'..
87
വേണ്ടുന്നകാലത്തെല്ലാം ശരിക്കിപ്പോോറം മഴപെയ്ത്തുടങ്ങി
“യിരിക്കുന്നു. ഭൂമിയെങ്ങും സസ്യാഡ്യമാണിപ്ലേോറം. സവ
ജനങ്ങളും സ്വധമ്മനിരതരാഷ്ക്കീന്നിരിക്കുന്നു. കലികം
ലം ദോഷപൂള്ട്റമാണെന്നിരുന്നിട്ടും., ഈ നാട്ടിലെ ഇപ്പോ
ത്തെ സ്ഥിതി ത്രേതായുഗത്തെക്കാഠം ഗുണം ക്രടീട്ടാണ്ട്'.
അമംഗളമായി യാതൊന്നും ഒരിടത്തുമില്ല. ഇതെല്ലം
കാണുമ്പോഠം; ഐശ്വര്യനിധികായ ഏതോ മഹാത്മാ
൮ നമ്മുടെ രാജാവിന്െറ ശരീരത്തില് പ്രവേശിച്ചു. ശോ
ഭനമായി നാടുവാഴുകയാണെന്നു നമുക്കു നിശ്ചയി. ണ്ടി
യിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു സല് ഗുണാലയമായ ഈ 2ഹാ
പുരുഷന് ഇനി പുറ്ദേഫത്തെ സ്വീകരിക്കാതിരി കണ്ട
തിലേക്ക നാം നല്ലവണ്ണം കരുതലോടെപ്രവക്തിക്കബം."”
ഇങ്ങിനെ അവര്തമ്മില് ആലോചിച്ചു”, വല്ലെട
ത്തും. വല്ല ശവവും കിടക്കുന്നതുകണ്ടാല് അതിനെ നിഗ
തം ചെന്നെടുത്തു” ഉടന് ദഫിപ്പിച്ചകളയേണമെന്നു കിം
രന്മാരെ നിയോഗിച്ചു” എല്ലാ ടിക്കിലേക്കും അയച്ചു.
' രാജവോകട്ടെ, രാജ്യപരിപാലനകമ്മം മന്ത്രിമാരെ
ഏല്പിച്ച്, കല്യാണാംശിമാരോടുക്രടി രമിച്ചു”, അനന്യസു
ചഭങ്ങളായ വിഷയസുഖങ്ങളെ നിര്ബ്ബാധം കജിച്ചുവാ
ണം. ആ മ്രിഡയില് അസ്ത്ഭാവനയൊന്നുംക്രടാതെ ൨൦.
കീദകഠംക്കെത്താത്തതാല പരമാനന്ദം അദ്ദേഹത്തിന്നുണ്ടാ
യി, വാത്സ്യായനസൂത്രം ഭാഷ്യയത്തോടെ അദ്ദേഹം പഠി
ക്കയും, കാമശാസ്ത്ര സംബന്ധമായി ന്തൃതനാര്ത്ഥഗര്മായ
അിബന്ധം അദ്ദേഹം രചിക്കയും ചെയ്തു,
ഒമ്പതാം അധ്യയേം
ശജംരാചാജ്യ്യനെ റ ശരീരത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്െറ ശി'
ഷ്യൃന്മാര് ശ്രദ്ധയോടെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു നാറംകഴിച്ചു.
അക്കാലത്തു" അവര് പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഗാനങ്ങളുടെ.
അത്ഥസംക്ഷേപം താഴെ കാണി ച്പതുപോലെയാണ്
എടോ, മുഡ്ഥമതേ, നീ എപ്പൊഴും ഗോവിന്ദനെ.
ക൫ൂജിക്കുക. പണം നേടിവെക്കുവാനല്ലം നീ എപ്പൊഴും
കൊതിച്ചുകൊണ്ടു കഴിയേണ്ടതു". ലോഭമോഫങ്ങളില്ലം
ക്ത ബുദ്ധി നിനക്കുണ്ടാകുവാന് നീ സദാ പരിയ്മമിക്ക
ണം. കലോചിതമായ തൊഴിലുകഠംചെയ്ത് അതില്
നിന്നു കിട്ടുന്ന ധനംകൊണ്ടു നി സംതൃഘ്നാകണം. കാമാ
ീനനായി നീ ഉഴലരുതു'. രക്തമാംസാസ്ഥികളാലുള്ള.
ശരീരത്തില് കാമമോഹിതനാകവാന് യാതൊന്നുമില്ലെന്നു.
നീ അറിയേണ്ടതാണ്ട്. താമരയിലയിലെ തരളമം
'ബ നീത്ത്ുള്ളിയെന്നപോലെ ഈ ജീവിതം തീരെ ചപല
മാണു്. രോഗത്താലും ഗവത്താലും സവലോകവും വശം
കെട്ട് ശോകഫതമായ്ക്കീന്നിരിക്കുന്നു. ഇതില്നിന്നു രക്ഷ്
കിട്ടുന്നതിന്നു ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കുകമാത്രമാണു മാര്ഗ്ഗം.
ധനംനേടുവാന് ശക്തിയുള്ള. പ്പ്യോഠം മാത്രമാണു” നിന്നേം
ടു പുത്രമിതതങ്ങറംക്കെല്ലാം സ്ന്റേഹമുണ്ടാകുക. ഒന്നിന്നും
കഴിവില്ലാതെ വൃദ്ധനായി സ്വഗ്ൃഫത്തിന്നുള്ളില് നരച്ച
കുരച്ചു കഴിയുമ്പോഠം നിന്നെ ആരും പരിഗണിക്കുവാന്
തൂണ്ടാകയില്ലം. നിന്നെക്കുറിച്ചു" അന്വേഷണംപോല്ും
ആശ്ദം ഉണ്ടാകുന്നതല്ല. നിന്െറ ശരീരത്തില് പ്രാണ
ഓമുമു കാലംവരെ മാത്രമാണ് നിന്െറ കശലത്തെപ്റു
89
ററി ആളുകഠം ചോടിക്കുക. ദേഫത്തില്:നിന്നു ജീവന്
നീങ്ങിയാല് നിന്നെ നിന്െറ ഭാജ്യ്യപോലും പേടിക്കും.
അതുകൊണ്ടു" അത്ഥം അനത്ഥമാണെന്ന നിന്െറ മന
ത്രില് എപ്പൊഴും തറപ്പുണ്ടാകണം. അല്പമെങ്കിലും സുഖം
അത്ഥത്തില്നിന്നു കിട്ടുവാനില്ലാ. പുത്രനെപ്പ്യോലും ധന
വാനു പേടിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇതു” എഅ്ആമുക്ള അനു.
ഭവമാണ്്. ഗോവിന്ദഭജനമാണു' ഭയംനീിങ്ങുവാനും സുഖം
പൊഞ്ങവാനും ഒരേ വഴി.
“വോല്യയകാലത്തു മനുഷ്യന്നു ലീലയിലാണു* ആസ
ലി ി
ക്തിയെല്ലാം. ചോരത്തിളവ്വു ള്ള യെരവനത്തില്അവന്ത.
രുണിഷില് അനുരക്തനാക്ക്ുറരുന്നു.. വാര്ഭ്ധക്യമായാല് ചി
ന്തയിലാണു്' അവന്െറ മുഴുവന്. പരബ്രദ്മത്തില്,
ആമ്ടം സക്തികാണുന്നില്ലാ. ആരാണു നിന്െറ ഭായ്യര്
ആരാണു നിന്െറ പുത്രന്? ആരുടെയാണു നീ? എവിടെ.
നിന്നാണു നീ വന്നതു്? ഇര സംസാരം ഏററവും വിചി:
ത്രംതന്നെ! ഇതില് നീ ഭ്രാന്തനാവരുതു്! നിനേറയുപ
നിനക്കുക്ള തി നേറയം തത്വത്തെ നീ! ചിന്തിച്ചറിയണം.
സാധുസംസര്ഗ്ലുത്താല് നിസ്സ്റംഗനായ്ത്കീരാം. നിസ്സംഗ
നായാല് മോഫം നശിക്കും. മോഫമകുന്നാല് നിശ്ചല
തത്വം വിളങ്ങും. നിശ്ചലതതവവ്വകാശത്താല് ജീവ
വക്തി ഭവിക്കയും.ചെയ്യം.
യെരവ്വനകാലം കഴിയന്നതോടക്രടി കാമവികാര
്ങളൊക്കെയും അടങ്ങും. നീരമില്ലാതായാല് കാസാര
മുണ്ടോ? വിത്തമൊക്കെയും നശിച്ചാല് പരിവാരങ്ങളെ
ല്ലാം അകലും. തത്വം ഗ്രഫിക്കുന്നതായാലോ, സംസാ
തം നശിക്കും.
' പിത്തമുണ്ടെന്നും ബന്ധുക്കളു ണ്ടെന്നും ബലവീയ്യങ്ങ.
ഉണ്ടെന്നും കരുതി നീ ഗ്വിക്കുരുതു്. കാലം ഇക്കണ്ട.
തൊക്കെയും ക്ഷണംകൊണ്ടു* എടുത്തുകൊണ്ടുപോയേ
90
യീ9൦. ഇന്ത നീ എപ്പോഴും ഓക്കണം. മായാമയമാണു്
ഈ ഡ്രപഞ്ചം. ഇതില് ആസക്തനാവാതെ പരമപദ
ത്തെ പ്രാപിക്കുവാന് നീ ത്രമിക്കയാണു ചെയ്യേണ്ടതു്.
ടിനരാത്രികളും പുധ്വാഹ്നസായാഹനങ്ങളും ശിശിര
വസന്തത്ത്ുകളും ഒന്നിനൊന്നു പിന്തുടന്ന്' പിന്നെയം
പിന്നെയും വന്നുകൊണ്ടു" കാലം കളിക്കുന്നു. അതുയ്ലൃത
യൂ ആയ്യ്റ കറയയകയ്യം ചെയുന്നു. എന്നാലും മനേഷ്യ
നെറ തൃഷ്ണയും നീളംക്രടുന്നതേയുള്ള.
എടോ, ഭ്രാന്താം നിനക്ക്" ആരാണു ഓവു? നിനക്ക്
എന്തിനാണു പണക്കൊതി? നിന്നോടു ഫിതം പറയു
വാന് ഭൂമിയില് ആരുമില്ലയോ? ഇര സംസാരസമുദ്രം
കടക്കുവാന് സജ്ജനസംസര്ഷഗ്ശും ഒന്നമാത്രമാണു കപ്പല്
എന്നു നീ അറിയേണ്ടതാണ്.
മൊട്ടയിട്ടും, മുടിവെട്ടിയും, ജടനീട്ടിയം. പലേ
ട്ടില് കാവിമുണ്ടുടുത്തും നടക്കുന്നവര് എന്തൊക്കെയോ
കാനുന്നവരാണെങ്കിലും,, വേണ്ടുന്നതൊന്നും കാണുന്നവ
രല്ലാ. മുദരപൃരണണത്തിന്നുവേണ്ടി എന്ദൊല്പാം വേഷങ്ങ
കാണു മനുഷ്യന് കെട്ടുന്നുത്തു്!
വയോധികനായി വായിലെ പല്ലുകളെല്ലാം കൊഴി
ഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. നടക്കേണമെങ്കില് ബലത്തിന്നു്
വടിയൂന്നേണമെന്നാണ് നില. എന്നിട്ടും അവന്െറ
ആഗയ്മ്് വൃഭ്ധി യല്ലാതെ ക്ഷയമില്ലം.
മുയില് അഗിയും പിയില് സൂയ്യനുമല്ലാതെ വേ
റെ വല്ല നേട്ടമോ വേറെ വല്ല തുണയോജഇല്ലാത്തവന്. ര്
ത്രിയായാല് തഞുത്തുവിറച്ചുമുഴമ്കംലുകഠം താടിചില് കൊ
ടത്തുകൊണ്ടു കഴിയുന്നനിവ്വസനന്. ഭിക്ഷവാങ്ങുന്നതിന്*
തുള്ള ംകൈമത്രേമാണു' പാത്രം. ഇങ്ങിനെയുള്ള വ൯പോ
ലും ആശയൊട്ടും വെടിയുന്നില്ല.
91
ഗംഗയിലോ സമുഭ്രത്തിലോ ചെന്നു മുങ്ങന്നതുകൊ
ണ്ടു എന്താണൊരുഫലം? ജ്ഞാനമില്ലാത്ത മനുഷ്യക്ട ദാ
നാകൊഴണ്ടാ വ്രതങ്ങറം കൊണ്ടോ ഗുണമൊന്നുമില്ലാ. ഒരു
ന്തൃവജന്മംകെ ്ടുപോല്പം ഇഭ്രട്ടര് സംസാരസാഗരം കു
ടക്ഷവാന് ശക്തരാകയില്ല.
ദേവാലയ സദൃശമായ വൃക്ഷമൂലത്തില് മേവുന്നതും
ഭൂതലത്തില് കിടക്കുന്നതും, മാന്മോലടുക്കുന്നതും, സവ.
ഭോഗങ്ങളെയും സാത്ച്യജിക്കുന്നതും വൈരാഗ്യയലക്ഷണമാ.
സ്. ഇങ്ങിനെയുള്ള. വൈരാശ്ൃത്തിന്ന്* ആളാക്ണ്രീന്ന
ആക്കാണു സുഖമില്ലാതാകുക!
സവ്ൃദാ യോഗതല്പ്പുരനായാലും, ഭോഗനിരതനാ
യാലും വിഷയങ്ങളോടു സംഗമുമ്ളവനായാലും, ഒന്നി
നോടും സംഗമില്ലാത്തവനായാലും ബ്രഹ്മത്തില് ലീ"നമാ
യ മനദ്സ്താടക്രടി യവന് ആരോ അവനാണു സാക്ഷാല്.
സുഖസ്വരൂപന്.
കീഠത്തുണിവല്ലതും ചുററിക്കൊണ്ട്, പുണ്യപാപ:
ങ്ങളിലൊന്നിലും വിചാരമില്ലതെ, ബാലകനെപ്പോലെ
യും മുന്മത്തനെപ്പയോലെയും വത്ഠിക്കുന്നവനാണു യോഗി.
അവന് മനസ്സിനെ സ്വന്തം സ്വരൂപത്തില് അടക്കി,
ക്കൊണ്ടു ചിദാനന്ദത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.
നീ ആത്; ഞാന് ആരു? ഞാന് എവിടെനിന്നു പു
പ്പെട്ടു? എനിക്കു" അമ്മ ആത്; അച്ഛന് ആര് ?_-ഇവ
(യെക്കുറിച്ചു ഗാഡമായി ആലോചിച്ചും സംസാരസ്വരൂ
(പ്രത്തെ ശരിയായി അറിഞ്ഞു”, സവപ്ലത്തിലെ അനുഭവം
പോലെയുള്ള താണ് ഈ ജഗത്ത് എന്നു ധരിച്ചു്, സവ
ത്തെയും നീ പരിത്ൃജിക്കണം.
എന്നിലം നിന്നിലും എവിടെയും നിറഞ്ഞിരിക്കു
ന്നതാണു ചിദാത്മകനായ ഈശ്വരന്൯.. നിനക്ക് ഏ
92
രന്നാടുള്ള അസൂയയും. നിന്െറ കോപവുമെല്ലാം വെ൨.
തെയാണ്. പരമാത്മേസവരൂപത്തെ പ്രഠപിക്കുവാന്
നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നു ണ്ടെങ്കില് സവ്ത്തിലും സമചിത്തനാ
യി നീ സധ്വിദാ വത്തിക്കുക.""
ശങ്കരാചയ്യയേനന്െറ ശിഷ്യന്മാര് ഇങ്ങിനെ പാടിക്കൊ
്ട നിശ്ചി തകാലംവരേക്കും കാത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. സമ
യ തെററിയപ്പ്യോഠം അവര് ശങ്കാകലരായി പരഡ്്രം
ഓരോന്നു പറഞ്ഞുതുടങ്ങി,
ഒരു മാസത്തിന്നുള്ളില് താന് വന്നുകൊള്ളാമെന്നം
നല്ലാ ഗുരുദേവന് നമ്മോട പറഞ്ഞതു". മാസം കഴി
ഞ്ഞിട്ടു: ഇന്നേക്ക്” അഞ്ചവേടിവസമായി. എന്നിട്ടും, സ്വ
ദേഹത്തെ പ്രാപിച്ചു നമ്മെ സനാഥരാക്കുവാന് ഗുരുവി
ന്നു കാരുണ്യമുണ്ടാകുന്നില്ലല്ലോ. നാം എന്താണു ചെയ്ക
ണ്ടത്? എവിടെയാണു നാം ചെന്നു തെരയേണ്ടത്ത്. അ
ദ്േഹം വാഴുന്നത്" എവിടെയാണെന്ന് ആരറിഞ്ഞു? പര
കായത്തില് ഗ്രഡ്ഥമായി പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുരുവിനെ
ഇത ഭൂമിയില് അന്വേഷിച്ചിട്ടു" എങ്ങിനെ നാം അറി
യും? കരോേണ്ലവാരിധിയായ ദേശികന് നമ്മെയെല്ലാം തീ
'രെ കൈവിടുകയാണെങ്കില് നമുക്കു ഗതിയെന്ത്ു്! ഇന്രി
യജാഡ്യങ്ങളേയും മനോമാലിന്ലങ്ങളേയും അകലെ നീ
ഷ്ടി, നാഠംതോവം നവനവാഫ്റ്രാദം വളത്്തുന്ന ഇുരുപാദ
പത്മമല്ലാതെ നമുക്കു വേറെ ശരണമില്ലാ. ദഷ്ടന്മാരെ
വിനീതരാക്കയും, ശിഷ്ടന്മാരെ സംസരാഗ്നിയില്നിന്നു
രക്ഷിക്കയും ചെയ്യുന്ന ജഗദ്വിജയിയായ യോഗീന്ദ്രന്-_
"നമ്മുടെ ഗുരുസവാമി__നമുക്കു മംഗളം നല്കട്ടേ."”
കൂട്ടുകാര് ഇങ്ങിനെ ദീനതയോടെ പറയന്നു കേട്ട
പ്പം ഗുരുമാഹാത്മ്യം ശരിയായി ഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ള. പത്മ
്വാദാഭിധനായ സനന്ദനന് സാന്ത്വനപൂ്യം ഇങ്ങിനെ
പറഞ്ഞു.
സ്റ്റേഫിതന്മാരേ, നിങ്ങംക്ക" ഇര വിഷാദം ഒട്ടം
യയക്തമല്ലാ. നമുക്ക“ എല്ലാവക്കം ഒരുമിച്ചു” ഉത്സാഫ
ത്തോടെ ഗുരുവിനെ അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലാം.
ചേതുസ്സു ചെറവപോലം മടുത്തീടതേ യത്നം
ചെയ്തിടുന്നവക്ില്ല സാധിക്കാതുള്ള കായ്യയംടു
മുടക്കം നേരിട്ടിട്ടും പ്രയത്നംചെയ്തു ചിത്തം
മടുക്കാതമരന്മാരമൃതം കൈക്കലാക്കി
എന്നു നാം ഓത്തുകൊണ്ടു സഖ്ലദിക്കിലം നമുക്കുചെന്ന
തെരഞ്ഞുനോ.ാഠം പരരകായത്തില് ഗ്രൂഡ്ഥമായി വാഴ്ചന്ന
ആചായ്യ്യനെ നമുക്കു കാണുവാന് പ്രയാസമുണ്ടെങ്കിലും.,
അദ്ദേഹത്തിന്നുള്ള ഗുണസഞ്ചയത്തിന്െറ വ്രകാശംകൊ.
ണ്ടു നമുക്ക്" അദ്ദേഹം എവിടെയണ്ടെന്നു* അറിയുവാന്
കഴിയും, നിസ്ണ്രംഗനും മംഗളാശയനുമായ ആ സസ്ത്യാ
“സീന്ദ്രന് കാമശാസ്ര്രം പഠിക്കുന്നതിന്നു രാജീവലോചനാ.
വിഭൂമസ്ഥാനമായ രാജവിഗഫത്തെ പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ടായി
രിക്കണം. നിത്ൃതൂപ്തൂന്മാരില് അഗ്രഗണ്യനായ നമ്മുടെ
ഗുരുദേവന് ഏതു രാജ്യത്തു വാഴുന്നുവോം, ആ രാജ്യത്തു
സവ്ൃജീവികളും രോഗശോകാടിഹീനരായി നിര്വൃതിയോ
ടെ വത്തിക്കുന്നതു കാണാം. അവിടെ തസ്തുരപീഡയു
ണ്ടാകയില്ലാ. സവ്രം സ്വധമ്മനിരതരായിരിക്കും. മേ
ഘം കാലവഷിയാകം, ഭൂമി യഥേല്ലൂം ഫലസമൃദ്ധയാ
യി വിളങ്ങും. അങ്ങിനേയുള്ള. രാജ്യം ഏതെന്നു നോക്കി:
പ്ലെന്നു് അവിടെ നമുക്കു" ഗുരുവിനെ അന്വേഷിക്കാം.
ഇതു” എല്ലാവക്കം സമ്മതമാകയാല്, ഗുരുശരിത
ത്തെ സംരക്ഷിക്കുവാന് ഏതാനും ചിലരെ ഏല്പിച്ചു”.
94
മററക്കുവര് ഗുരുവിനെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടു പുറപ്പെട്ടു.
പലനാടുകളും കടന്നു" അവര് അമരുകരാജയത്തില് എ
ത്തി. മരിച്ചുപോയ രാജാവു വീണ്ടും ജീവിച്ചപ്പയോഠം പൃഥു
വിനേയും ദിലീപനേയംപോലെ ഡ്രശോടിക്കുന്നുവെന്ന്*
ആ നാട്ടുകാര്. പ്രശംസിക്കുന്നതുകേട്ട് ആ രാജാവു തങ്ങ
ളുടെ ശുരുതന്നെയെന്ന് അവക്് വിശ്വാസവും ആശ്വാ
സവൃമുണ്ടായി. തരുണീസക്തനും, സംഗീതത്തില് ഏ
ററവും കൊതിയുള്ള വനമാണ് രാജാവെന്നുകേട്ടു" നത്ത
കഗായകവേഷന്മാരായിട്ടാണ" അവര് നഗരത്തില് പ്ര
വേശിച്ചതു്. ഗാനത്തില് നൈപുണ്ലം ക്രടുന്നവരാണു്
തങ്ങറം എന്ന് അവര് രാജാവിനെ അറിയിച്ചു: അനു
ജഞ്വാങ്ങി തിരുമുഖോകെ ചെന്നു.
പാട്ടകേംക്കുന്നതിന്നു കാന്താഗത്മഭ്ധൃത്തിലാണ്്രം
ജാവ" അപ്പോം ഹ്ഴുന്നള്ളി യിരിക്കുന്നത്. യഥാര്ഫം:
'സല്ല്ാരാകഴിഞ്ഞു" ത്ആ ശായകന്മാരോടു പാടുവാന്
കല്പിച്ചു. അപ്പകാരം അവര് പാടുവാന് തുടങ്ങി.
“അല്ലയോ വണ്ടേ, നിന്െറ സംഗമം വെടിഞ്ഞഫോം,
നല്ലൊരു ശൈലശ്മഗേതേന്നില് നിന്വപുസ്ിനെ
കാത്തിരിക്കുന്ന നിന്െറ ക്രട്ടുകാരതിമാത്ര- .
മാത്തരായ് തവ സംഗമാത്ഥം ഹാ, ഭംഗമാന്രു
പഞ്ചസായക൯തനിക്കിയലും സമയത്തിന്-
'സഞ്ചയത്തിന്നുവേണ്ടി മുദ്വെഴും പ്രപഞ്ചത്തെ
അഞ്ചാതെ വെടിഞ്ഞൊരു ചഞ്ചലംക്രടാതത്ര
സഞ്ചരിപ്പതു നല്ല തഞ്ചമല്ലറിയേണം._"
എന്നിങ്ങിനെയാണ് തആ പാട്ട് ആരംഭിച്ചതു്. പിന്നെ.
അത്തു” ആത്മതത വബോധനത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
95
ടനേതിനേത്യടി വേദവാക്യത്താല് മുത്താമുത്ത.
രാശിയെ നന്നായ് നിഷേധിച്ചുവന്നവസാനം
ഏതുമേ നിഷേധിപ്പംന് സാധിച്ചീടാതെകണ്ടു--
മള്േതിനെ സ്വസ്വരൂപമാകുന്നുവെന്നിങ്ങ്
സല്പ്പുമാന്മാരായുള്ളോരും വില് ധരിച്ചീടു
മപ്പുരമോത്ഥവസ്ത്രവാകുന്നു ഭവാനഫോ!
നി അ നി
ഒര്ഘടങ്ങളാം വിഷയങ്ങളില് തടവെസ്്േ
പൊയ്്ലൊള്ളു മിന്ദ്രിയങ്ങളാകുന്നോരശ്വങ്ങളെ
ദോഷദഗനകശാഘാതേന മനോവൃത്തി-
പാശത്താല് തിരിച്ചുടന് യാതൊരു വസ്തരവിങ്കല്
സല്പ്പ്ുമാന്മരോയുള്ളോര് ബന്ധിച്ചുകൊണ്ടീടുന്നി-
റ്, [॥
യ്യ; ള്ള
ഇക്കളേബരംതന്നില് ശോഭിച്ചുകൊട്ളം ഞാ൯താം-
നക്ടമണ്ഡലത്തിങ്കല് സ്ഥിതനായ്ഭവിക്കുന്നു;ു
അക്കമണ്ഡലംതുന്നില് വാൂഴുമാ ഞാന് തന്നെയാ-
ണിക്കളേബരത്തിങ്കല് സംസ്ഥിതിചെയുന്നവ൯ു
വൃതിഹാരേണ വേദവാടികളായോരേവം
നിതരാം യത്തത്തോടുമേതൊരു തത്വത്തി
എപ്പൊഴും ശ്രദ്ധകൈക്കൊണ്ടറിയിക്കുന്നു നന്നാ.
യവ്പുരമാത്ഥവസ്തരവാകുന്നു ഭവാനഫോം!"
ജയ ഗാനം കേട്ടതോടുക്രടി രാജാവിന്നു കത്തവ്യ
നിശ്ചയമുണ്ടായി. അദ്ദേഹം ഗായകന്മാരെ സമ്മാനിച്ച
യച്ച. അതുകഴിഞ്ഞ അടുത്ത അവസരത്തില്ത്തന്നെ
ശങ്കരാചായ്യയന് ആ രാജശരീരത്തെ വെടിഞ്ഞു ലിംഗശരീ
രത്തോടേ സ്വന്തം ശരീരത്തിലേക്കായി, അതു വെച്ചിരി
96
ന്ന പ്വത ഗുഹയെ പ്രാപിച്ചു. അപ്പോഠം അവിടെ
തന്െറ ശരീരത്തെ രാജകിങ്കരന്മാര് കണ്ടെടുത്തു ദഹി
പ്പിക്കുവാനായി ചിതയില് ഏററിവെച്ചിരിക്കുന്നതു് അ
ദ്ദേഹം കണ്ടു. ഉടനെ ആ യോഗീന്ദ്രന് സ്വശരീരത്തില്
പ്രവേശിച്ചു” നരസിംഫമുൃത്തിയെ സ്തൂതിച്ചു. ഞ്ഞ സ്തൂതി
യാല് സപ്രരീതനായ നരസിംഫമൂത്തി സത്വരം പ്രത്യ
ക്ഷമായി ആ ചിതാവഠ്നിയെ ശമിപ്പിച്ച് തുക്ഷരം
കൊണ്ടു ശങ്കരാചാജ്യനെറ വിഗ്ുഹത്തെ തലോടി വിജ്വ
രീകരിച്ചു", അഗ്നിജവംലാലീഡമായ ആ ശരീരത്തെ ദ്വി
ഗുണോജ്വലമാക്കിയതില്പ്പിന്നെ അന്തദ്ധാനംചെയ്ത്.
പവ്യതകന്ദരത്തില്ന്ദിന്ന ശങ്കരാചാദ്യു൯ വര്ദ്ധ
മാനമായ കാന്ിയോടെ വെളിപ്പെട്ടു. ഈ ദനം കുറ
ച്ചുകാലത്തെ വിയോഗം കഴിഞ്ഞിട്ടാകയാല് ശിഷ്യയന്മാ
ക്ദക്ള സൌഹാര്ദ്ദം ഏററവും പെരുകി.
അനന്തരം ആചായ്യയന് ശിഷ്യയന്മാരോടുക്രൂടി ആകാശ
മാര്ഷ്രേണമണ്ഡനമിത്രനെറ മന്ദിരത്തിലേക്കു യാത്രയാ
യി, ക്രിയാടിമാനം വെടിഞ്ഞും, വിഷത്ുല്യമായ വിഷയ
ത്തില് വാഞ്ചമകൂൂടാതെയും മണ്ഡനമിശ്തന് വാഴുന്നത്
ആചായ്യന് സകെരുതുകം കട്ടു.
സമാഗതനായ ഗുരുവിനെ മണ്ഡനമിശ്രന് പ്രേമ
ത്തോടെ വന്ദിച്ചു. “എനിക്കുള്ള ദേഫഗേഫാദിയൊക്കെ
യും അങ്ങേക്കു താണ്" എന്നു് അദ്ദേഹം ആചായ്യപാ
ഒങ്ങളില് സമമ്റ്റിക്കയും ചെയ്ത. അനന്തരം ഭാരതി അ
വിടെവന്ന് ആചാദ്യനെ നമസ്തരരിച്ചു' ഇങ്ങനെ തുണ
തയിച്ച.
ട്വിദ്കറംക്കെല്ലാം ഇരശനും ദേഹികഠംക്കൊക്കെ
ക്കം ഈശ്വരനും, ബ്രവമാവിന്നു' അധിപതിയും, സാ
97
ക്ഷാല് സദാശിവനുമാണു് അവിടുന്ന്. വാദത്തില് എ
ന്നെ ഉടനെ ജയിക്കാതെ കാമകലാപരിജ്ഞാനം നേട;
വാന് അവിടുന്നു ഉദ്മിച്ചതു' മനുഷ്യഭാവത്തെ കാണിക്ക
വാന് മാത്രമാണു്. മംഗളാത്മാവായ അവിടുന്നു" ഞങ്ങ
മെ പരാജിതരാധ്മിയതില് ഞങ്ങലംക്ക്: അവമാനമല്ലാം,
ബംഹുമാനമാണുണ്ടായിരിക്കുന്നതു". എന്റെറ ജീവിതകാ
യും ജതരയംകൊണ്ടും അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. സത്ധ്യ
ലോകത്തിലേക്കു തിരിച്ചുചെല്ലുവംന് അവിടുന്നു" എനി
എ൭ അനു ജ്ഞനല്കിയാലും!?"
ഇങ്ങിനെയുണ്ടായ ഭാരതീവാഷ്യം കേട്ടപ്പോഠം, ശങ്ക
രാചാജ്യന് യോഗ്ശക്തിയില് സരസ്വതിയെ കണ്ടു
കൊണ്ടു്.
സ്രഴ്യാവിന്നിഷ്കയയി മേവും വല്ലഭയെന്നും ,
അഷ്യമൂത്തിയാം ദേവന്തമെറ സോദരിയെന്നും
വാക്കിന് ദേവതയെന്നും ചിന്മാതരയെന്നും മഹാ.
ക്ഷതി രൂപമാന്റ മേവൃയമീശ്വരിയെന്നും
വിശവമൊക്കെയും നിത്യം പരിപാലനംചെയ്യും
വിശവനായികേ, നന്നായ് നിന്നെ ഞാനറിയന്നേന്"__
എന്നു സ്തൃതി യും, തന്െറവക മഠങ്ങളില് വരദയായി
എപ്പോഴും ഉല്ലസിക്കേണമെന്നു പ്രാത്ഥിക്കയുംചെയ്തും
അതു കൈക്കൊണ്ടതില്പ്പിന്നെയാണു ഓരതി ഈ മന
ഷ്യലോകത്തില്നിന്നു തിരോഭവിച്ചതു്. അങ്ങിനെ അ
ഠം പെട്ടെസ" അന്തദ്ധാനംചെയ്തുതില് പലക്കം അ
ആഅതമുണ്ടായി. മണ്ഡനമിശ്രനാവട്ടേ, പത്നീവിയോഗ
ത്തില് സന്മോഷിച്ചതേയുള്ള.. താന് സസ്ത്ാസിയായതു
കൊണ്ടു്. ഇനിമേലില് ഭാദ്യയ്്ച വിധവയായിട്ടുവേണം
കഴിയുവാന്. ആ ദദഖം അനുഭവിക്കുവാനിരിക്കാതെ അ.
വഠം.ലോകത്തില്നിന്നു മറഞ്ഞതു നല്ലതായിയയെന്നു* അ.
ദ്ദേഹം കരുതി, അദ്ദേഫത്തിന്െറ ഈ ഭാവത്തില് ആ
ചായ്യന് അനുമോദിച്ചു.
പിന്നീടു", തനിക്കുള്ള. വിത്തങ്ങളെയെല്പാം മണ്ഡന.
മിശ്ര൯ ദാനകൈ യ്ക ഭിക്ഷുവൃത്തിയെ കൈക്കൊണ്ടു...
ആദ്ദേഫത്തിന്നു' ആചാജ്യയന് സുരേശ്വരനെന്നു നാമംനല്
കി, അതുമുതല് സുരേശ്വരന് എന്നു വിശ്രുതനായ മഹാ
ത്മാവു മഗധരാജ്യത്തു ചെന്നു നമ്മദാതീരത്തു ബ്രവമധ്യയാ.
നൈകനിരതനായി വാണും
ശങ്കരാചായ്യ്യനാവട്ടേ, ദുമ്മതങ്ങളെയെല്പഠം അടിച്ചു,
തകക്ദവാനാണു* അതില്പ്പിന്നെ ്യമിച്ചതു”. അദ്ദേഹം
തെക്കന്നാടുകളിലേക്കു ശിഷ്യസമേതം ഇറങ്ങി. ചെല്ല,
ന്നെടത്തെല്ലാ് സ്വന്തം മതത്തെ സ്ഥാപിക്കയം, മറ൨മ
തങ്ങളെ നശിപ്പ് ൦ അദ്ദേഹം ച്ചെയ്യ. ഗംഗാസാ
ന്നിധ്യത്താല് പരിപാവനവും, അര്ത്ജുനാച്ിതവും മല്ലി
ക ജ്ഞ വൃമായ പരമേശ്വരലിംഗത്താല് പരി
ശോഭിതവുമായ ത്രീശൈലത്തില് ചെന്ന് അദ്ദേഫം കുറേ
നാഠം പാത്തു. ഇക്കാലത്തു സുരേശവരന്, പത്മപാദന്.
മുരതലായ ശിഡ്ലന്മാരെ നിയോഗിച്ചു ശൈവ വൈയ്ത്തു
വം, പാശുപ്തം., കാണാദം, കാപിലം ആര്ഫതം,
ശാന്തം മുതലായ മതഭേദങ്ങളെയെല്ലാം ആചാഡ്യല് നാ
മാവശേഷമാക്കി, ഇതുകണ്ടു" അദ്ദേഹത്തെ ചില ദുഷ്ണ:
ന്മാര് കൊല്ലവാന് തുനിയുകയണ്ടായി. എന്നുല്ം അ
ഭൂട്ടൈര് ശുദ്ധബ്രനമമായ ശങ്കരനന്െറ സന്നിധിയില് ചെ
ന്നപ്പോം, നിഷ്ണുഭരായടങ്ങി. ആ, വേദനിന്ദകന്മാരുടെ.
ആചായ്യദേവേഷം സ്വാത്മനാശത്തിന്നാണു ഫേതുവാ.
യത്തു.
ആരാം വണ്ണ്ണി ക്കവ:നാകയില്ലാചായ്യന്െറ
ഗീരിന് വൈഭവമെന്നേ സാസ്പ്രതം ചൊല്ലാവു മേ."
പത്താം അധ്യായം
ശങ്കരാചാ്യ്യന് ഒരുനാഠം തനിയെ ഇരിക്കുമ്മോറംം
ഘാരകമ്മരതനായ ഒരു കാപാലികന് സാധുവിന്െറ
വേഷത്തില് അവിടെ വന്നു. ത്ആയാഠം നിശ്ശത്കം ആചാ
ഖ്യനോടു പറകയാണ്ഞ്._
4മഹാത്മാവേ, അങ്ങയെ സവ്ൃജ്ഞനെന്നും, സുശി
നന്നും ദയാല്പവെന്നും സവ്ൃജനങ്ങളും പുകക്ൂന്നു. യശ
'സ്വിയായ അങ്ങയെ കാണേണമെന്നാണ്ടായ കൂല്ക്കന്റെയാ
ലണേ ഞാന് ഇങ്ങോട്ടുപോന്നതു”. അങ്ങയുടെ ഗുണഗ
ണങ്ങളെക്കുറിച്ചു പലരും പറയുന്നതു ഞന് കേട്ടിട്ടുണ്ടു്.
“നിരസ്ത്റമോഫനായി ലോകത്തില് അങ്ങയല്ലാതെ ആരുമി
ല്ലാ. ട്വൈതികളെ മുഴുവന് അങ്ങു അടിച്ചോടിച്ചവിട്ടി
രിക്കുന്നു. ദേഹാഭിമംനത്തെ നിഗ്ലരേഷം വെടിഞ്ഞുകൊൌ
്ടുവാഴ്ചന്ന അങ്ങയുടെ മാഹാത്മ്യം ഓാക്ഷന്തോവം അതു
താവഫമാണു്. അദ്വൈതസംസ്ഥാപകനായ അങ്ങ്ട്
സധ്യോോത്തമനായി പ്രശോഭിക്കുന്നു. അങ്ങു” ഈ ശരിര
ത്തെ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നതു പരോപകാരത്തിന്നാണു',
കടാക്ഷലേശംകൊണ്ടുതന്നെ സജ്ജനത്തിന്നുള്ള മാനസ
പീഡയെ അകറവവാന് അങ്ങേക്ക ശക്തിയുണ്ട്. ഗു
ണാലയന്മ:രായ ഭവാദ്ദശന്മാരുടെ മുമ്ധില്വന്നു* അത്ഥി
ക്ജന്നവകി സാധ്യമല്ലാത്തകായ്ക്ും യാതൊന്നുമില്ല. ഞാന്
ഒരു മഹാകമ്മത്തിന്നായി അഭിലഷിക്കുന്നവനാണു്. അ
ത നിറവേററിത്തരുന്നതിന്നു" അങ്ങയെ മാത്രമേ ഞാന്,
ലോകത്തില് കാണ്ടന്നുള്ളൂ. കുപാലിയെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു
കൃതകൃത്യനായ്ത്ീരുവാ൯ എന്നെ അങ്ങു" അനുഗുഹിച്ചം.
100
ചും. ഈ ശരീരത്തോടുക്രടി കൈലാസത്തെ പ്രാപിച്ചു,
മഹാദേവനോടുക്രടി വത്തിക്കുവാ൯ എനിക്കുണ്ടായ അ
ഭിനിവേശത്താല് ആ ഭൈരവമുത്തിയെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടു.
ഞാന് ബഹുകാലം തപ്പസ്സുചെയ്തു. ഒടുക്കം ദേവദേവന്.
പ്രസാദത്തോടെ പ്രത്യക്ഷമായി എന്നോടു അരുളിച്ചെ,
യ്തു, സവൃജ്ഞനോ ഭൂപാലനോ ആയ ഒരാളുടെ ശിരസ്സൂ
തനിക്കായി അഗ്നിയില് ഹോിക്കുകയാണെങ്കില് താന്
പ്രീതനാകുമെന്നും, അപ്പം എനറെറ കാമിതം സാധി
ക്മെന്നുമണോേ*. അതില്പ്പിന്നെ, അങ്ങിനെയൊരു ശി
രസ്സിന്നുവേണ്ടി ഞാന് ഭൂമി മുഴുവന് സഞ്ചരിച്ചുവരികയാം
ണര്. ഇത്രകാലമായും ആ ശിവജ്ഞയെ നിധ്ഫിക്കു.
വാന് കഴിയായ്ക്കുയാല് ഞാന് ആധിയോടെ മുഴലുന്നു.. സ
വഭയനും ലോകോപകാരിയമായ അങ്ങയെ എന്െറ ഭാ,
ശ്ൃത്താല് ഇന്ന്: എനിക്കു കാണുവാന് കിട്ടി. ഇനി എ
നിക്ക്" ആധിക്കു* അവകാശമില്ലെന്നു ഞാന് വിശ്വസി
ക്കുന്നു. രാജാവിന്െറ ശിരസ്സ് എനിക്കു നിശ്ചയമായ്യം
കിട്ടന്നതല്ലാ. അതുകൊണ്ടു സര്വ്വജ്ഞനായ അങ്ങയുടെ
ശിരസ്സ് മഹാദേവപ്രിതിക്കായി എനിക്കു തന്നാലും! അ
ആ അങ്ങിനെ ചെയ്താല് അങ്ങേക്ക്" അതു കീത്തിയും,,
എനിക്കു സിദ്ധിയുമായ്്രും. ശിരസ്സു തരേണമേ എന്ന്
ആരോടെങ്കിലും അത്ഥിക്കുന്നതു" അരുതാത്തതാനെനെന്നു
ഞാന് അറിയാത്തവനല്ലാ. പരോപകാരികളായി ഭൂമി
യില് പലരുമുണ്ടല്ലോ. അവരാരുതന്നെ സ്വശരീരത്തെ
തൃജിക്കുന്നവരല്ലാ. അങ്ങയാവട്ടേ, പൃണ്ണുവൈരാഗ്യത്തെ
പ്രാപിച്ചിട്ടമ്മ മഹാത്മാവാണ്. അങ്ങേക്ക്" ഈ ശരീ
രത്തില് ഒട്ടും ആസക്തിയില്ലാ. പരോപകാരത്തിന്നാ
യിട്ടാണ് അങ്ങു" ഇര ശരീരത്തെ വഫിക്കുന്നതു്. പ്പം
യേണ സവ്യജനങ്ങളും സ്വാത്ഥപരന്മാരും പരക്ശേശവി
101
ചാരമില്ലാത്തവരുമാണു”. പണ്ടു ദേവേന്ദ്രന് ശത്രുവിനെ
വധിക്കുവാന് ആയധത്തിന്നുവേണ്ടി ദധീചിയുടെ അ
സ്ഥിയെ യാചിച്ചു വാങ്ങിയില്ലയോ? ശരീരം ക്ഷണികമാ
ണെന്ന്" അറിഞ്ഞു ദധീചിപ്രദൂൃതികഠം അതിനെ പരോ
പകാരാത്ഥം പരിത്യജിച്ചു സ്ഥിരമായ യശശ്ശൂരീരത്തെ
കൈക്കൊണ്ടു ലോകസംപൃജ്യരായി, പ്രശാന്തന്മാരും കൂ
പാലയന്മാരുമായി വാഴ്ചന്ന ഭവാദ്ദശഗന്മാരായ ചിലര് മാ
തരം സ്വ്മദം അസ്തക്ഷ് ഉപകാരം ചെയ്യേണമെന്നുകരുതി
ക്കൊണ്ടാണു ശരീരം ധരിക്കുന്നതു". എന്നാല്, എന്നെ
പ്പോലെയുള്ള അധികംപേരും സ്വാത്ര്ൈകനിഷ്ടരായി,
ഒയാഫീനരായിട്ടാണു കഴിയുന്നതു്. നിസ്റ്റംഗനായ അ
ഞ്രേക്കു സ്വന്തം ശരീരംകൊന്ടുള്ള ഒരേ പ്രയോജനം പ
രോപകാരമാണ്ട്. ആശാവശന്മാരായ അസ്താദ്ൃശന്മാക്ക
നന്മയും തിന്മയും അറിഞ്ഞുക്രടാ. ശ് തരേണമെ
ന്ന് ആരെങ്കിലും ആരോടെമ്കിലും ചെന്നു ചോദിക്കുമോ?
ആരും തന്െറ ശിരസ്സിനെ ആക്ദം കൊടുക്കുകയില്ല. അ
തു കൊടുത്തവനേയം അതു വാങ്ങിയവനേയം സജ്ജന
അ്ങാം നിന്ദിക്കും. അതുകൊണ്ട് എന്െറ ഈ പ്രാത്ഥ
ന അസ്കര് കേട്ടാല് അതു എനിക്കു ദോഷമാണ്. എ,
തിലം. വിരക്തരായ തജ്ഞക്ക ലോകത്തില് അദേയമാ
യി എന്താണുമ്മളതു്? ഞാന് ഭൂമിയില് മുഴുവന് നോക്കി
യതില് സവ്വജ്ഞനായി അങ്ങയെ മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ, അ
തുകൊണ്ടു അങ്ങയുടെ ശിരസ്സ് എനിക്കു തരേണമേ എ
നന ഞാന് അങ്ങയുടെ കാല്ല്്ല് വീണ്: അത്ഥിച്ചുകൊ
ന്ന. 1
കാരുബ്രാശിയായ ശമ്ംരാചാ്യന് ഈ ഡ്രാത്ഥന
യെ മന്മസ്തരി ഗത്തോടെ കേട്ടു.
നീ ഒട്ടും വിഷാദിക്കേണ്ടാ. എന്െറ ഗിരസ്സ്്
ഞാന് പ്രിതിയോടുക്രടിത്തന്നെ നിനക്കു തരാം. എങ്ങി
102
നെയെല്ലാം രക്ഷിച്ചാലും, എപ്പെഴെങ്കിലും ഇര ശരീരം.
നശഗിച്ചുപോംകകയെന്നതു നിശ്ചയമാണ്. ഇതിനെക്കൊ
ണ്ട് അസ്ത്ന്നു വല്ല ഉപകാരവും തുണ്ടായാല് അതുതന്നെ
യാണു്" ഉത്തമമായ പുരുഷാത്ഥസി ദ്ധി, എന്നാല്, ഗ്ര
ഡ്ഥമായിട്ടുവേണം ഇക്കായ്റ്ം നീ! നടത്തുവാന്, പതിവു
പോലെ ഇന്നും ഞാന് ഇവിടെയെങ്ങാനും വിജനവ്ര
ദേശത്തുചെന്നു' സമാധിയില് സ്ഥിതിചെയയും. ആസ
ന്3ര്ംനോക്കി ആരുമേതും അറിയാതെ നീ അവിടെ വ്
നാല് നിന്െറ കാക്ഷിതം സപഫ്ഫലമാകംം പരസ്യമാ
യി എന്െറ ശിരഃകപാലത്തെ നിനക്കു തരുന്നതിന്നു
ഞാന് തുനിയുന്നില്ലാ. എന്െറ ശിഷ്യയന്മാക്ഷ ഞാനല്ല
തെ വേറെ ശരണമില്ലം. അവര് അറിയുന്നതായാല് ഇ
ക്കാജ്യം നിനക്കു സാധിക്കുന്നതല്ലം. തന്റെറ ശരീരത്തെ
യെന്നപോല്ലെ, തന്െറ നാഥനന്െറ ദേഫത്തേയും ആക്ദം
പരിത്ചൃജിക്കവംന് ഇഫ്ലമുണ്ടാകുന്നതല്ലല്ലേോ."
ജഇങ്ങിനെയുണ്ടായ തആചാദ്്യവാക്കുകേട്ട ഘോരവൃത്ത
നൂം ഭ്രൂരചിത്തനുമായ കാപാലികന് ആമോദത്തോടെ
തല്ക്കാലം പിന്മാറി. തആചാജ്യന് ഇര സംഭവം ശിഷ്യ
രെയാരെയ്യം അറിയിക്കാതെ മെരനമായി വാണു.
ടികമ്മങ്ങഥംക്കായി ശിഷ്യന്മാര് അകുന്നിരിക്കു
ന്ന തരംനോക്കി ആ കാപാലിക൯ കങ്കാളമാല ചാ
ത്തിയ വക്ഷസ്സറോടം, രക്തമയമായ നേത്രത്തോടും ഭൈര
വകോരനായി ശൂലം ധരിച്ചുകൊണ്ടു" ആചായ്യ്യനന്െറ അടു,
ക്കല് വന്നു. ഉടനെ ശരീരത്യാഗത്തിന്നൊരുങ്ങി ത്ചാ
യന് സാനന്ദം സമാധിസ്ഥനായി.
സ്വാനന്ത്താല് മേവരാജ്യത്തെപ്പോലും തുല്പ്ലികരി
വാഴ്ചന്ന സവജനപൂജിതനായ ദേശികേന്ദ്രര്ന പാപാ
ശയന്മാരില് അഗ്രേസരനായ കാപാംലികന് തലകൊയ്ക്കു
103.
വാന് ശ്ുതുലംനീട്ടി. ഉടനെ ആ ഘോരകമ്മം പത്മപാ
ഒന്റെറ മനസ്സിന്നു യോഗബലത്താല് ഗേചേരമായി-
കൂരല്ക്കടമായ കോപത്താല് അദ്ദേഹം കത്തിക്കാളുന്ന തീ
'യെന്നപോലെ ഉജ്ജവലിച്ചു. ശോകനാശനനായ നര
സിംഫമൂൃത്തിയെ ആ മഹാശയന് സരിച്ചു. തല്ക്ഷണം
അദ്ദേഹം മന്ത്രസിദ്ധിയാല് മത്ത ഭാവത്തെ വെടിഞ്ഞു
നരസിംഫരൂപത്തെ കൈക്കൊണ്ടു. ആ ഘോരരൂപ
ത്തോടെ എട്ടിക്കുളം ഞെട്ടുന്നമട്ടില് അട്ടഹസിച്ചുകൊ
ണ്ടു" അദ്ദേഹം കുതിച്ചുചാടിച്ചെന്നു' ആ കാപാലിക
നെ പിടികൂടി. ക്രൂരകമ്മം ചെയ്യുവാന് മുതിന്നിരുന്ന
അവനെ പത്മപാദനരസിംഹം ഉല്ക്കടക്രോധത്തോടെ
മാറിടംപിളന്ന, തേററകളില് കേത്തേ ഭ൯ംകരമായി!
ഗത്ജിച്ചു. ഇ ശബ്ദംകേട്ട ശിഷ്യരെല്ലവേരും സംഭൂമ
ത്തോടെ ഗുരുവിന്െറ സമീപത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി. ഒരു
കാപാലിക൯ ഫതനായതും, ഗുരുദേവന് നിരാമയം സ്ഥി.
തിചെയ്യുന്നതും അവര് കണ്ടു.
ജഗദണ്ഡഭാണ്ഡം പിളരുന്നപോലെ നരസിംഹം
ഗര്ജിക്കുകയാല് ശങ്കരാചായ്യ്യന് ധ്യാനത്തില് നിന്നു കൂ.
ണന്റ പതുക്കെ കണ്ണുകഠം തുറന്നു. അപ്പ്യോഠം,, ദാരുണവ
ര്ര്തത്തോടും, ചന്ദ്രകിരണതുല്യമായ ജടകളോടും, നെ
0ിമേല് മുന്നാംകണ്ണോടും, ശതസ്ൂദ്ല്യദീഎിയോടും, ബ്ര
'മാണ്ഡാ കലക്കുന്ന അട്ടഹാസക്ങളോടുംക്ൂടി ഉല്ക്കട.
കോപത്തോടെ കാപാലികനെറ മാര്ത്തട്ടു നഖാഗ്രങ്ങ
ളാല് പിളന്ന് അതില്നിന്നു തിളച്ചുചാടുന്ന ചെഞ്ചോ
രയിൽ ആറാടിയം, കുടല്മാല ചാത്തിയും ദംഷ്ട്രാകരാ
കമായ വക്തതുത്തില്നിന്നു ദീഷ്യാഗ്നിയെ വമിച്ചുംകൊണ്ടു്
അത്യന്മദാരുണനായ നരസിംഫമുത്തി വില്മുത്മുപോലെ
ഇളകുന്ന ഉഗജിഹവയോടെ നിപ്ലുന്നതമു അദ്ദേഹം കു.
104
ണ്ടു, ഇതില് അദ്ദേഹത്തിന്നു ഭീതിയല്ലം മോഭമാണുണ്ടാം
യത്ത്. അദ്ദേഹം ഭക്തിപയര്വ്വം സ്തൂതിച്ചകൊണ്ടു നര.
സിംഹത്തെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു. മടനെ, പത്മപാദന് സ്വ
ന്തംരൂപത്തില് വെളിപ്പെടുകയുംചെയ്തു.
പത്മപാദന് ഉടനെ ചെയ്തതു ഗുരുവിന്െറ പാദങ്ങ്
ളില് നമസ്തുരിക്കുകയാണ്്. ഇതെല്ലാം കുണ്ടു മറ൨ ശി
ഷ്്ലന്മാക്ക: അത്ഭുതമുണ്ടായി. “*സ്റ്റേഹിതാം, പ്ൃഫ്ററദവ.
ശ്യനായ സാക്ഷാല് നരസിംഫഭഗവാന് താങ്കളില് ഇത്ര.
യും ്രസാദിതനായത്തു് എങ്ങിനെയെന്നു പറയാമോ?"
ഫ്ലൂന്ന് അവര് പത്മപാദനോട ചോടിച്ചം
പ്രത്മപാദന്__മുമ്പൊരിക്കല് അഹോബിലമെന്ന കുന്നി
നെറ സഗീപത്തുള്ള കാട്ടില് ചെന്നു നരസിംഫമു.
ത്തിയെ ഭക്തിവ്ൃഗ്രതയോടെ ധ്യഠാനിച്ചുകൊണ്ടു ബം
“ഹുടിനം തപ്പസ്സുചെയ്തയുണ്ടായി. അപ്പ്യോഠം ഒരു.
വേടന് അവിടെ വന്ന്, ““അഞ്ങു്* .ഈ ഗുഹയില്
ഏകനായി വസിച്ചുകൊണ്ടു എന്താണു ചെയ്യുന്ന.
തു" എന്ന് എന്നോടു ചോദിച്ചു. കഴുത്തുവരേക്കും
മനുഷ്യന്െറ രൂപവും സിംഹത്തിനെറ മുഖവുമാ
യി ഒരു മൃഗം ഇര പാവനവനത്തില് ഉണ്ടെന്നം.
അതിനെ ഇത്രനാളായിട്ടും കണ്ടുകിട്ടിട്ടില്ലം എന്നും
അതിനെ കാണവാന്വേണ്ടിയാണു താന് ഈ കു
ട്ടില് പാക്ടന്നതു' എന്നും ഞാന് അവനോട പറ
ഞ്ഞു. എന്റെറ ഈ വാക്കിനെ ആ മട്ടില്ത്തന്നെ
അവന് വിശ്വസിച്ചു തല്ക്ഷണം കാനനമദ്ധ്യത്തി
ലേക്കു ചെല്ലുന്നതു ഞാന് കണ്ടു. കുറച്ചുനേരം കഴി
ഞ്ഞപ്പോഠം അവന് വള്ളികളെക്കൊണ്ടു ബന്ധിച്ചു
നരസിംഫത്തെ പിടി ല്യുകൊണ്ടു് എന്റെവ
അടുക്കല് വന്നു. എനിക്കുണ്ടായ അത്തൂതത്തിന്നു:
105
അളവില്ലാ, “മഫര്ഷികഠംക്കു മാസസംകൊണ്ടു.
പോലും കണ്ടഠിയുവാന് കിട്ടാത്ത അങ്ങു” ഇത്ര സുക
രമായി ഈ വേടന്നു' അധീനനായത്തു” എങ്ങിനെ”
യെന്നു ഞാന് നരസിംഫമുത്തിയോടു ചോടിച്ചു. അ.
തിന്നു തന്ത്ിരുവടികഠം അരുളിച്ചെയ്തതു" ഇതാ
ണ്. ഇര വേടനെപ്പ്യോലെ ഇത്ര ഏകാഥ്രചിത്ത.
നായി എന്നെ ഇതുവരെ ഒരാളും ധ്യാനിച്ചിട്ടില്ലം..
ഇവനന്െറ പൂണ്ണവിശവാസംകൊണ്ടു് ഇവന്നു ഞാന്,
ഇങ്ങിനെ പ്രത്യക്ഷമായതാണു്'."" ഇത്രയും പറ.
ഞ്ഞു ഭഗവാന് എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു തിരോഭവിക്കു
യം ചെയ്തും
ഇര പൂയ്യകഥ കേട്ടു് എല്ലവേരും ആനന്ദനിമഗ്നരാ
യി, പത്മപാദനെറെറ സിഷ്ധിയേയും അതുകൊണ്ടുണ്ടായ
മഹാകമ്മത്തേയും അവരേവരും മുക്തകന്ണം പ്രശം.
സിച്ചു.
അനന്തരം ശങ്കരാചായ്യന്: തീത്ഥയാത്രയായി അവി
ടെനിന്നു പുറപ്പെട്ട ഗേ പ്പംപിച്ചു. അവിട
ത്തെ ശിവപ്രതിഷ്യയെക്കുറിച്ചു' ഒരു ഐതിഫ്തമുള്ളത്*
ഇങ്ങിനെയാണ്:
ോരുണന് നിശാചരനായകന് ദശാനനന്
ദാരുവെന്നതുപോലെ നിന്നു വന്തപം ചെയ്തു
തന്നുടെ ശീഷങ്ങളേ സന്ദേഥം വിട്ടവത്തു
വഹ്നിയില് പലേകറി നന്നായി ഹോമിപ്പഫോം,
ഇനശനെ പ്രസാദിപ്പിക്കുകയാല്, പുരാന്തക--
നാശരാധീശവരന്നു നല്കിയ ശിവലിംഗം
മായാവി വിഘേശ്വര ഭൂമിയില് പ്രതിഷ്ഠിച്ച
തായറിഞ്ഞതിമാത്രം കോപിച്ചു ദശമുഖന്
106
ഓടുടമഗ്ലുണേശനെപ്പ്പഞ്ഞടുത്തധികമു.-
ക്കോടും കൈമടക്കിയൊന്നിടിച്ചു മസ്തകത്തില്
രാവണന് പിന്നെച്ചെന്നാലിംഗത്തെവ്പ്യുഴ ക്വാ.
നാവോളം പ്രയത്നിച്ചു, കലുങ്ങീജഗത്രയംു
അല്ലയോ, ദശഗ്രീവ, ലിംഗമിങ്ങിരിക്കട്ടെ
ചെല്ലുക ലങ്കയ്യ നീ, വെവതേ യത്തിക്കേണ്ടാ""
'എന്നൊരാകാശവാണിയന്നേരമുണ്ടാഷ്ക്ുന്നു
്ഖിന്നനായ് കിന്നരേശസോദര൯താനും പോയാന്,
അഞ്ജിനെയുമ്മ. മഫാദേവന്, ത്രീകന്ണ,നീശന്,
മംഗളപ്രദായകന് ഗോകഷ്ട്്റ വത്തിക്കുന്നു."
ശങ്കരാചായ്യയന് സാഗരസ്റ്റാനംചെയ്ത്ക് കോടിതിത്ഥ
മാടി മഹാലേശ്വരനെ പൂജിച്ചു' മുന്നുനാഠം അവിടെ
പാത്തു. പിന്നെ ഫഹരിശങ്കരമെന്ന ടിവ്യസ്ഥലത്തേക്കു
പോഷി. ദുരിതമെല്ലാം നശിപ്പിച്ച് ആനന്ദം നല്കുന്ന
ഫമിശങ്കരന്മാരെ ഭജിച്ചതില്പ്പിന്നെ, മുകന്മാരെപ്പോലും
വാശ്മികളാക്കുന്ന മുകാംബികക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് അദ്ദേ
ഫലം യാത്രയായി. മാര്ഗ്ഗമദ്ധ്യേ, ഒരു ബ്രഹ്മേണന് തന്െറ
ഏകപുത്രന് മരിച്ചപോകയാല് ഭാ്്്യോടുക്രടി ദീനനാ
യി വിലപിക്കുന്നതു കണ്ടു. ദയാനിധിയായ ആചാ്യ്യന്
അതില് അനുതാപത്താല് ത്ആൃതുരനായ്ത്ീന്ന. അപ്പ്പോഠം
.ആകാശത്തില്നിന്ന്
പോലനംചെയ്ത്ാനാളല്ലത്തേവന്നെഴ്റം ദയ
മാലുദിക്കുവം൯ മാത്രം മുലമായ്ഭവിച്ചീടും"
എന്നു" ഒരശരീരിവാക്കുണ്ടായി. ഇതിന്നു. മവപടിയായി
ശദംയാചായ്യ൯ ഉടനെ പറഞ്ഞതു” ഇതാണു്:
107
ശരിയാണതു. മുന്നു ലോകവും രക്ഷിക്കവാന്
വിരുതേററവുമേവം നിന്തിരുവടിയുടെ
കരളില് പ്പാരമായിപ്പെരുകം ദയതന്നേ
കരുണാരത്നാകരം പരിശോഭിക്കയുള്ളു .
തല്ക്ഷണം, ആ ബ്രാവ്മണപത്രന് ുറക്കുവിട്ടു
ഉണന്നതുപോലെ ജീവില്ലെഴ്ന്നേറ൨. ഇതു കണ്ടവരേവ.
രും അത്ഭൂതവിവശരായി.
പിന്നെയാണു ശങ്കരാചായ്്യന് മുകാംഖികാക്ഷേത്ര
ത്തില്. പ്രവേശിച്ചത്. ദേവിയെ ദദിച്ചു അദ്ദേഹം
പുളകാഞ്ചിതനായി ആനന്ദബാഷ്ടംചൊരിഞ്ഞൂ. അദ്ദേ
ഫലത്തില് നിന്നു ഒക്തിപുള്സ്്റമായ ഒരു കീത്തനമാല അ.
പ്പ്ോഠംഉ ണ്ടാകയും ചെയ്തു.
ആ നാട്ടില് കുറച്ചനാഠം പാത്മതില്പ്പിന്നെ ശങ്കരം.
ചാഡ്യ്യന് ശ്രീവലിയെന്ന അഗ്രഹാരത്തിലേക്കു ചെന്നു.
സര്വ്വസമ്പത് സമൃദ്ധമായ നാട:ണത്ത്. അവിടെ സര്വ്വ
ജനങ്ങളും സ്വധമ്മനിരതരാണു'. രോഗമോ അപമൃത,
വോ ആആ നാട്ടിലെങ്ങുമില്ലാ. ലേദാധ്യയനത്തിലും സ്ലം
മ്മാനുഷ്മാനത്തിലും നിര തന്മാരായ രണ്ടായിരം ബ്രശ്മേണര്
അവിടെ ഉണ്ടു്. അവരില് ഒരാഠംക്കു വ്രദാകരന് എന്നാ
ണു പേരു", അദ്ദേഹം ബുദ്ധിമാനും ശാസ്ത്രരജ്ഞേനുമാണു".
കമ്മമാര്ഗ്ഗൃത്തിലാണു" അദ്ദേഹം ഏകാഗ്രചിത്തനായി
വിധിപോലെ പ്രവത്തിച്ചുപോരുന്നതു”. പണവും പതു
ക്കളും ഭൂമിയും ദായാദന്മാരും ബന്ധുക്കളും അദ്ദേഹത്തിന്നു
ധാരാള മായുണ്ടു". എന്നാല്, അദ്ദേഹത്തിന്നുണ്ടായ പു
ത൯ മുശ്ധചേഷ്ടനാണെന്നതാണു്' ആകെയുള്ള ഒരു മോ
ഷം. അതുകൊണ്ടു അദ്ദേഹത്തിന്നു" എപ്പൊഴും ദുഃഖി
ക്കേണ്ടിവന്നു. ആ പുത്രന് മൂകനായി ധൃാനേമഗ്നനെപ്പേം
ലെ വത്യിക്കുന്നു. ഒരക്ഷരംപോലും അവന് മിണ്ടുന്നില്ലാ,
108
ആരെന്തു പറഞ്ഞാലും അവന് കേഠംക്കുന്നതുമില്ലാ. എ
ണാല്, സെരദ്ഃവ്യംകൊണ്ടു മന്മഥനോടും, തേജസ്സകൊ
ഒണ്ടു സൂദ്യയനോടം അടഭിരാമത വംകൊണ്ടു ചന്ദ്രനോടും ക്ഷമ
കൊണ്ടു ഭൂമിയോടം അവന് തുല്യനാണ്". ഇങ്ങിനെയു
കള തന്െറ പുത്രന് മൂകനായി വാഴുന്നതു” ഭൂതബ്വാധകൊ
ണ്ടോം ജന്മാന്തരകമ്മഫലംകൊണ്ടോ എന്നു പ്രഭാകരന്
കാണടന്നവരോടെല്ലാം ആവലാതിപ്പെട്ടുകൊണ്ടാണു കഴി
ന്നതു". ഇക്കാലത്താണു ശിഷ്യരും പ്രശിഷ്യരും ഗ്രന്ഥ
ങ്ങളുമായി ഭാഷ്യയകാരനായ ശങ്കരാചാജ്യ്യന് ഹ്ലുഴുന്നള്ളി
യിരിക്കുന്നുവെന്നു അദ്ദേഹം കേട്ടതു”. ഉടനെ അദ്ദേഹം
തനെറ പുത്രനോടുക്രടി ആ സസ്ത്രാസിരന്െറ സന്നിധി
യെ വ്രാപിച്ചു. ചാരംമൂടിയ കനല്ക്കട്ടപോലെ അട
്ങിനിപ്ലയന്ന പുതരനെക്കൊണ്ടു” അദ്ദേഹം ആചായ്യയനെ ന
മസ്തരിപ്പിച്ചു. തന്െറ മുയ്ധില്. ഒന്നും മിണ്ടാതെയം.,
കൂട്ടം അനങ്ങാത്െയും സ്ത്രാഭംപോലെ നിദ്ല്യന്ന ത കുമാര
നെ ആചാധ്യന് ദയാപൂര്വ്വം കരങ്ങളാല് എടുത്തു. അ
പ്പരോഠം അദ്ദേഹത്തേ പ്രഭാകരന് തുണത്ഠിച്ചതാ
വിക് :--
പ്പേഭാ, എന്റെറ മകന് ഇങ്ങിനെ മന്ദനായ്ക്കിരു
(ലാന് എന്തണേ കാരണം? ഇവന്നുപതിമ്മൃന്ന വയസ്സു ക
ഴ്രിഞ്ഞിരിക്കുനന. ഇനിയം യാതൊരു കാജ ബാധവും
ഉണ്ടായിട്ടില്ല. യാതൊരു വില്ലയം ഇവന് ശീലിച്ചിട്ടി
റം അക്ഷരം പോലും ഇവന്നു്* അറിഞ്ഞുക്രടാ. ഒരു
ലിധത്തില് ഞാന് ഇവനെറ ഉപനയനം ഹടത്തിവെച്ചു.
സമവയസ്തുരായ ബാലന്മാര് ഇവനെ കളിക്കുവാന് വിളി
ക്ഷമ്ഖോഴം ഇവന് ഇളകുകയില്ലാ. ഇവന് മുഡ്ഥനാണെ
റി ഞ്ഞുകൊണ്ടു" ഇവനെ ദൂഷ്ണ ബാലന്മാര് ഇടയ്ക് ചി
ചപ്പേംഥം അടിക്കാവണ്ടു്'. അതില് ഇവന് ഒട്ടും കോപി
109
ക്ടന്നില്ലാ. പറഞ്ഞതൊന്നും ഇവന് കേഠംക്ടന്നില്ലാം
'തോന്നുംപോലെയൊക്കെയാണു ചേഷ്ഠിതങ്ങം. എന്നം
ലും ഞാന് ഇവനെ അടിക്കാറില്ലാ. ഇതാണു: ഇവനെറ
അവസ്ഥ."
ഇതത്രയും കേട്ടതില്പ്പിന്നെ ശമ്ഷരാചായ്യന് ആ
്രാവമണകമാരനെ നോക്കി-_**നീി ആരാണു്? തആരുടെ
മകനാണു നീ? പേരെന്താണു? എങ്ങോട്ടാണു നിന്െറ
ഗതി? എപിടെ നിന്നാണു നീ വന്നതു __ "എന്നിങ്ങിനെ
ചോദിച്ചു. അപ്പോം ആ മന്ദനില്നിന്നു' ആത്മതത്വ
പ്രകാശനത്തോടെ ഗംഭീരമായ വചോധാരയുണ്ടായി.
ട്വമാനുഷന്മാരില് ആരുമല്ല ഞാന്; ഞാന് നിത്യച്ൈ
തസ്ത്സ്വരൂപിയായ ആത്മാവാണ്"? എന്നു” ആ കുമാ
ര൯ ആചാദ്യയനെ അറിയിച്ചു. മുള ംകൈയിലെ നെല്ല!
ക്കപോലെ അത്രയും വ്യകതമായി പരമാത്മതത്വത്തെ
ഡ്യകാശിപ്പിക്കയാല് ത കുമാരന്നു ഹസ്ത്റാമലകന് എന്നു
പേരുണ്ടായി.
ഉപദേശം ക്രടാതെ തത ച ബോധമുണ്ടായിരിക്കുന്ന
ആ ബാലനെയോത്ത്തു ശങ്കരാചാദ്യന് ത ഴു ത്തു
അത്തഭുത്വാലനെ സാമോദം അന്ധഗ്ഫിക്കയും ചെയ്ത.
അനന്തരം അദ്ദേഹം പ്രഭാകരനോടട" ഇങ്ങിനെ പറ
ശൂര പുത്രന് അങ്ങയോടുക്രടി ഗൃഹത്തില് വസി
ക്കുന്നതിന്നു' ഒട്ടും അര്ഫനല്ലാ, ഇവന് മന്ദനാകയാല്
ഇവനെക്കൊണ്ടു" അങ്ങേയ്മുചച വ്രയോജനമൊന്നുമില്ലല്ലേോ.
പൃവ്യജന്മത്തിലുണ്ടായ അഭ്യാസബലത്താല് ഇവന് സവ്ല
“വും അറിയുന്നുണ്ട്. എല്ലാം അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടും ഇവഃ
ന്ന" ഒന്നും പറയുവാനില്ലെന്നായിരിക്കയാണ്ട്. തത്വാന്ത.
കവമില്ലാത്തവനാണെങ്കില് ഇത്ര അത്ഥഗര്മായ ഉത്തര.
110
ത്തിന്നു' ആളാകന്നതല്ലല്ലോ. ഇവന്നു ഗൃൂഹധനങ്ങളി
ലൊന്നിലും തആസക്തിയില്ലാ. ദേഹത്തില് ഭൂമംമൂലം.
താദാത്മ്യവും ഇവന്നില്ലം. തന്േറതെന്ന വിചാരം യാ.
തൊന്നില്ും ഇല്പാത്തവനാണിവന്. അതുകൊണ്ടു" ഇവന്,
എന്നോടൊരുമിച്ചു വന്നുകൊള്ളട്ടെ."
ഇതു് പ്രഭാകരന് സമ്മതിക്കയാല് ആചാ്്യേന് ഫ.
ബ്ലാമലകനെ സ്വശിഷ്യസംഘത്തില് ചേത്ത്" അവിടെ.
നിന്നു പറപ്പെട്ടു.
എ ടിന ചെന്നതു. തപോ
നിധിയായ ജൂശ്ൃശൃംഗമഹഷിയയടെ ആത്രമമാണതു്. സ്പ
മാത്രത്താല് ഫര് വര്ഭ്ധിപ്പിക്കുന്ന പ രം
വഴിക്കൊഴു കുന്നു. കല്യരണശീലന്മാരായ സജ്ജനങ്ങം.
ആവിടെ സോല്ലാസം മേവുന്നു. ശങ്കരാചാദ്യേന് ആ നാ.
ട്ടില് പല ബുദ്ധിമാന്മാരേയം തനെ ഭാഷ്യവും മറ൨.
ശാസ്ര്രങ്ങളും പടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു് ഒട്ടുകാലം വസിച്ചു.
അക്കാലത്ത് ഇന്ദ്രവിമനതുല്യമായ ഒരു മന്ദിരം അദ്ദേ
ഫം അവിടെ നിമ്മിച്ചു. അവിടെ വിദ്ദാപീഠം സ്ഥാപി!
ച്ചു" സുദരശ്വരനെ അധ്യൃക്ഷനാക്കി. സവൃദേവാച്ചിതയം.
യ പരദേവതയെ അദ്ദേഹം അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിക്കയം
ചെയ്ത. ശാരദാംബികയെന്ന പേരോടെ ആ ദേവി അവി
ടെ ശോളഭിക്കുമാറായി.
ശരംഗഗിരിയില് പാഴ്ന്നേകാലത്തു് ആചായ്രുന്നു
മറെറാരു ഗിഷ്യടനെ ലഭിച്ചു. മന്ദഭാഷണനും ഫിതാനു,
വത്മിയാം ഭൂതാനുകമ്പിയം, ധമ്മവ്രതനുമാണു് [ആ ശി
ഷ്യ൯. ഗുരുശുശ്രുഷയില് അത്രയം ത്രദ്ധയം നൈപഞണ്യയ.
൮൦ അദ്ദേഫത്തിന്നുള്ളെ ടത്തോളം മററാക്ടമില്പം. ആത്മ.
കതത്വ്തേപ്പുററി തോടകവൃത്തത്തില് പ്രശസ്ലമായി രചി
111
ച്ച കൃതിയാല് തത ശിഷ്ടുന്നു തോടകാചായ്യയന് എന്നു
പേരുണ്ടായി. പത്മപാദന്, സുരേശ്വരന്, ഫസ്ത്രാമല
കന് തോടകന് എന്നീ . നാലുപേരാണു ശങ്മരാചായ്രയ
റ മുഖ്യശിഷ്യന്മാര്ം.
തിനെ അധ്യായം
ഒരുനാഠം ശങ്കരാചാല്യ൯ സുരശ്വരനെ വിളിച്ചു ത
ന്െറ ഭാഷ്യത്തിന്നു വത്തികമെന്ന നിബന്ധനമുണ്ടാക്കു
വാന് നിയോഗിച്ചു. ശാസ്ത്രീയമായി വല്ലതും പ്രവത്തി
ക്കേണമെന്നു സുരേശവര൯ വളരെ നാളായി ആഗ്രഹി
കൊണ്ടിരിക്കയായിരുന്നു. ശാരീരികസുത്രത്തിന്നു വാമി
കമുണ്ടാക്കവാനാണു അദ്ദേഹം ഉദ്ദേഗിച്ചിരുന്നതു്. ഗുരു
നിയോഗം ഭാഷ്യവാത്തികമായതിനാല്. അതു" ഏററ
വും ദുഷ്കരമായ കമ്മമാണെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും, ഗുരുഭ
ക്തി കൊണ്ടു" അതു” അദ്ദേഹം കൈയേറവ,
അങ്ങയുടെ ഭാഷ്യം തക്ടസംയുക്തവുട്ട മഹാഗംഭീ
രവൃമാകയാന്,, അതിനെ ആകമാനമായൊന്നു നോക്കു
വാന് പോലും ശക്തനല്ലാത്ത ഞാന്, അതിന്നു വാത്തിക
മുണ്ടാക്കേണ്ട കായ്യത്തെക്കറിച്ചു പറയേണ്ടതുണ്ടോ? എ,
ജിലും, അങ്ങയുടെ കാരുണ്യ കൊണ്ടു” ഞാന് ഒന്നു പരീ
ക്ഷിച്ചുനോക്കാഠ”-__എന്നു' സുരേശ്വരന് വിനയപൂവ്വം
അറിയിച്ചു.
ചില്സുഖാദി മറവശിഷ പ്യന്മാക്ട* ഇര വത്തമാനം
കേട്ടപ്പോഥം അസ്മയയാണുണ്ടായതുു'. അവര് ഥ്രുഡ്ധമായി
ഗുരുവിനെ ചെന്നുകണ്ടു ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു:
118,
സ്വാമിന്, അങ്ങു” സുരേശവരനെ വാത്തികമുണ്ടാ
ക്വോന് ഏ്ലിച്ചതു് ഒട്ടം നന്നായി ല്ലം. അതു വലിയ അ
നത്ഥത്തിലാണു കലാശിക്കുക. സുരേശ്വര൯ കമ്മപര
നാണെന്നതു സര്വ്വവിടിതമാണു*. ജീവികഠംക്കു സ്വ
ശൂനരകാനുഭവങ്ങറംക്കെല്ലാം കാരണം കമ്മമാണെന്നും.
കമ്മത്തിന്നല്ലതെ വേറൊരീശ്വരന ജീവികഠംക്കിടയില്
കായ്റ്യമൊന്നുഥില്ലെന്നും പല പല യുക്തികളോട്ട് ഉറ
പ്പോടെ വാദിക്കുന്ന പണ്ഡിതനാണു വിശ്വരൂപന്. ജ
നിച്വനാഠംതൊട്ടു് ഇന്നേവരേ കമ്മിയായിട്ടുതന്നെയാ
ണു" അദ്ദേഹം വാണിരിക്കുന്നതു്. മനുഷ്യരെയെല്ലാവരേ
യുംകമ്മികളാക്കിത്തീക്കവാന് അദ്ദേഹം എപ്പൊഴും മദ്യമി
ച്രുപോരുന്നതുമുണ്ടു്. അങ്ങിനെയമ്ള. മണ്ഡനമിശ്രന്൯ അ
അങയുടെ ഓഷ പ്ത്തിന്നു വാത്തികമുണ്ടാക്കുന്നതായാല് അ
തു് ഒട്ടും ഭംഗിയാകയില്ലരം ഭാഷ്യയത്തെ അദ്ദേഹം കമ്മ.
പരമക്കിത്തീക്കയാണു ചെയ്യുക. സുരേശവരന്െറ മന
സ്സ് ട്ടും നിമ്മലമമല്ലെന്നാണു ഞങ്ങറം കാണുന്നതു". അ
ന്ന വാദത്തില് തോല്ലകയാല് അദ്ദേഹം സന്്ാസത്തെ
സ്വീകരിച്ചുവെങ്കിലും. അതു മനദസ്സോടുക്ൂടിയല്ലം ചെയ്തി
രിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടു വിശൈകവന്ദ, ലനായ അങ്ങു
ഈര വിശ്വരൂപനെ വിശ്വസിക്കരുത്”. അദ്ദേഹം കമ്മ
നിഷ്ടനായതുകൊണ്ടു വാത്തികമുണ്ടാക്കവാന് അര്ഹന
ല്ലേന്നു” അങ്ങു" വിധിക്കണം. ഇനി ഞങ്ങഥം അങ്ങ
യെ ഒരു പൂര്വ്വസംഭവത്തെക്കറിച്ചു് അല്പം സ്തൂരിപ്പിക്കാം*
അന്നൊരുനാഥം ഞങ്ങറം ഗംഗയുടെ മവതീരത്തില് ഒരു
മിച്ചുനിഡ്യുമ്പോഠം, * ഇങ്ങോട്ട പോരുവിന്"” എന്നു: അ
ഞു” ഞങ്ങളെ വിളിക്കയുണ്ടായി. ഞങ്ങറംക്ക്ളൂ ഭക്തി
യെ പരീക്ഷിക്കുവാനാണു് അഞ്ജ് ഞെങ്ങളെ അങ്ങിനെ
വിളിച്ചതു”. അക്കരയില്നിന്നു ഞങ്ങളെ വിളിക്കയാല്.
118
ഞങ്ങഥം ആകലന്മാരായി. പുഴ കടക്കുവാന് തോണി
കിട്ടുമോ എന്നു ഞങ്ങറം അങ്ങോട്ടുമിക്ങോട്ടും നോക്കിത്തു
ടങ്ങി. അറ്റല്യൊഴെക്കും ഞങ്ങറംക്കിടയില്നിന്നു പത്മ
പരാഠന് നിസ്സംശയം പുഴയിലേക്കിറങ്ങി ഒക്തിയോഗവ്പ
ഭാവത്താല് വെള്ളത്തിന്മീതെ നടന്നുചെന്നു. ത്ആരാലും
സാധ്യമല്ലാത്ത ഈര അത്തൂതകമ്മം കണ്ടു ഗംഗാദേവിക്കു
ഡ്രസാദമുണ്ടായി,, അദ്ദേഫം അടിവെക്കുന്നിടത്തെല്ലാം
താമരല്പ വകൊണ്ടു താങ്ങിക്കൊടുത്തു. അങ്ങിനെ, ത
ഒ൪െറ അരികേ എത്തിയ സനന്ദനനെ അങ്ങു ഏററവും
സന്തോഷത്തോടെ അഭിനന്ദിച്ചു" അദ്ദേഹത്തിന്നു പത്മ
പാദന് എന്നു പേര് കൊടക്കയണ്ടായല്ലോ. സ്വഭാവ
ത്താല്ത്തന്നെ ശുദ്ധന്മാ സിദ്ധനുമാണു പത്മപാദന്.
അദദ്ൃഹത്തെടപ്പാലെ വിഷയവിരക്തനും ഗുരുപാടദഭക്ത
രമായി മറെറാരാളുമില്ലാ- അതുകൊണ്ടു" അങ്ങയുടെ ഭം
ഷ്യൃത്തിന്നു വാത്തികമുണ്ടാക്ദവാ൯ എല്ലാംകൊണ്ടും ആ
ദ്ദേഹമാണു യോഷ്ന്.. അഥവാ, വാര്തികത്തിന്നു: ആ
നന്ദഗിരിയെ ഏച്പി ച്ചാദും ഭംഗിയായി നടക്കും. അദ്ദേ
ഹം മൃഗ്രതപസ്റ്റകൊണ്ടെ സരസ്വതിയെ പ്രത്ൃക്ഷമാക്കി
യ ഗുണ്വാനാണ്. വിശ്വരൂപന്നു' എന്തെല്ലാംഗുണങ്ങ
ളുണ്ടായിരുന്നാലും,. സവ്യദാ കമ്മസക്തനായ അദ്ദേഹം
ഇര വിഷയത്തില് വിശ്വസേയോധഗ്കനല്ലഠ. ഭാഷ്യ്യത്തി
ന്നു" ഉത്തമമായ ടീ'ക ഈ പത്മപാദന് ഉണ്ടാക്കട്ടേ.?”
'പത്മപാദന്-_വാത്തികുമുണ്ടാക്കവാന് ഫാസ്ത്ാമലകനും:
സമത്ഥനാണു്. അദ്ദേഹത്തിന്നുള്ള ജ്ഞാനത്തെ
ക്കുറിച്ചു അങ്ങു ദയാപൂ്വം സ്തരിക്കണം. ഉളളം
കൈയിലെ നെല്ലിക്കപോലെ സവ്യസിദ്ധാന്തങ്ങളും
അദ്ദേഹം അറിയുന്നതുകൊണ്ടാണല്ലോം അദ്ദേഹത്തി
ന്ന് അഞ്ങ്* ഹസ്ത്രാമലകന് എന്നു പേരുകൊഴു
ത്തത്ര്.
114
ശങ്കരാചാജ്യന്-_ഹസ്ത്ാമലകന്നുള്ള പാണ്ഡിത്യം അസ്റ്റം
ദൃശമാംണെന്നതില് എനിക്ക സംശയമില്ലാ. എ.
ന്നാല്, ആയാഠം സമാഫിതനായ്ക്രീന്നിരിക്കയാല്
ആയാഠംക്കു ബഹിര്വ്യപോരങ്ങളിലൊന്നില്ും മന.
ശ്ലിലാം ബാല്യത്തില് അദ്ലുന് നിര്ബ്ബന്ധിച്ിട്ടും
ആയാഠം അക്ഷരങ്ങളൊന്നും അല്യസിച്ചിട്ടില്ലാ. ആ
കല്ൂന്തന്നെ ആയാളെ ഉപനയനാംചെയ്തിച്ചുവെങ്കി
ല൭൭ ഗുരുവില്നിന്നു വേദാധ്യയനമൊന്നും ആയാറം
ക്ക" മുണ്ടായിട്ടമില്ലം. ബാലോചിതമായ ലീലാവി
ചാരംപോലും ഇല്ലാതെയാണ്: ആയാഠം വളന്റിരി
ക്കുന്നത്. ഭോജനകാഷ്ലത്തില്ക്രുടിയം ആയാറംക്കു:
ത്രദ്ധയില്ലം. വിനോദവാക്കു പറകയോ ചിരിക്കുക
യോ ആയം ചെയ്തിട്ടില്ലാ. ഇങ്ങിനെയള്ള കുട്ടി
യെ കണ്ടു" ഭൂതഗ്രസ്തനാണെന്നു സംശയിച്ചിട്ടാണു
എന്െറ അടുക്കല് തതയാളുടെ അറ്റ്ന് കൊണ്ടു
വന്നതു”. എന്നെ കണ്ടതോടുക്രടി ആയാളുടെ ഭാവ
മെല്ലാം പകന. എന്നെ വീണ്ടും വിണ്ടും നോക്കി
ക്കൊണ്ടു" കൈക്രപ്പി വണങ്ങിനിന്ന. അവിടെ കരടി
യിരുന്നവക്കൊക്കെയം ഇതു" വല്ധിയ അതുഭൃതമായി
ത്തീന്ന..
ആരാണു കുട്ടി നി, യാരുടെ സൂനു നിന്.
പേരെന്ത്, പോകുന്നതെങ്ങോടട സാമ്പ്യതം?"
എന്നു ഞാന് ചോദിച്ചതിന്നു, താന് നിത്യനും തു,
നന്ദസവരൂപനുമാണു് എന്നു വൃത്തമയങ്ങളായ വാ
ഒ്ൃങ്ങളാല് ആ ബാലകന് ഉത്തരംപറഞ്ഞു. ഇഞ്ങ്
നെ ആല്യമായി തനറെറ പുത്രന്െറ ഭാഷണം കേട്ട്"
ബുദ്ധിമാനായ പിതംവു പെരുതായ തആമോദത്തേര.
ടെ പറഞ്ഞതാവിതു്:__
115
ന്നു ജഡന്െന്നു നിശ്ചയിച്ച മമ
സ്ൂനുവിന്ദെപ്പുാരിലെല്ലാവരുമഹോം!
ഇപ്പോഠം പരാത്മതതവത്തെക്ഷഥിക്കുന്നു
മല്പത്രംനത്കുതം തവല്പ്രഭാവം പരം!
പാരിടംതന്നില് പിറന്നനാറംതൊട്ട സം-
സാരപാശത്തില് കുടുങ്ങാതെയുള്ളിവന്
ശിഷ്യയനായിട്ടിരിക്കട്ടേ, ഭവാനു വൈ--
ശിഷ്യം പരമിയന്നീടും ജഗല്ഗുരോം
ചാര്കാസാരത്തിലല്ലാതെ, ഘോരകാ.-
ത്താരത്തിത് നന്നായ് മരാളം വിളങ്ങുമോ??"
അന്നുമുതല് ഫസ്തരാമലകന്, എന്റെറ ശിഷ്യനായി,
ശൈശവംമുതച്ചേം ആത്മലിനചിത്തനായ ആയാഠം
ഇജമഹഫാധ്രഭന്ധവിഷയത്തില് പ്രവത്മിക്കുന്നതെ
ങ്ങിനെ?
ശ്രിഷ്യന്മാര്__സ വമിന്, ത്തുവണാടികളൊന്നും സംഭവി
ക്കാതെ ഈ പ്ൃഭാകരപൂതരന് ഇത്രയും പരമാതര്ഥ
നിഷ്ടനാഷ്ക്ീന്നതു” എങ്ങിനെയാണ്ട്?
ശങ്കരാചാ്യന്-_സംസാരമുക്തനായ ഒരു സിദ്ധന് ഒരു
നാഠം യമുനാതിരത്തില് സനനന്ദം വിത്തുമിക്കയായി
ന്നു, അപ്പോം അവിടെം രണ്ടുവയസ്സായ കുട്ടി
യോടും ചില തോഴിക്ടളോടുംക്രടി ഒരു ബ്രാദ്മണക
സ്ത്രക സ്ത്രാനത്തിന്നായിവന്നു. കുട്ടിയെ ആ സസ്ത്രം
സിയുടെ മുമ്പില് ഇരുത്തി ആ കന്യകയും മറവാ കു
ളിക്കുവ്വാ൯ ആററ്റില് ഇറങ്ങി. ധ്യനമഗ്നനായ
യോഗിക്കു" ആ കട്ടിയുടെ ചേഷ്കകളില് ധന്സ്സുചെ
ന്നില്ലാ. കുട്ടി പതുക്കെപ്പതുക്കെ മുന്നോട്ടനിങ്ങി
ആററിന്െറ വം.കില് എത്തുകയം അതോടുക്രടി കം
ലുതെററി ആററിലേക്കു മറിയുകയും ചെയ്യ. ചെ.
തങ്ങള്. ചെന്ന് എടുക്കുമ്പോഴെക്കും ആ കുട്ടി മുങ്ങി
116
ച്ചത്തു കഴിഞ്ഞു. അവര് സസ്ത്രാസിയടെ മുമ്പില്
ച്ചെന്നു ദുസ്സഫശോകത്തോടെ മുറയിട്ടു. ആ ആത്ത.
വിലംപം കേട്ടപ്പോഠം യോഗിക്ക്: അനുതാപമ്ട്ടം
യി, അദ്ദേഹം സ്വന്തം ദേഹത്തെ നആ്ൃൃജിച്ചു' യോഗ
ശക്തിയാല് ആത കുട്ടിയുടെ ശരീരത്തില് വ്രവേശി
ച്ചു. ഉടനെ കുട്ടിക്കു പനജ്ജന്മമുണ്ടായി. അവനാ
ണ ഫസ്ത്ാമലകന്.. ഹസ്ത്രാമലകനില് വാഴുന്നത്
ആ സസ്ത്ാസിയാകയാലാണ്*, ഉപദേശം ക്രൂടാതെ.
ആയാഠം പരമാത്ഥതത മെല്ലാം ഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്ന
തക്. ബഹിര്വ്യപോരം കൂടാതെ വത്തിക്കുന്ന ഫ.
സ്തരാമലകനോടു വത്തികമുണ്ടാക്കവാ൯ ഞാന് പറ
യുന്നതെങ്ങിനെ? മഹാശയനായ മണ്ഡനമിശ്രനാണു.
വാത്തികനിമ്മാണത്തിന്ന്' എല്ലാംകൊണ്ടും സമ
ത്ഥന് എന്നാണു ഞാന് ധരിച്ചിരിക്കുന്നതക്. ആ.
യാഠം അതിന്ധ് യോശ്യനല്ലെന്നുവന്നാല്,, വേറെയാ.
രെയും അതിലേക്കു നിപുണനായി ഞാന് കാണുന്നി
ല്ലാം മണ്ഡനനെക്കൊണ്ടു വാത്തികം എഴുതിപ്പിക്കു.
ന്നതു നിങ്ങറംക്കാക്കം ഇഷ്ടമല്ലെങ്കില്, ഞാന് ആര.
തില് ഏല്ലെടുന്നതല്ലെന്നു നിങ്ങറം അറിയേണ്ട.
താണ്.
ശരിഷ്യയന്മാര്.__.അഞ്ങ്* നിയോഗിക്കയാണെമ്കില് പത്മപാ.
൯, വാത്തികം ഉണ്ടാക്കുമല്ലേം. അതിന്നു" അദ്ദേ
ഹം സമത്ഥനാണെന്നത്തു്' ആദം സമ്മതമാണ്.
ശമംരാച്ലേന്-__ലോകപ്രിയനായ പത്മപാദന് എന്െറ.
ഭാഷ്യൃത്തിന്നു' ഒരു നിഖെന്ധമണ്ടാക്കുന്നതു് എനിക്കു
സന്തോഷംതന്നെയാണ്സ് .
ഇഡ്രകാരം ആ ശിഷ്യന്മാരെ അയച്ചതില്പ്പിന്നെം
ശ്കംരാചായ്യ൯ സുരേശ്വരന്റേ വിജനത്തില് വിളിച്ചു്
ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു:-- ൽ
117
തങ്കം വാത്തികം എഴ്ുതിത്തുടങ്ങവാന് വരട്ടേ.
ഒര്ച്ചിദശ്ധന്മാരായ ഈ ശിഷ്യന്മാര് അതിന്നു വിരോധി
കളായിട്ടാണ്ട്' നിഡ്യയന്നതു". താങ്കള് ഗാര്ഫസ്ഥ്ൃവി
ഷയത്തില് ഇപ്പൊഴും പ്രിയംക്രടുമെന്നു' അവര് ശങ്കിക്കു
ന്നു. വാത്തികത്തില് സ്വന്തം സിദ്ധാന്തത്തെ ചേത
താങ്കം. ഭഷ്യത്തെ ദുഷിപ്പിക്കുമെന്നും, സന്യാസികളെ
നിന്ദിക്കയും, അവരെ വീട്ടില് കടത്താതിരിക്യും ചെയ്തു
ന്ന ആളാണു താങ്കറം എന്നു സര്വ്വരും അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളതു
കൊണ്ടു" അങ്ങിനെയുള്ള താങ്കളെ വിശവസിക്കുരുതെന്നും.
മററമാണു്' അവര് പറയുന്നതു്. അവരുടെ ഈ ധാരണ
അബ,ദ്ധമാണെന്നു വരുത്തി, അവക്ട താജംളില് വിശ്വാ
സമണ്ടാകുവാ൯ തക്കവണ്ണം താങ്കറം അധ്യാത്മവിഷയമം
യി ഒരു ഗ്രന്ഥം ഉടനെ നിമ്മിക്കണം.""
ഇവ്വകാരം ഗുരുവില്നിന്നുണ്ടായ നിയോഗത്തെ അ
നുസരിച്ച് ന്ൈജ്ജമ്മ്യസിദ്ി എന്നൊരു സല്ഗ്രന്ഥം
സുരേശ്വരന് രചിച്ചു. അതു മുഴുവന് ശങ്കരാചായ്റ്യന് വം
യിച്ചു" ഏററവും സന്തു്ലനായി. ആ പുസ്തകം സുരേശവ
രന് ഗുരുപാദങ്ങളില് സമമ്റ്വിക്കയ്വോഠം ഇങ്ങിനെ പറ
കയുണ്ടായി.
* ഗുരുദേവാ, പേരിന്നോം, പണ്ണത്തിന്നോ, സേവ
യ്യോ വേണ്ടിയല്ലാ ഞാന് ഈ പുസ്തകം എഴുതിയതു”.
ഗുരുവാക്കിനെ ലംഘിക്കുന്നതു ഗുരുശിഷ്യഖബന്ധത്തിന്നു
ദോഷമാണെന്നു കരുതി മാത്രം ഞാന് ഇതില് ഏപ്പലെ]ട്ട
താണച്ം യുവാവിന്നു ബാല്യത്തിലേക്കു മടങ്ങുന്നതിന്നേം
യെരവനത്തിന്നു വാര്ദ്ധക്ടത്തിലേക്കു കേവന്നതിന്നോ
കഴിയുന്നതാണോ? മുന്പ്യ ഞാന് ഗൃഹനസ്ധാനായിരുസവെ
വെച്ചു് ആ അവസ്ഥ എന്റെറ ഇപ്പൊഴത്തെ ഈ സ
ബ്ലാസുവൃത്തിയില് ഉണ്ടാകുന്നതെങ്ങിനെ? ഗൃഹസ്ഥനാകു
118
ന്നതിന്നും സസ്ത്രസിയാകുന്നതിന്നും മനസ്സാണു കാരണം.
മനസ്സിനെക്കൊണ്ടാണല്ലോ ബന്ധവും മോക്ഷവും ഭവിക്കു
ന്നതു. മനോവിഗ്ുദ്ധിയുണ്ടെത്കില് ഗൃഫസ്ഥനായാലെ
ത്തു, സന്തസിയായാലെയന്തു് സന്പ്യാസത്തില് പൂണ്ണുമന
ബ്ല്ലോടെ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ നോകി എന്നില്
ഇപ്പൊഴും ഗാര്ഫസ്ധ്യമുണ്ടെന്നു ശങ്കിക്കുന്നതു' വെവാ
മൂരഖതയാണ്. ഞാന് മുമ്പ് സന്പ്യാസികളെ. നിന്ദിച്ചി
രന്നുവെന്നും., അവരെ ഞാന് വീട്ടിന്നുക്ളില് കുടത്തിയി
ുന്നില്ലെന്നും എന്നെക്കുറിച്ചു ചിലർ അപപവാദമുണ്ടാക്കു
ന്നതു" അസ്തയേമാണെന്നല്ലാതെ ഞാന് എന്ുപറയ
ട്ടേ. സസ്താസിത്തേഷ്ടനായ അങ്ങു" എന്റെറ വീട്ടില് വ
ന്നതും ഞാന് നല്കിയ ഭിക്ഷയെ കൈകൊൊണ്ടതും അതങ്ങ്"
കഓക്ടന്നതുതന്നെയാണല്ലോ.
എന്തും പറയമീ നാട്ടുകാ നഷ്ടമി-- ഃ
ഞ"ന്തുമള ? വായയ്മം; വേലികെട്ടാവതോ?
തത്രവാപദേശം ശ്രവിച്ചു” ആത്മതത്വങ്ങളറി
ഞ്ഞു' ഞാന് ഇപ്പ്യോഠം സംസാരവിരക്തനായ്ക്കീന്നിരിക്ക
യാണ്. അപജയംകൊണ്ടല്ലാ ഞാന് സസ്ത്രാസത്തെ
സ്വീകരിച്ചത്. തത്വനിണ്ണയത്തിന്നുലേണ്ടി ഞാന്
ലാദിച്ചുവെന്നേയള്ളൂ. കമ്മത്തിലല്ലാ സസ്ല്യാസത്തിലാ
ണു ആനയ്മമെന്നു: അറിഞ്ഞപ്പേോഠം ഞാന് അതിലേക്കു
തിരിഞ്ഞിരിക്കയാണു"ം നാട്ടുകാര് എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞാ
ലും എന്െറ മനസ്സ് അഞങ്ങ്യടെ പാടത്തുശ്രൂഷയിലല്ലം
തെ മറെറാന്നിലും ചെല്ലുന്നതല്ലഠ.""
സുരേശവരന്െറ നൈഷ്യമ്മയസിദ്ധിയെന്ന ആ ഗ്ല
ബ്ഥ൦ ആലായ്യന് മറാക്കുവരെ കാണില്പതില്, ഇയ
ഗ്രന്ഥകരേനെപ്പേംലെ തത ചഇഞനായി ലോകത്തില്
119
ആരുമില്ലെന്നു" അവരെല്ലാവരും കൊണ്ടാടി. അനന്തരം
ആചാജ്യയനിയോഗംപോലെ, തൈത്തരീയത്തിനേറയും
ബ്ൃഫദാരണ്യൃത്തി വേറയും ഭാഷ്യയങ്ങംക്കു സുരേശ്വരന്
വാര്നികലാളു ണ്ടാക്കി. അവയം പണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭി
നന്മനത്തിന്ന വിഷയമായി.
അപ്പൊഴെക്കും പത്മപാദന്െറ വാത്മികനിമ്മാണം
പൃത്തിയായി, അതിന്െറ പൃവ്ൃഭാഗം പഞ്ചപാദികയെ
ന്നും, ഉത്തരഭാഗം വൃത്തിയെന്നും പേരില് വിശ്ുതമാ
ണ്. അനന്തരം, ഗുരുമതംപോലെ സുരേശ്വരനും സ്മ
തരഭാഷത്തിന്നു വാത്തികമുണ്ടാക്കി, അതിനെ തുടറ്ര മ
൨൨ ശിഷ്യന്മാരും അദ്ദൈതപരങ്ങളായ പലേ പ്രബ
സ്ധങ്ങഭു നിമ്മിച്ചു.
ഇങ്ങിനെ മഹാത്മാവായ ശങ്കരാചാട്ുന് അദ്ദൈ
തസിദ്ധാന്തത്തെ ലോകമെങ്ങും പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു
തുംഗഭദ്രാനടീതീരത്തു തൃംഗഗിരിയില് വാഴ്ചമ്പോറം, ഒ.
രനാറം പത്മപാദന് ഗുരുസന്നിധിയില് ചെന്നു നമസ്ത,
രിച്ചു", തനിക്കു തീത്ഥയാതൃയൂക്ട് അനു ജ്ഞതരേണമെന്നു
്രാത്ിച്ചു. | ന.
ശങ്കരാചാവ്യന്-_ഗുരുസന്നിധിതന്നെയാണുെ പുണ്ലക്ഷേ
൫൦. ഗുരുപാദജലമാണു തീത്ഥം. ഗുരൂപദേശം
കൊഴ്ുണ്ടാകുന്ന ആത്മദ്ൃഷ്ഠിയാണു ിവ്ൃദഷ്ടി. അ
തുകൊണ്ട്, ഗുരുശുശ്രൂസ്സയോടെ ഗുരുസന്നിധിയില്
വസിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള. പുണ്ലകമ്മം വേറെയ
ല്ലാ. ഗുരുവിനെ വിട്ടു ശിഷ്യന് അകലെ ചെല്ലരു
തു". ശരിയായി ആത്മവി।ചാരാ ചെയ്യുവാന് പാന്ഥ
ന്നു സെൌകഷ്യമാകയില്ലെന്ത്” മാക്കണം. പലെട
ത്തും നൂടഴ്േണ്ടിവരികയം, എങ്ങാനും തളന്രകിട
ക്കേണ്ടിവരികയും ചെയ്യുമ്പോഠം മനസ്സ പരമാത്ഥ
വിചാരത്തില് ൂറച്ചുനില്ലകയില്ലാ. വിശേഷിച്ചും
120
ജലമോ അന്നമോ ശയ്യയയോ വേണ്ടുംപോലെ കിട്ടാ
തെ പാന്ഥന്നു കഷ്ടപ്പെടേണ്ടിവരും. അവന് രോ
ഗഗസ്ത്രനായിയെന്നും വരാം. ഇടയ ചിലപ്പം
നിതൃകമ്മങ്ങറംക്കു മുടക്കമുണ്ടായേക്കും. ജാവക സ
തംടങ്ങളെക്കുറിച്ചു നല്ലവണ്ണം ആലോചിച്ചിട്ടവേ
ണം യാത്രപറപ്പെടുവാന്.
്ത്മപാദന്._അങ്ങയുടെ ആജ്ഞയെ നിസ്സംശയം അന്ത
വത്തിക്കുന്നവനാണു ഞാന് എങ്കിലും, എന്റെറ അ
ഭിലാഷത്തെ അങ്ങയെ അറിയിക്കാതെയിരിക്കുന്നി
ല്ലം. ശുരുപാശവവാസേം നിശ്ചയമായം ത്രേയസ്സത
ന്നെ. എന്നാല്, ഞാന് വേണ്ടന്നെടത്തോളം ദേശ
സഞ്ചാര ചെയ്യിട്ടില്ലായ്ക്ുയാല് ന്റെ മനസ്സ നല്ല
വണ്ണം തെളിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാ- ദ്വാന്ഥന്നു വള
രെയെല്ലം കഷ്ടപ്പാടുകളുണ്ടെന്നു” എനിക്കറിയാം.
എപ്പൊഴും സുഖത്തില്ത്തന്നെ കഴിഞ്ഞാല് പാപം
നശിക്ുകയില്ലാ. പുണ്യം വേണമെങ്കില് ക്ശ്േശം
അനുഭവിക്കണം. ശമേഗേം ബാധിക്കുന്നതും ദുഃഖ
ത്തില് അകപ്പെടുന്നതുമെല്ലാം കമ്മഫലമാണു", അ
തെല്ലാം സ്വഗ്ൃഹത്തില്ത്തന്നെ പാത്താലും അനുഭ
വിക്കേണ്ടിവരും. ദൈവാരുക്രല്യമുണ്ടെകില് എ
ലിടെയും സുഖംതന്നെ, അതില്ലെങ്കില്, എവിടെ
യം ദുഭഖമാണു". . അതുകൊണ്ടും ദേശസഞ്ചാരത്തി
ലെ ക്ലേശാനുഭവങ്ങളെ യൊന്നും ഞാന് പേടിക്കുന്നി
ല്ലം. നാനാദേശങ്ങളില് സഞ്ചരിക്കയം, സജയന
അളുമായി ഉടപെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കയും ചെയ്യുന്നതു
കൊണ്ടു മനോവികാസമുണ്ടാകും. .അതിനാണട്* എ
നെറ പുറപ്പാടു്. അതിന്നു" അങ്ങു" എനിക്കു” അ
നജ്ഞതന്നാലും.
121
ശങ്കരാചായ്യയന്-- ദോഷങ്ങളെക്കറിച്ച നല്ലവണ്ണം ചിന്തി
ച്ചിടൂതന്നെയോ തങ്കം പുറപ്പെടുന്നതു എന്നു അ,
റീയവാനാണു ഞാന് അല്ലം പ്രതിബന്ധം കാണിച്ചു,
തു്. താങ്കഠം സാനന്ദം പോഷ്ക്കുന്നാലം! മാര്ഗ്്മ്്യേ
താങ്കഠംക്കു യാതൊരു കഷ്ണവും ഭവിക്കാതിരിക്കുട്ടേം.
എപ്പൊഴും നല്ലവണ്ണം കരുതലേടേക്രടി ദുട്ജനങ്ങ
ളില്നിന്നു അകലുകയും, സജ്ജനങ്ങളോട് അടുക്കു.
കയും ചെയ്തുകൊണ്ടുവേണം സഞ്ചരിക്കുവാന്.
ഇവ്രകാരം അനു ജത്മകിട്ടിയ പത്മപാദന് സ്വന്തം
ശിഷ്യന്മാരോടു കരടി യഥാകുലേം യാത്രയായി. വടക്കന്,
നാടുകളിലെല്ലാം സഞ്ചരിച്ചതില്പ്പ്പിന്നെ അദ്ദേഹം തെ
ക്കോട്ടേക്കുതിരിഞ്ഞും
ഇതിലകത്തു ശങ്കരാചായ്യന് തന്െറ മാതാവിന്ന്*
അന്മ്യകാലമായിയെന്നറിഞ്ഞു ശഗേഗിരിയില്നിന്നു പു
പ്പെട്ട കാലടിയില്, ചെന്നു. പുത്രനെ കണ്ടു മാതാവു
ആനന്ദനിമഗ്നയായി. അമ്മയുടെ ആജമെ എന്മാണെ.
സ്ന പുത്രന് കാത്തുകൊണ്ടുനിന്നു. തന്നിക്കു” ഇനി ഇശ
തീരം വഹിക്കുവാന് ശക്തിയില്ല എന്നും, തന്നെ പുണ
ലോകങ്ങളെ പ്രാപിപ്പിക്കേണമെന്നും അമ്മ പറയുക
യാല് അമ്മയ്യും, ശ്ംരാചായ്യന് ബ്രഷ്മോപദേശം നല്,
കി. എന്നാല്, നിറ്റൂണബ്രദ്മത്തില് രമിക്കായ്ക്കു
യാല് തനിക്കു സഹുദനദൈവത്തിലേക്കാണ്ട് ചെല്ലേണ്ട
തെന്ന ആദ്യ തന്െറ മകനെ അറിയിച്ചതുകൊണ്ടു് ഉട
നെ ആചായ്യയന് പ്രാത്ഥിച്ചതിന്മണ്ണം തന്െറ ദൂതന്മാരെ
ശിവന് നിയേ ഗിച്ചും
ആവാനീവം കനല്കുണ്ണുമന്ധിളി-
ക്കീ൨ം ചീവന്നപാമ്പും പിനാകവും
182
തോല്യമസ്ഥിയും (മൂലവും രുദ്രാക്ഷ.
മാലയുമണി ഞ്ഞുള്ളെ.രാക്രട്ടരേ.കണ്ടു ആയ്യയ
യ ഭീതിയാണുണ്ടായത്ുതു'. അതുകണ്ടു ശങ്കരാചാല്ല്യന് ശി
'വകിങ്കരന്മാരെ മടക്കിയയച്ചു", വിഷ്ണുവിനെ പ്രാത്ഥിച്ചു.
അദ്ദേഹം ഏകാഗ്രമായി ധ്യാനിച്ചു ഭക്തിപൂധ്വം സ്തൂതിക്കു
യാല് ചാതരൂപന്മാരും വൈമാനികന്മാരുമായ ഭൂതന്മാ
രെ വിഷ്ണു യാ, അവര് വന്ന്" ആധ്യയുടെ
പുണ്യജീവനെ വിമാനത്തില് കേററി വിഷ്ണൂലോകത്തി
ലേക്കു കൊണ്ടുപേകയും ചെയ്തു.
അനന്തരം, ആചായ്്യന് അമ്മയുടെ അന്ത്യകമ്മങ്ങള്ം
കടായി; ഏറ്പെട്ട പ്പരം അതില്, കാലടിക്കാരോയ ബ്രാ
ഹ്മണര് സഹകരിച്ചില്ലാ. സമ്പസിയായ ഒരാഥംക്ഷ
'ശേഷശക്രിയയയക്് അധികാരമില്ലെന്നു വാദിച്ചു: അവര് ഒ.
ഴിഞ്ഞുനിന്നു, ശവം ദഫിപ്പിക്കവാന് അല്ലം തീയുപോ
ഖും അവര് കൊടുത്തില്ലാ. ആചായ്യന്തന്നെ പട്ടടക്രട്ട
കയ്യും, അമ്മയുടെ ശവശരീരം എടുത്തു” അതിന്മേല് വെ
കരകയും ചെയ്തു. അമ്മയുടെ വലംകൈയിനെ മഥിച്ചി
ട്രാണു തീയുണ്ടാക്കിയതുു'. അങ്ങിനെ ദഹനക്രിയയെല്ലാം
കഴിഞ്ഞതില്പ്പിന്നെ ശങ്കരാചായ്യന് കാലടിക്കാരെ വി
ഡ്രകഥ്മാധാരികളല്ലാതാവട്ടേ എന്നു ശപിച്ചു. അതോ
ടടക്രടി ആ ഗ്രാമം അധദപതിച്ചുപേരയി.
പത്മപാദനാവട്ടേ, പുണ്ലദേശങ്ങളെ സന്ദധിച്ചു
കൊണ്ടു തന്െറ മാതുലനെറെറ ഭവനത്തില് എത്തിം സേ
തുസ്ാനം കഴിഞ്ഞു” ഈ വഴിക്കു" മടങ്ങി വരുന്നതുവരേ.
കം തന്െറ സൂത്രഭഷ്ടയടീകയെ സൂക്ഷിച്ച രക്ഷിക്കുവാന്
അമ്മാമനെ ഏല്പിച്ചു അദ്ദേഹം വീണ്ടും യാത്രയായി.
ല്വൈതിയാണു് ആ മാതുലന്, തനിക്കെതിരായി അ
ദ്വൈതത്തില് പ്രവത്തിക്കുന്ന പത്മപാദനോടു' അമ്മാ
128
മന്ന കശ്ശുമ്പുണ്ടായി. പത്മപാദ൯ എഴുതിയിരിക്കുന്ന.
അദ്വൈതപരമായ ആആ ഗ്രന്ഥത്തെ നശിപ്പിച്ചുക.
ഞ്ഞാല്, തന്െറ എതിര്പക്ഷം ദുര്ബ്ബലമാകുമെന്നു*
ആ ദുര്ബഭ്ധിക്കു തോന്നി. ആയാറം, ഒരുനാഠം തന്െറ
ഭവനത്തില് തീവെച്ചു. വീടുമുഴുവന് ഭസ്തമായമന്ര. യ
8 ല്ലാസംഭവമാണ്ട് അതു്: എന്ന് ആയാറം മറവള്ളു വരെ
ധരിപ്പിച്ചു.
പഅമപാദന് സേതുസ്താനംകഴിഞ്ഞു' തിരിയെവന്നു൦
അമ്മാമനെ കണ്ടു ഗ്രന്ഥംചോദിച്ചപ്പോഠം., തന്െറ വീ
ടു എങ്ങിനെയോ തീപിടിച്ചു ദഹിച്ചപോഡിയെന്നും
അതിലുണ്ടായിരുന്ന മറ൨. ധനങ്ങളോടുക്രടി! ആ ഗ്രന്ഥ
ഖും നശിച്ചുവെന്നുമാണു മവപടി കിട്ടിയതു്. ഇതില്
തീവ്രമായ വിഷാദം പത്മപാടന്നുണ്ടായിയെങ്കിലും ആ
തിനെ അടക്കി, “ഇരിക്കട്ടെ; പുസ്തകം പോഷാലും ഐ
നിക്കുള്ള ദ്ധി എന്നില്ത്തന്നെ കണ്ടല്ലോ?" എന്നു" ആ
ദ്ദേഹം ആശ്വാസകേണ്ടു. അപ്പോം. ആ ബുദ്ധിയെ
കെടുത്തുവിടുവാന് മാതുലന് തുനിഞ്ഞു. ആയാഠം പത്മ
പരാദന്ന വിഷംകലത്തിയ ഭിക്ഷാന്നം നകി ബുദ്ധിമാ
[.) ലൃമുണ്ടാക്കി.
ഈര അവസരത്തില്, ശമരാചാജ്യ൯ കാലടിയിലു.
ണ്ടെന്നറിഞ്ഞു'പത്മപാദന് അങ്ങോട്ടുചെന്നു. തന്െറ.
ഗ്രന്ഥം നശിച്ചതും, തനിക്കു ബുദ്ധി മാന്മ്യമുണ്ടായിരിക്കു
ന്നതും അദ്ദേഹം ഗുരുവിനെ അറിയിച്ചു. ആ പുസ്തകം
മുഴുവന് ശങ്കരാചാജ്യ൯ ഇതിയ്മുമ്പ വായിച്ചുകേട്ടിട്ടുണ്ട..
അതോടുക്രടി അദ്ദേഹത്തിന്െറ സ്തൂരണയില് അതു” മുറ
ച്ചും അതുകൊണ്ടു", ഗുരുവില്നിന്നു പത്മപാഠാന്നു്* ത,
നെറ കൃതിയെ പകത്തെടുക്കുവാന് കഴിഞ്ഞു.
പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായം
ശങ്കരാചായ്യന് കേരളത്തില്നിന്നു പുറപ്പെട്ടപ്പോം
അ ടഫത്തെ സുധന്വാവെന്ന രാജാവും പിന്തുടന്ര യാത്ര
യായി, ആദ്യം ആചായ്യ൯ ചെന്നത്തു് രാമേശ്വരത്താണ്ട്ം
ഭേവീപൂജാവ്യാജേന മദ്യം സേവിക്കുന്ന ശാക്ുന്മാക്മാ
ഞ്ര് ത്ആ നാട്ടില് അക്കാലത്തു പ്രംബല്യമുണ്ടായിരുന്നതു്.
ഘ്വോരമായുണ്ടായ വാദസമരത്താല് അവരെ ആചാഠ്യന്
ജയിച്ചു. പരാജിതന്മാരായ ശാക്തന്മാര്, പ്രംയശ്ചിത്ത
പൂധ്വകം ഗ്തുദ്ധവൃത്തികളായ അദ്ധൈതികളായി.
രാമേശ്വരത്തനിന്ന്* ആലായ്യേന് കാഞ്ചിപുരത്തേക്കാ
'അ ചെന്നതു”. അവിടെ ഒരു ദേവീക്ഷേത്രം അദ്ദേഹം
സ്ഥാപിച്ചു. അയില് വേദവിഫിതമായ പൃജാശ്രമം
അദ്ദേഹംതന്നെ ഏപ്പെടത്തൂകയും ചെയ്തു. താന്ത്രികന്മം
9 അവിടെ സ്ഥാനം നല്.കിയില്ലാ.
പിന്നെ അദ്ദേഹം തിരുപ്പതിയില്ക്രടി വിദദ്രാജയ
ത്തില് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ ക്രൂരവൃത്തന്മാരായ ദ്ര
വോപാസകന്മാരാണു” അധികമുണ്ടായിരുന്നത്കു്. അവരെ
മുഴുവന് ആചായ്യ്യന് ശിഷ്യന്മാരെ നിയോഗിച്ചു കീഴടക്കി,
കണ്ണാടകരാജ്യം അക്കാലത്തു ഭയംകുരന്മാരായ കാ
പ്വാലികന്മാരെകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കയായിരുന്നു. മന
ഷ രക്തംകൊണ്ടു കപാലിയെ ആരാധിക്കുന്നവരാണവര്൪-
ൃരകചനാണു” അവരുടെ നാഥന്. ഘോരകമ്മരതന്മാരാ
യ ആ ദുമ്മതാനുയായികളെ സാമംകൊണ്ടു വഴിതിരിക്കു
വാന് കഴിയായ്ക്കുയാല് സുധന്വാവു" അവരോടു യുദ്ധ
ത്തിന്നിറങ്ങി. അങ്ങിനെ അവിടെവെച്ചു ദാരുണമായ
195
ൃഭ്ധാമുണ്ടായി. സുധന്വാവിനെറ അസ്ത്യാഗ്നിയിലും ശരം
രാചായ്റ്യനന്െറ കോപാഗ്നിയിലും അകപ്പെട്ടു ഒടുക്കം.
അക്രുട്ടര് ഒന്നൊഴിയാതെ നശിച്ചു. ആ നാട്ടിലും
അദല്ധൈതമതത്തിന്നു വ്രചാരമുണ്ടായി.
അവിടെനിന്നു” ആചായ്യ്യന് ഗേകേ്ണ്ണത്തിലേക്കു തി
ഭിഞ്ഞു. ശൈവമാണു് അപ്പേംഠം അവിടത്തെ പൊതു
മതം, ആ മതത്തിന്െറ അന്നത്തെ സംരക്ഷകന് നില
കദസ്റുകവിയാണ്ട്', അദ്ദേഹത്തിന്െറ ശിഷ പ്യന്മരില് [|
യനനാണാം മുഖ്യന്. ആ ശൈവന്മാരെ മുഴുവന് ശങ്കരം
ചാദ്യ്യന് വാദത്തില് പരാജിതരാക്കി. അവിടെയും അ
ദ്വൈതപ്രസ്ഥാനത്തെ മറപ്പിച്ച്” ആചായ്യ൯ ഒവാരകയി
ലേക്കു യാത്രയായി, ആ നാട്ടില് അപ്പൊഴുണ്ടായി രുന്ന
വൈഷ്ണുവന്മാരേവരും . ആചായ്യനോടു എതിത്തുനില്ല
വാന് ശക്തിയില്ലാതെ കീഴടങ്ങി.
ഇവ്വകാരം. ശൈവം. വൈഷ്ണവം, ശാക്തും, സെ
രം മുതലായ നാനാമതങ്ങളെയെല്ലാം ധ്വംസിച്ചു് ആ
ദൈവതസിഭ്മാന്തത്തില് ജനങ്ങളെയെല്ലാം ഏകീകരിച്ചു
കൊണ്ടു് ആചായ്യന് ശിഷ്യയസമേതം ുജ്ജയിനിയെ പ്രഠ
പിച്ചു. അവിടെ ഭട്ടഭാസ്ുരന് എന്നു പേരായി ഒരു മ
ഫാപണ്ഡി തനുണ്ടു*, അദ്ദേഹം ദ്വൈതിയാണ്ട്. വാദ
ത്തില് അദ്ദേഫത്തേയം ആചായ്൯ ജയിച്ചു
അവിടെനിന്ന്” ആചാഡ്യന് ഡോം പോം
യി, അവിടെ ഭിന്നമതസ്ഥരായ വിദവാന്മാരെയെല്ലാം
തോല്പിച്ചു” ബാഫ്റ്റികദേശത്ത।ലേക്കു കടന്നു. ആര്ഫത
മാരാണ് അവിടെ ഇടയവാന് വന്നതു്”. അവക്കം പരാ
ജയമേ മുണ്ടായുള്ള .
അനന്തരം ഭരദം, കാമരൂപം, മിഥില, കോസലം
അംഗം, ഗൌഡം മുതലായ എല്ലാ നാടുകളിലും ആച്ച
126
“യന് ചെന്ന് അവിടങ്ങളിലുള്ള മതപ്രവത്തകന്മാരെയെം
ക്കെയം ജയിച്ചു" സ്വന്തം ശിഷ്യരാക്കി,. അങ്ങിനെ അ
ദ്വൈതപ്പസ്ഥാനം ഭാരതഭൂമിയിലെ ഏകമതമായി വ്യ
പിച്ചു.
ശ്രീഹഷന്, മുരാരിമി്രന്, അഭിനവഗുഡ്ണന് എ
ന്നിങ്ജിനെ അന്നുണ്ടായിരുന്ന പണ്ഡിതാഗേസരന്മാരെ.
ല്ലാവരും ഗങ്കരാചായ്പയന്െറ ശിഷ്യന്മാരായി. അവരില്
അഭിനവഗുഡഘ്യന് കാമരൂപവാസിയയം ശാക്തഭാഷ്യയകത്തം
വുമാണ്”. ആയാറം വഞ്ചന കരുതിക്കൊണ്ടാണു തആആൃചാ
ന്നു ശിഷ്യപ്പെട്ടതു്.
&ശ്രുതിസാരസം നന്നായ” വിത്തും ബാലാക് ന്.
യതിനായകനോത്താല് വളരെക്കേമന്തന്നെ.
ഇദ്ദേഹത്ിന്നു തുല്യനായിട്ടു മെക്യാരാളേയ--
മിത്രൈലോക, പൃത്തിലെങ്ങും കണ്ടുകിട്ടുകയില്ലം.
'ഇദേഹമൊരിക്കല്യ രന് ചെയ്യീടില്ും
യ്യും.
അതുകൊണ്ടാഭിചാരംചെയ്തു ഞാന് വേഗത്തില.
യതിയെമ്തുലയ്യചവനില്ല സംശയമേതും?"*
എന്നിങ്ങിനെ തന്െറ ശിഷ്ട്യരോടുക്രടി ഗ്ര്ധമായാലോം.
ചിച്ചു നിശ്ചയിച്ചു" ആ ദുര്ബുദ്ധി ലോകാപവാദഭീതി
യാല് ആകാരം മറച്ചകൊണ്ടു ശങ്കരാചാദ്പ്യനെ ഭക്തനെ.
ന്നപോലെ പിന്തുടന്നു.
മാന്ത്രികനായ അഭിനവശുഘന്െറ ആടിചാരപ്ര,
യോഗംകൊണ്ടു് ആചായ്യുന്നു ഭഗന്ദരമെന്ന കുഠിനരോഗമു.
ണ്ടായി, അതു നാഠംക്കനാഠം വഷിച്ചുവരുന്നതുകണ്ടു ശി
ഷ്യ്യന്മാര് ആത്തരായി.
127
സ്വാമിന്, ഈ മഫാവ്യധിയെ ഉടനെ നശിപ്പി
ച്ചില്ലെങ്കില് ശയ്യവിനെപ്പോലെ ഇതു" അതിവേഗം പെ
രുകും. ശരീരത്തില് മമത്വമില്ലത്തേതുകൊണ്ടു് അങ്ങേ
ക്ഷ" ഈ വ്യദധി ഒട്ടും ഗണനീയമായി തോന്നുന്നില്ലായ।
രിക്കാം, എന്നാല്, അടുത്തിരുന്നു കാണുന്ന ഞങ്ങറംക്ക്
അങ്ങയടെ ഈ രോഗപീഡയില് ദുസ്സഫമായ ദുഃഖമാണു
വളരുന്നതു. അതുകൊണ്ടു്, ഒട്ടും അമാന്തിക്കാതേ,. വിദ
ശ്ധന്മാരായ ൭ ന്മാരെക്കൊണ്ടു: മുടനെ ചികിത്സിപ്പി
ക്കണം. ശരീമത്തില് അനാസ്ഥകൊണ്ടെ ഗുരുവിന്നു സുഖ
ലാഭത്തില് മനസ്സചെല്ലത്തെയിരുന്നാല്യം, ഗുരുവിന്നു ദുഃ
ഖമുണ്ടായാല് ശിഷ്യന്മാര് അടങ്ങിയിരിക്കരുതെന്നമണു
വിധി. അങ്ങയുടെ പാദാബ്ജങ്ങറംക്കു സ്വാസ്ഥ്യമുള്ള
ഭദത്താള കാലം ഭൂമരവൃത്തികളായ ഞങ്ങറംക്കം സുഖംത
ന്നെ. അങ്ങേക്കു പീഡയില്ലാതിരിക്കുന്നതിലാണു ഞങ്ങ
മൂടെരക്ഷ."
ആചായ്യയന്._.ജന്മാന്തരത്തില് ചെയ്ത പാപകമ്മങ്ങളുടെ
ഫലമാണു രോഗം“ അതതു" അനുഭവിച്ചല്ലാതെ തീ
അകയില്ലാ. കമ്മോത്ഭവമെന്നും ധാതുകൃതമെന്നും
രോഗം രണ്ടുവിധമുണ്ട്". കമ്മോത്ഭവമായ രോഗം
കരമ്മക്ഷ യത്തോടുക്രടി മാത്രമേ അടങ്ങുകയുള്ള. ധാ
തുമൃതമായതു ചികിത്സകൊണ്ടു മാററാം. എന്റെറ
ഈ രോഗം കമ്മജമാകയാല്, കമ്മം അവസാനിക്കു
മ്പോം ഇതും ശമിച്ചുകൊള്ളുംം ഇതിന്നു ചികിത്സ
യൊന്നും വേണ്ടാ. ഇതില്നിന്നു ഞാന് മമരിക്കയാ
ണെങ്കില് അങ്ങിനെയാവട്ടെ. മരണത്തെ പേടിക്കു
നവനല്ലാ ഞാന്.
ശിഷ്ടയന്മാര്--അങ്ങേക്കു ശരീരലോരം ഒട്ടും ഇല്ലെന്നു മമ. തു
സത്യംതന്നെ, എന്നാല്, അങ്ങയുടെ ളള ദീര്
198
ഘകാലം നിലനിപ്പയവാന് സറവ്ദാ പ്രാത്ഥിക്കുന്നവ
രാണു ഞങ്ങഠം. ജലചരങ്ങാംക്ട ജലമെന്നതുപോ
ലെ ഞങ്ങറംക്ക് അങ്ങയാണു ശരണം. പരോപ
കാരാത്ഥം ഇ൭ ശരീരത്തെ അഞ്ജു" പരിരക്ഷിശേടണ്ട
താണ്.
ഇങ്ങിനെ ശിഷ്യന്മാര് നിര്ബന്ധിക്കയാല്, ആചാ
യന അനുജ്ഞകൊടത്തതിന്മണ്ണം വിദശ്ധന്മാരായ ലവൈ।
ദന്മാരെ തുടനെ വരുത്തി. അവര് രോഗശാന്തിക്കായി
എല്ലാവിധത്തിലം പ്രവത്തിച്ചുനോകകീട്ടും ഫലം കണ്ടി
ല്ലാ. അവക്കൊക്കെയം,നിരാശരായി,വിഷാദത്തോടെ മട
ങ്ങേണ്ടിവന്നു..
.പിന്നെയൊരുനാഠം ചില വിപ്രോത്തേമന്മാർ അവി
ടെ വരികയുണ്ടായപ്പ്യോഠം, ആചാ്യ്യന്റെറെ വ്യധികണ്ടു്
അത്തു” ആഭിചാരത്താല് ഉണ്ടായതാണെന്ന്” അഭിപ്രായ
പ്പെട്ടു. അപ്പൊ ആചായ്യയന്നു ചഞ്ചേല്യമുണ്ടായില്ലാ.
തന്െറ നാശംകൊണ്ടു" ആക്കെമ്കിലും ലാഭമണ്ടാകുമെ
ങ്കില് അതും സന്തോഷംതന്നെയെന്ന നിലയ്ക്കാണ് അദ്ദേ
ഹം വത്തിച്ചതു്. എന്നാല്, പത്മ പാടന്ന് അങ്ങിനെ
ക്ഷമിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ലാ. ക്രഭ്ധനാഷ്ക്കീന്ന അദ്ദേഹം
ആചായ്യ്യന് നിരോധിച്ചിട്ടും നില്ലാതെ വ്രതിക്രിയയ്യൊ
രുങ്ങി. രോഗത്തേയും ശത്രവിനേയും ഒരേകാലത്തു ന
ശിപ്പിക്കവംന് ശക്തിക്രടിയ മന്ത്രത്തെ അദ്ദേഫം പ്രയോ
ശിച്ചു. അതോടുകൂടി ആ ഭഗന്ദരം ആചാജ്യയേനില്നിന്നും.
ആ അഭിനവഗുഫ്യൂന് ലോകത്തില്ന്നിന്നും മറയുകയും
ചെയ്തു.
മഹത് ഭദ്വഷംചെയ്താന് മുതിന്൨ പൂരുഷന്
മഹീതലത്ത്വങ്കല് സുഖിച്ചിരിക്കുമോ?"
129
ഇര സംഭവം കഴിഞ്ഞതില്പ്പിന്നെ, ഒരുനാറം ആ
ചായ്യന് ഗംഗയിലെ ഒരു മണല്ത്തിട്ടില് സന്ധ്യകോലത്തു
ബ്രദ്മധ്യാനത്തോടേ ഇരിക്കുകയായി രുന്നു. അപ്പോം,
മഹാതേജസപിയായ ശൌരഡപാദമുനി അവിടെ പ്രത്യ
ക്ഷമായി, അദ്ദേഹം സ്വന്തം സിദ്ധാന്തത്തെ അനുസരി
ച്ച് സൂത്രഭാഷ്ട്രം നിമ്മിച്ച തന്െറ പ്രശിഷ്യനെ കരേ
ബ്ലപൂല്ൃം അനുഗ്രഹിച്ചിട്ടാണു മറഞ്ഞു".
അടുത്തനാഠം രാവിലെ കാഗ്മീരത്തിലെ ശാരദാപീഠ
ത്തെക്കുറിച്ചു ശങ്കരാചായ്യയ൯ കേട്ട. ഭൂമിയില്വെച്ചു"
ജംബുദ്വീപത്തിന്നും, ജംബുദ്വീപത്തില് ഭാരതത്തിന്നുംയ
ഭാരതത്തില്, കാശ്തീരമണ്ഡവത്തിന്നുമാണ്' അധികം
വൈശിഷ്യമുള്കതു്. കാശ്ീരത്തില് വാഗീശ്വരിയായ
ശാരദാഭഗവതി സവ്ൃദാ സമല്ലസിക്കുന്നു. നാലുനടക
ളോടുക്രടിയ മഫാമണ്ഡപത്തിലാണ്ട്'ശാരദാഗൃഫം. സ്വ
ഇടയനായ പുരുഷന്ന്: ആരോഫണംചെയ്യയുവാന് അവിടെ
യൊരു പീഠമുണ്ടു്. അതില് സ്ഥിതിചെയ്തുന്നവന് സവ്ൃ
ജ്ഞാനസവ്ഖന്നനാണെന്നതുത് സുജനസമ്മതമാണ്ഞ്. സവയ
ത്തവന്നു* ആ ദേവീനികേതനത്തെ സമീപിക്കു
വം൯ പോലം കഴിയന്നതല്ലാ. പടിഞ്ഞാവനിന്നുള്ള വി
ദവാന്മോര് വന്നു” പടിഞ്ഞാറേ നടവാതില് തുറന്നിട്ടുണ്ടു",
അതുപോലെ വടക്കും കിഴക്കുമുള്ള നടവാതിലുകളും
അതതുദിക്കുകളിലെ പണ്ഡിതന്മാര് തുറന്നിരിക്കുന്ന
തെക്കേ നട മാത്രമാണ് ഇപ്പയോഠംതുറമടാതെയിരിക്കുന്നതു്
അതിലേക്കു” സമത്ഥനായാരും തെക്കന്നാടുകളില്നി
ന്ന്" ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ലാ. ഇതു് ആചാജ്യന് അറിഞ്ഞ
പ്പോയ തന്െറ ശിഷ ്യന്മാരോടുക്രടി കാശ്മീരത്തിലേക്കു
പുറപ്പെട്ടു.
180
ജനങ്ങളില്നിന്നു സഹഷം ഉയരുന്ന വിജയാരവ
ത്തിന്നിടയ്യുച ശങ്കരാചാജ്ലയന് കാശ്മീരത്തില് പ്രവേശിച്ചു"
ശാരദഭാമണ്ഡപത്തിലെ തെക്കേ വാതില് തുറന്നു” അക
ത്തേക്ക കടക്കുവാന് ഭാവിച്ചു. അപ്പൊഴെക്കും അവിടെ
യുള്ള. വിദ്വാന്മാര് വന്നു" അദ്ദേഹത്തെ തടുത്തു. തങ്ങ
ളോടു വാദിച്ച വിജയംനേടിയാലല്ലാതെ അകത്തേക്കു വ്
ടുന്നതല്ലെന്സ് അവര് ഇടഞ്ഞുനിന്നു.
ആദ്യം കണോദന്മാരാണു്' എതി ത്തുവന്നതു്. അവര്
തോററപ്പ്പോഠം നൈയായികന്മാര് മുന്നിട്ടു, അവരുടെ
പരാജയം കണ്ടു" സാംഖ്യന്മാര് പോരിന്നുവിളിച്ചു. അവ
രും പിന്മാവകയാല് ധെൈരദ്ധന്മരോേമയ വഴിയേ ജൈനന്മാ
രം വാദിച്ചുകൊണ്ടു വന്നു. അവക്കാക്ടം ശങ്കരാചായ്റ്റനെ
ജയിക്കുവാന് കഴിഞ്ഞില്ല. -
സയ്യേക്യുമായ പരമാണ്ടദ്പയത്തില്നിന്നു ദച്യണുക
മുണ്ടായിയെന്നും ആ ഒ്യണകത്തില്നിന്നാണു പ്രപ
ഞ്ചോല്ലത്തിയെന്നുമാണട കണാദമതം, പരമാണുദ്വയ
ത്തിലെ സാഷഖ്യയയായ ദ്വിത്വമാണ്' ഒചൃണുകത്തിചെ
അണ്ഞത്വം..
കണാടന്മാര് “അപവര്ഗ്ഗു'ത്തെയെന്നപോലെ നൈ
യായികന്മാര് 4മുക്തി'യെ പ്രാപ്യസ്ഥാനമെന്നു കല്ലിച്ചി
രിക്കുന്ന. ഗുണസംബന്ധത്തിന്ന് അടിയോടെ നാശം
ഭവിക്കുന്വോഠം ആകാശംപേലെയയള്ള അവസ്ഥയാണ്:
കണാദന്മാരുടെ അപവര്ഗ്ശും, ഗുണസംബന്ധം നിമ്മ
ലമായാല് തആകാശതുല്യമായ അപ്പപൊഴത്തെ അവസ്ഥു
യില് ആനന്ദാനുഭൂതി കലന്നതാണ് നൈയായി കന്മാരു
ടെ മുക്തി. ഗൌതമപക്ഷമായ നൈയായികമതത്തില്
മൂലപദാത്ഥങ്ങഥം പതിനാവണ്ടു കണാദപക്ഷത്തില്
191
ഏഴഗേയുള്ള. ഇരുപക്ഷത്തിലും പരമേശ്വരനാണ്" ജഗ
ത്തിന്റെറ വിധാതാവ്”.
മൂലപ്രമുതിയാണു് സ്വതന്ത്രയം ഗുണത്രയാത്മിക
യുമായി നാനാരൂപേണ ജഗത്തിന്നു നിദാനഭൂതയായിരി
ക്കുന്നതെന്നു സാംഖ്യന്മാര് പറയുന്നു. ആ മൂലപ്രകൃതി
പരതന്ത്രയാണെന്നാണു വേദാന്തപക്ഷം.
തഥാഗതന്മാരായ ബെരദ്ധന്മാരില് സെയയത്രാന്തിക
ന്മാര് എന്നും വൈഭാഷികന്മാര് എന്നും ഇരുക്രട്ടരുണ്ടു.
പരദാത്ഥങ്ങളെയെല്ലാം അനുമാനപ്രമാണത്താല് ഗ്രഹി
ക്കാവുന്നതാണെന്നാണു" സെയത്രാന്തികമതം. പ്രത്യക്ഷ
വ്രമാണംകൊണ്ടാണു്' അവയെ അറിയേണ്ടതെന്നു വൈ
ഭാഷികന്മാര് വാദിക്കുന്ന. അചിരേണ നശിക്കുന്നവയാ
ണു പദാത്ഥങ്ങളെ ല്ലാമെന്ന്* ഇരുവരും സമ്മതിക്കുന്നു
ണ്ടു". ജ്ഞാനം ക്ഷണി കമാണെന്നും “അനേക, ന്നം
അവര് കാണുന്നുണ്ടു്. ഇവിടെയാണു് ഇവരില്നിന്നു
വേദാന്താ മുഖ്യമായി ഭിന്നിക്കുന്നതു'. ജ്ഞാനം സ്ഥിര
വും ഏകവുമാണെന്നാണു വേദാന്തസിദ്ധാന്തം.
ജൈനന്മാര് ജീവപുല് ഗലാടി പഞ്ചകത്തെ കായോ
ത്തരധബ്ദങ്ങളാല് വൃവഫരിക്കുന്നു.
്്റുങ്ങറം നശി .കാത്തവയാണു എന്നും, അവ എ
ആം വ്യപിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നുംം ശ്രവണവേല്ലങ്ങളാണു്
അവ, എന്നും, ശബ്ദും ഭൂവ്യമാണെന്നുമാണു' ജൈമിനിയു
ടെ മീമാംസകമതം,
ഈ മതാനു യായികളൊക്കെയും പരാജിതരായ
പ്പോഠം, അദ്വൈതമതസ്ഥാപകനായ ശങ്കരാചായ്കുക്ക
ശാരദാനിലയനത്തിലെ തെക്കേ വാതില് തുറന്നു” അക
ത്തേക്ക കടക്കുവാന് വഴിയൊഴി ഞ്ഞുകിടി. പത്മപാദ
ഒറ ഫാസ്ത്ത്തെ ഗ്രഫിച്ചുകെണ്ടാണ് അദ്ദേഹം വിദ്യാ
ച്വീഠത്തിലേക്കു കേറിയതു്”.
182
സന്യാസിയായ ശങ്കരാചായ്യയന് ഇടയ്യൊരിക്കല് കാ
മലീലയില് പ്രവത്തി ചിട്ട തിനാല് അല്ലം അത്ുദ്ധനാ
യിട്ടില്ലയോ എന്നു" ഒരു സംശയമുണ്ടായി, പരകായ
ത്തില് പ്രവേശിച്ചു” തആത ശരീരത്തെക്കൊണ്ടു* കാമവിഷയ
ത്തില് ചേഷ്ലിപ്പിച്ചതൊന്നും തന്െറ മനസ്സിന്നോ ത
൫൪െറ ശരീരത്തിന്നോ ബാധകമല്ലാ എന്നു: ആചായ്യയന്
വാദിച്ചു,
എതിര്ചോല്ലംചെയ്തു കഴക്കുവാനേററം
ചതുരന്മാരായ സുധികളു മായി
സരസം വാദിക്കും സമയമായവര്
ച്വെരിയുന്ന .തക്ടനിരകളെയെല്പാം
നിരസിക്കുന്നതില് സ്വതന്ത്രകളായ
പെരിയ ധാടികഠം നിറഞ്ഞ ഭിക്കുകഠം
അലം പുകക്ണന്ന മഹാ പ്രഭാവനായ്
വിലസും സവ്യജ്ഞന് ഭവാനെന്നാകയാല്
അഭിയോരിപ്പീഠം കരേറി വാഴ്ചവാന്
വരേണ്ടും' യോഗ്യത തികഞ്ഞവന്തന്നെ"__
എന്നു സരസ്വതി ശങ്കരാചായ്യ്യനെ കൊണ്ടാട।ം ഇങ്ങി
നെ സവ്ജ്ഞപീഠത്തെ പ്രാപിച്ചതോടുക്രടി സവ്വവി
ഭവാന്മാരും സവ്യമതങ്ങളും തമചായ്യുന്ന് അധീനമായിവ
ന്നും ഇര വിജയത്താല് ലോകങ്ങറംക്കൊക്കെയും പ്രഫ
ഷമുണ്ടായി.
ഭരതമയത്തിലായി ഏല്ലെയടുത്തിയ :ൂംഗഗിരിമ
പോലെ വടക്കും കിഴക്കും പടിഞ്ഞാവം ഓരോ, മഠ
അറം സ്ഥാപിക്കുകയാണ്” ആചാല്൯ പിന്നീട ചെയ്തു
തു. ശൃംഗഗിരിയില് സുരേശ്വരനേയുംയ ജഗന്നാഥ
ത്തില് തോടകനേയും ദ്വാരകയില് ഫസ്താമലകനേയും
189
ബദരികയില് പത്മപാദനേയും മഠാധിപതികളാക്കി.
വേദരികാശ്രമത്തിലെ അതികഠിനമായ ശൈത്യംകണ്ട,
എപ്പൊഴും ചൂടോടുകൂടി നീരൊഴുകുന്ന കുവോഷ്ണ്ിയെന്ന
നടിയെ ശിവനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു ശങ്കരാചാജ്യേന് നേടി,
ആ നടി അവിടെ ഇപ്പോഴും ഒഴ്ടികുന്നു.
ഇത്രവളരെ മഹാകമ്മങ്ങളെല്ലാം നടത്തിയതില്പ്പി
ന്നെ ശങ്കരാചാ്ക്യന് മുപ്പത്തിരണ്ടാമത്തെ വയസ്സില് ദി
വംഗതനായി. അദ്ദേഹം ശരീരത്യാഗംചെയ്തു ഇടമാണു
തുച്ചംരിലെ വടക്കുംനാഥക്ഷേത്രം തറംപ്പെട്ട മതിലകുമെ
നനു വിശവസിക്കുവാ൯ ആധാരമുണ്ടു. തൃച്ചൃരില് ഇ
പ്പൊഴമുള്ളൂ തെക്കേമാഠം നടുവില്മാം, വടക്കേമഠാം ഐ
സിവ ആചാഷ്്നാല് സ്ഥാപിതങ്ങളാണ്ട്.
ആചായ്കുകൂൃതങ്ങളായ ഉത്തമകൃതികഠം എത്രയാണെ
ന്നു" ഇനിയും തിട്ടമായിട്ടില്ലാ. കണ്ടുകിട്ടിയവതന്നെ അ
നേകശതങ്ങളാഞണ്ഞ് ദൈവതസ്ലോത്രങ്ങഥം വളരെഴയ
ല്ലാമുണ്ടു'. ബ്ര്മസൂത്രത്തിന്നും, ദശോപനിഷത്തുകഠംക്കും
ഭഗവല് ഗീതയും. വിഷ്ലസഹസ്റ്രനാമത്തിന്നും അദ്ദേഹം
ഭാഷ്യം ചമച്ചിരിക്കുന്നു. അവയ്മ, പുറമേ, വിവേക
ഡാമണി, ഉപദേശസാഫസ്രി, അപരോക്ഷാനഭൂതി,വാ
മ്യവൃത്തി,സവാത്മനിരൂപണം ആത്മബോധംശത്റ്്ോ
കിം ദശശ്ല്രോകി, സവ്യവേദാന്തസിധാന്തസ:രസാഗ്രഹം,
പ്രബോധസ്ധാകരം സ്വാത്മ പ്രകാശിക, മനീഷാപ
ഞ്ചകം, അദ്ദൈതപഞ്ചരത്നം, നിച്യാംണഷഠംക്കം അ
ദ്വൈതാനഭൂതി, ബ്രമാനു ചിന്തനം, പ്രശ്ശേോത്തരരത്ത
മാലിക, സഭാചാരാനുസന്ധാനം യോഗതരോവലിം ഉൂ
പദേശപഞ്ചകം.. ധസ്തഷ്നേകം, ജീവമുക്താനന്ദലഫരി,
അനാത്മശ്രീവിഗര്ഫണപ്രകരണം, സ്വരൂപാനുസന്ധം
നാ യതിപഞ്ചകം, പഞ്ചീകരണം; തത്വോപദേശം,;
184
ഏകുശ്ശോകി, മായാപഞ്ചകം, പ്രെരഡ്ധാനുഭൂതി, ബ്രവ്മ
ജഞാനാവലീമാല, ലാഘുവാഷ്യവൃത്തി, നിവ്ംണമഞ്ജരി,
പ്രപഞ്ചസാരം, സപയ്യാഹൃദയം എന്നിക്കിനെ പല മു
ലകൃതികളുടേയം കത്താവാണദ്ദേഹം,
കേരളത്തിന്നു പ്രത്യേകമായി ശാങ്കരസ്മൃതിയും അ
വപത്തിനാലു് അനാചാരങ്ങളു മാണു" അന്നത്തെ സമുദാ
യത്തിന്നു ശങ്കരാചാജ്ക്യനില്നിന്നു കിട്ടിയിരിക്കുന്നതു്. ആ
അനാചാരങ്ങളാവിതു":__
(൮) പല്ലതേപ്പാന് കോല് മുപയോഗഥികുരുതു്. (2)
കടുത്തവസ്ത്രരത്തോടുക്രട! മുങ്ങരുതു”. (3) ഉടുത്തമുട്ടുകൊ
ണ്ടു തോത്തരുത്തു്. (4) സൂയ്യോദയത്തിന്നു മുമ്പു. കളിക്കു
തു. (2) കളിക്കാതെ ഭക്ഷണസാധനങ്ങറഥം പാകംചെ
യ്യരുതുള്. (81 പഴയ വെള്ളം മുപയോഗശിക്കരുതു”. (7)
നിഷ്ട്രാമമായിട്ടേ കമ്മംചെയ്യാവും (8) കാല്. കഴുകാ൯
എടുത്ത വെള്ളത്തിന്െറ ബാക്കി ഉപയോഗിക്കരുതു".
(9) ബാശ്മണാടികഠം തദ്രാടികള്ളെ തൊട്ടാല് കുളിക്കണം.
(൮൪) താണജാതിക്കാരെ തീണ്ടിയാല് കളിക്കണം. (11)
താണജാതിക്കാര് ഉപയോഗിച്ച ജലാശയങ്ങറം തൊട്ടാല്
കളിക്കണം. (12) ചൂലുകൊണ്ടടിച്ച നിലത്തു തളി ഓാതെ
ചവൃട്ടിയാല് കുളിക്കണാ. (13) ഭസ്തം കുറിയിടുന്നതതു്”
മേല്ലോട്ടൊന്നും വിലങ്ങത്തില് മുന്നും വരിയായിട്ടു വേ
ണം. (14) ബ്രാഹ്മണരുടെ കമ്മങ്ങളില് കമ്മംചെയ്യു
നവന്തന്നെ മന്ത്രം ജപിക്കണം. (15) പഴഞ്ചോവം
പഴകിയ കറിയും ഭക്ഷിക്കരുതു. (16) എച്ചില് ഭക്ഷി
ക്കരുത്". (17) ശിവന്നു നിവേദിച്ച സാധനം ഭക്ഷിക്ക
അതു്. (18) ഭക്ഷണസാധനം കൈകൊണ്ടു വിളന്ഖരു
തു. (19) പതുവിന്പാലല്ലാതെ എരുമപ്പാല് മുതലാ
യതു ഫോമാടികഠക്കുരുതള്. (20) ചോറു” ഉരുട്ടാതെ
190
ഉണ്ണരുതു്; പകതി ഉണ്ടതായ മുവള താഴെ വെക്കരുതു.
(41) അശുദ്ധമായിട്ട വെററില തിന്നരുതു. (22) ബൃശ്മ
ചാരീവ്രതത്തോടുക്രടിയിരിക്ണം. (28) പഠിപ്പുകഴ
ഞ്ഞാല് ഇരുദക്ഷിണെയ്യുണം. (24) പെരുവഴികില്
വെച്ചു വേദം ചൊല്ലരുത്. (25) ഷോഡശകമ്മങ്ങറഥം
യഥാവിധി വ) ക്യാവകയം പാടില്ല.
(97) ഫലാപേക്ഷയോടെ വ്രതം ചെയ്യരുതു്. (38) തീ
്ടാരിയായവളെ തൊട്ട സ്ത്്രികഠം കളിക്കണം. (29) കൈ
ക്കോളനെറ വേല ബ്രാഹ്മണന് ചെയ്യരുതു". (80) ബ്ലാ
ഹമണന്൯ വസ്ത്രം അല.്കരുതു്. (831) രഭ്രാക്ഷാദികളില്
ശിവപൃജചെയ്യുന്നതു ബ്രാഗ്മണന്൯ മാത്രമേ പാടുള്ളു
(൪2) ശുഭ െറ ശ്രാഭ്മാത്തിന്നു ബ്രാമണൻ പ്രതിഗ്രഹം
വാങ്ങരുതു”. (33) പിതാമഫനേറയും മാതാമഫനേറയും
അവരുടെ പത്തിമാരുടേയും ്രരാഭ്ധം ഉരട്ടണം. (34) എ
ല്ല അമാവാസിക്ഷം ശ്രാര്മമുട്ടണം. (85) അച്ല്യനമ്മ
മാര് മരിച്ചു കൊല്ലംതികയുന്നു ദിവസം സപിണ്ഡിചെ
യണം. (86) സപിണ്ഡികഥിയുന്നതുവരെ ദീക്ഷിക്കണം,
(37) രരാദ്ധം കൂരട്ടേണ്ടതു നക്ഷതൂത്തിലാണു്. (88) സ
പിശ്ഡികാലമുമു പുലവന്നാല് അതുപോയേ സപിണ്ഡി
പാടുള്ളൂ. (89) ദത്തപുതരന്മാരും സ്വന്തം പിതാക്കുന്മാ
രുടെ ശ്രാദ്ധം തു ട്ടണം. (40) സ്വന്തമാ ഭൂമിയി ചലേ ശവ
ദഹനം പാടമ്ളു. (41) സന്മ്ാസികഠം സ്ര്രീകളെ കാണ
രത്. (42) സമ്പ്യാസി മരിച്ചാല് ഒരു ക്രിയയും അരുത്
ട്ട സസ്കരാസിചയി ഗയാശ്രാദ്ധംപോല്പം ചെയ്യുരുത്,
3) ഖ്ം്മണസ്ത്രി കം ഒത്താവിനെ ഒഴിച്ചു” അഷ്യനെ
കാണരുത്, (45) ബ്രാദ്മണസ്ത്ര്രികഠം തുണകൂൂടാതെ പു
റത്തിറങ്ങരുതു'. (46) ബാദ്മണസ്സ്്രികഠം വെള്ള വസ്്ര
മേ മുടുക്കാവൂ. (47) ബ്രാദ്മണസ്ത്രികഠം മുക്കുകത്തരുത്.
130
(38) ബഹ്മണന് മദ്യയപംനംചെയ്താല് ഭൂ്ഥനാകും: (49)
ബ്രാദ്മണന് മറെറാരു ബ്രാവമണസ്സ്രീയെ ഗമിച്ചാല് ഭഫ്ഇ
നാകം. (50) ദേവാല യങ്ങളി യ പ്രേതപ്പതിഷ്ടപാടില്ലാ.
(൩) ദേവഡ്രതിനയെ തൂദ്രാദികഠം തൊടരുതു. (52)
ഒരു ദേവന്ന നിവേദി പ്പസ്സധനം മറെറാരു ദേവന്നു നി
,വേദിക്കരുതക്. (23) ഹോമംചെയ്യാതെ വിവാഹാദിക
മ്മങ്ങറം ചെയ്യുരുത്. (24) ബ്ാവമണര് അസ്റ്റോസ്തം ആ
ശീല്വദികരുതു്”. (52) ബ്രാദ്മണര് അസ്റ്റോസ്യം നമസ്ത്,
രിക്കുരുതു'. (58) കൊല്ലതോവമുള്ള.തായ പശുുമേധം
ചെയ്യരുതു്. (57) ശൈവവൈഷ്ണുവാദിമതഭേദങ്ങാം അരു
തു. (23) ഒന്നിലധികം പൂണ്തര് ധഴികുരുതു. (59)
ജൃേഷ്ടപുത്രന് മാത്രമേ വിവാഫംചെയ്യാവു. (69) ക്ഷ
തരികാടികഠം അന്നംകൊട്ടെ ശ്രാദ്ധമൂട്ടവയ. (61) “രജ
ത്രിഷാടികഠം അമ്മാമന്െറ ശ്രാദ്ധം ഉരട്ടണം. (62) അ
വരുടെ മുതലവകാശം മരുമക്കാം.്കാണ്ട്. (83) ഭത്താവു
രിച്ച സ്ത്രി സ്ത്രിക്കു 4൩൭. (04) അവാം മുടന്തി ഏ
റരുതു”.
ശര്കരാചാര്യനെ സംബന്ധി ച്താബ മലയാഉംകൊ
ല്ലത്തിന്െറ ഉൂദയമെന്നു വിശവസിച്ചുവരുന്നു.
ഭാരതീയസമുദായത്തെ മാരാമിരംകൊല്ലങ്ങറംക്കുകു
മ്പ" ഏകത്വത്തെ പൂരസ്കൂരിലു പനസ്സുംഘടനാചെയ്തു
തഗ് വെല്വുൃതാക!
വനി 1, ന്ധ 1985
പാം
[
[
ിി